Саодати ҷӯ дигар бошаду ошиқи худ дигар бошад

سعادت‌جو دگر باشد و عاشق خود دگر باشد

Надорад пои ишқ ӯ касе каши ишқ сар бошад

ندارد پای عشق او کسی کش عشق سر باشد

Муроди дил куҷо ҷӯяд бақои ҷон куҷо хоҳад

مراد دل کجا جوید بقای جان کجا خواهد

Ду чашми ишқи пуроташ ки дар хӯн ҷигар бошад

دو چشم عشق پرآبش که در خون جگر باشد

з бдҳолӣ наменолад ду чашм аз ғам наме молад

ز بدحالی نمی‌نالد دو چشم از غم نمی‌مالد

Ки ӯ хоҳад ки ҳар лаҳзаи зи ҳоли бад бтар бошад

که او خواهد که هر لحظه ز حال بد بتر باشد

На рӯз бахт мехоҳад на шаб ором ме ҷӯяд

نه روز بخت می‌خواهد نه شب آرام می‌جوید

Миёни рӯзу шаби пинҳони дилаш ҳамчун саҳар бошад

میان روز و شب پنهان دلش همچون سحر باشد

Ду кошонаи сет дар олами яке давлати яке меҳнат

دو کاشانه‌ست در عالم یکی دولت یکی محنت

Ба зоти ҳақ ки он ошиқ аз ин ҳар ду ба дрбошд

به ذات حق که آن عاشق از این هر دو به درباشد

з дарё нест ҷӯш ӯ ки дар бас ятемаст ӯ

ز دریا نیست جوش او که در بس یتیمست او

Аз ин кон нест рӯй ӯ агар чаҳ ҳамчу зар бошад

از این کان نیست روی او اگر چه همچو زر باشد

Дил аз савдои шоҳи ҷони шаҳаншоҳӣ куҷо ҷӯяд

دل از سودای شاه جان شهنشاهی کجا جوید

Қабо кӣ ҷӯяд он ҷонӣ ки куштаи он камар бошад

قبا کی جوید آن جانی که کشته آن کمر باشد

Агар олам ҳумо гирад наҷуед сояаш ошиқ

اگر عالم هما گیرد نجوید سایه‌اش عاشق

Ки ӯ сармасти ишқи он эй ном вар бошад

که او سرمست عشق آن همای نامور باشد

Агар олам шукр гирад дилаши нолон чу не бошад

اگر عالم شکر گیرد دلش نالان چو نی باشد

Вагар маъшӯқ не гуяд гудозон чун шукр бошад

وگر معشوق نی گوید گدازان چون شکر باشد

зи шамси аддӣни табризии муқӣм ишқ ме гӯям

ز شمس الدین تبریزی مقیم عشق می‌گویم

Худовандо чаро чандини шаҳии андар сафар бошад

خداوندا چرا چندین شهی اندر سفر باشد