эй дӯст ! шукри беҳтар ё онк шукр созад ?
ای دوست! شکر بهتر یا آنک شکر سازد؟
Хӯбии қамари беҳтар ё онк қамар созад ?
خوبیِ قمر بهتر یا آنک قمر سازد؟
эй боғ ! тӯии хуштар ё гулшани гул дар ту ?
ای باغ! تویی خوشتر یا گلشنِ گل در تو؟
ё онки براردи гули сад наргис тар созад ?
یا آنک برآرد گُل صد نرگس تر سازد؟
эй ақл ! ту ба бошӣ дар дониш ва дар бениш
ای عقل! تو به باشی در دانش و در بینش
ё онк ба ҳар лаҳзаи сад ақл ва назар созад ?
یا آنک به هر لحظه صد عقل و نظر سازد؟
эй ишқ ! агар чаҳ ту ошуфтау партобӣ
ای عشق! اگر چه تو آشفته و پُرتابی
Чизеи сет ки аз оташ бар ишқ камар созад
چیزیست که از آتش بر عشق کمر سازد
Бихўд шуда ӣ онам саргаштау ҳайронам
بیخود شدهی آنم سرگشته و حیرانم
Гоҳе м бисӯзад пар гоҳе сар ва пар созад
گاهیم بسوزد پر گاهی سر و پر سازد
Дарёии дил аз лутфаши пари хусраву пари ширин
دریای دل از لطفش پُر خسرو و پُر شیرین
Вази қатраи андешаи сад гӯна гуҳар созад
وز قطره اندیشه صد گونه گهر سازد
Он ҷумлаи гуҳарҳоро андар шаканд дар ишқ
آن جمله گهرها را اندر شکند در عشق
Ваон ишқи аҷоибро ҳам чиз дигар созад
وان عشق عجایب را هم چیز دگر سازد
Шамс алҳақ табризӣ чун шамси дили мо ро
شمسالحق تبریزی چون شمس دل ما را
Дар феъл кунад теғӣ дар зот сипар созад
در فعل کند تیغی در ذات سپر سازد