Бибин зарроти рӯҳонӣ ки шуд тобон аз ин саҳро

ببین ذرات روحانی، که شد تابان از این صحرا

Бибин ин баҳру киштиҳо ки бар ҳам мезананд ин ҷо

ببین این بحر و کشتی‌ها، که بر هم می‌زنند اینجا

Бибин узроу Вомиқро дар он оташи хилоиқ ро

ببین عذرا و وامق را، در آن آتش خلایق را

Бибин маъшӯқу ошиқро бибин он шоҳ ва он тғро

ببین معشوق و عاشق را، ببین آن شاه و آن طغرا

Чу ҷавҳари қулзум андар шуд на пинҳони гашту не тар шуд

چو جوهر قلزم اندر شد‌، نه پنهان گشت و نی تر شد

зи қулзуми оташии буришад дар ӯ ҳам ло ва ҳам ало

ز قلزم آتشی بر شد، در او هم «لا» و هم «الا»

Чу бе гоҳаст оҳиста чу чашмат ҳаст барбаста

چو بی‌گاه‌ست آهسته‌، چو چشمت هست بربسته

Мазан лоф ва машав хаста магӯ зер ва магӯ боло

مزن لاف و مشو خسته‌، مگو «زیر» و مگو «بالا»

Ки сӯии ақл кажбинӣ даромад аз қазои кинӣ

که سوی عقلِ کژبینی درآمد از قضا کینی

Чу мафлуҷӣ чу мискинӣ бимонад он ақли ҳам барҷо

چو مفلوجی، چو مسکینی، بماند آن عقل هم برجا

Агар ҳастӣ ту аз одам дар ин дарёи фурӯкаши дам

اگر هستی تو از آدم در این دریا فروکش دم

Ки инат воҷибаст эй ъам агар имрӯз агар фардо

که اینت واجب‌است ای عم! اگر امروز، اگر فردا

зи баҳри ин дар хаҷал бошад чаҳ ҷои об ва гул бошад

ز بحر این در، خجل باشد، چه جای آب و گل باشد‌؟

Чаҳ ҷону ақл ва дил бошад ки набӯд ӯ кафи дарё

چه جای  عقل و دل باشد؟ که نبوَد او کفِ دریا‌

Чаҳ савдо май пазади ин дил чаҳ сафро мекунад ин ҷон

چه سودا می‌پزد این دل، چه صفرا می‌کند این جان

Чаҳ саргардон ҳаме дорад туро ин ақли короФзо

چه سرگردان همی دارد تو را این عقل کارافزا

Зиҳии абри гҳрбизии зи шамси аддӣни табризӣ

زهی ابر گهربیزی ز شمس الدین تبریزی

Зиҳии амну шикаррезии миёни олами ғавғо

زهی امن و شکرریزی میان عالم غوغا