Чун бар рухи мо акси ҷамол ту барояд

چون بر رخ ما عکس جمال تو برآید

Бар чеҳраи мо хок чу гулгунаи намояд

بر چهره ما خاک چو گلگونه نماید

Хоҳам ки зи зуннори дусади хирқаи намояд

خواهم که ز زنار دوصد خرقه نمایم

Трсобчаҳ гуяд ки « бпушон ки нишоед »

ترسابچه گوید که «بپوشان که نشاید»

Ашкам чу дуҳул гаштау дили ҳомили асрор

اشکم چو دهل گشته و دل حامل اسرار

Чун на маа гаштаст ндонӣ ки бзоид

چون نه مهه گشتست ندانی که بزاید

Шоҳӣаст дили андари тан монандаи говӣ

شاهیست دل اندر تن ماننده گاوی

Вена гов бибинад шаҳ агар жожи нхоид

وین گاو ببیند شه اگر ژاژ نخاید

Ваон дона ки афтод дар ин ҳовани ушшоқ

وان دانه که افتاد در این هاون عشاق

Ҳар сӯии ҷаҳд лек ба ночор басоед

هر سوی جهد لیک به ناچار بساید

Аз хонаи ишқ онк биппарад чу кабӯтар

از خانه عشق آنک بپرد چو کبوتر

Ҳар ҷо ки равад оқибат кор бияёд

هر جا که رود عاقبت کار بیاید

Ойӣна ки шамс алҳақ табриз бисозад

آیینه که شمس الحق تبریز بسازد

Зангор куҷо гираду сайқал ба чаҳ бояд

زنگار کجا گیرد و صیقل به چه باید