Он кас ки туро дорад аз айш чаҳ кам дорад

آن کس که تو را دارد از عیش چه کم دارد

Ваон кас ки туро бинад эй моҳ чаҳ ғам дорад

وان کس که تو را بیند ای ماه چه غم دارد

Аз ранги булӯри ту ширин шудаи ҷаври ту

از رنگ بلور تو شیرین شده جور تو

Ҳар чанд ки ҷаври ту баси тунд қадам дорад

هر چند که جور تو بس تند قدم دارد

эй нозаши ҳур аз ту ваии тобиши нур аз ту

ای نازش حور از تو وی تابش نور از تو

эй онки ду сад чун маи шогирд ва ҳашам дорад

ای آنک دو صد چون مه شاگرد و حشم دارد

Вари худ ҳашамаш набӯд хуршед буд танҳо

ور خود حشمش نبود خورشید بود تنها

Охири ҳашами ҳасанаши сад табл ва илм дорад

آخر حشم حسنش صد طبل و علم دارد

Баси ошиқи ошуфтаи осӯдау хуши хуфта

بس عاشق آشفته آسوده و خوش خفته

Дар сояи он зулфии кӯи ҳалқа ва хам дорад

در سایه آن زلفی کو حلقه و خم دارد

Гуфтам банигор ман каз ҷавр маро машкан

گفتم به نگار من کز جور مرا مشکن

Гуфто ба садафи Монии кӯ дар ба шикам дорад

گفتا به صدف مانی کو در به شکم دارد

То нашиканӣ эй шайдои он дар нашавад пайдо

تا نشکنی ای شیدا آن در نشود پیدا

Он дар бут ман бошад ё шакл бутам дорад

آن در بت من باشد یا شکل بتم دارد

Шамс алҳақ табризӣ бар лавҳ чу пайдо шуд

شمس الحق تبریزی بر لوح چو پیدا شد

Валлоҳ ки басии миннат бар лавҳ ва қалам дорад

والله که بسی منت بر لوح و قلم دارد