Навмед машав ҷонои коўмид падед омад

نومید مشو جانا، کاومید پدید آمد

Аўмиди ҳамаи ҷонҳо аз ғайб расед омад

اومیدِ همه جان‌ها، از غیب رسید آمد

Навмед машав гарчи Марям бишуд аз дастат

نومید مشو گر چه، مریم بشد از دستت

Кони нур ки исоро бар чарх кашид омад

کآن نور که عیسی را، بر چرخ کشید آمد

Навмед машав эй ҷон дар зулмати ин зиндон

نومید مشو ای جان، در ظلمت این زندان

Кони шоҳ ки Юсуфро аз ҳабс харид омад

کآن شاه که یوسف را، از حبس خرید آمد

Ёқӯб бурун омад аз пардаи мастурӣ

یعقوب برون آمد، از پردهٔ مستوری

Юсуф ки Зулайхоро парда бадаред омад

یوسف که زلیخا را، پرده بدرید آمد

эй шаб ба саҳари барда дар ёрб ва ёрб ту

ای شب به سحر برده! در یارب و یارب تو

Он ёрб ва ёрбро раҳмат бишунид омад

آن یارب و یارب را، رحمت بشنید آمد

эй дард куҳан гашта бахи бах ки шифо омад

ای درد کهن‌گشته! بخ بخ که شفا آمد

Вай қуфл фурӯбаста бигушо ки калид омад

وی قفل فروبسته! بگشا که کلید آمد

эй рӯзаи гирифтаи ту аз моидаҳи боло

ای روزه گرفته تو! از مائدهٔ بالا

Рӯза бигушо хуши хуши кони ғарра ид омад

روزه بگشا خوش‌خوش، کآن غرهٔ عید آمد

Хомаш кун ва хомаш кун зеро ки з амр кун

خامش کن و خامش کن، زیرا که ز امر «کن»

Он сиктаи ҳайронӣ бар гуфт мазид омад

آن سکته حیرانی، بر گفت «مزید» آمد