Чу шасти ишқ дар ҷонами шносои гашти шасташ ро

چو شست عشق در جانم شناسا گشت شستش را

Ба шасти ишқ даст оварад ҷони бути парастиш ро

به شست عشق دست آورد جان بت پرستش را

Ба гӯш дил бигуфт иқбол раст он ҷон ба ишқи мо

به گوش دل بگفت اقبال رست آن جان به عشق ما

Бикради ин дили ҳазорон ҷони нисор он гуфт рстш ро

بکرد این دل هزاران جان نثار آن گفت رستش را

зи ғайрат чунк ҷон афтод гуфт иқбол ҳам наҷаҳд

ز غیرت چونک جان افتاد گفت اقبال هم نجهد

Нишастаст ин дилу ҷонам ҳаме поед нҷстш ро

نشستست این دل و جانم همی‌پاید نجستش را

Чу андар нестӣ ҳастаст ва дар ҳастӣ набошад ҳаст

چو اندر نیستی هستست و در هستی نباشد هست

Биёмад оташӣ дар ҷон бсўзонид ҳасташ ро

بیامد آتشی در جان بسوزانید هستش را

Бароти умри ҷони иқбол чун бархонад панҷаи шаст

برات عمر جان اقبال چون برخواند پنجه شصت

Тарошед ва абад бинвишт бар тӯмори шасташ ро

تراشید و ابد بنوشت بر طومار شصتش را

Хдиўи рӯҳи шамси аддӣн ки аз бисёре рифъат

خدیو روح شمس الدین که از بسیاری رفعت

Надонад Ҷабраили ваҳии худ ҷой нишасташ ро

نداند جبرئیل وحی خود جای نشستش را

Чу ҷомаш дид ин ақлам чу қробаҳ шуд ашкстаҳ

چو جامش دید این عقلم چو قرابه شد اشکسته

Дурустиҳои бепоён бубахшед он шикасташ ро

درستی‌های بی‌پایان ببخشید آن شکستش را

Чу ишқаш дид ҷонамро ба болой ӣаст аз ин ҳастӣ

چو عشقش دید جانم را به بالایست از این هستی

Баландӣ дод аз иқбол ӯ болоу пасташ ро

بلندی داد از اقبال او بالا و پستش را

Агар чаҳ ширгирии ту дило май тарс аз он оҳӯ

اگر چه شیرگیری تو دلا می‌ترس از آن آهو

Ки широннди бечораи мари он оҳӯии масташ ро

که شیرانند بیچاره مر آن آهوی مستش را

Чу аз теғи ҳаёт ангез зад мари маргро гардан

چو از تیغ حیات انگیز زد مر مرگ را گردن

Фрўомди зи аспи иқбол ва мебӯсед дасташ ро

فروآمد ز اسپ اقبال و می‌بوسید دستش را

Дар он рӯзӣ ки дар олам аласт омад Нидо аз ҳақ

در آن روزی که در عالم الست آمد ندا از حق

Бидиҳ табриз аз аввали балии гӯйони аласташ ро

بده تبریز از اول بلی گویان الستش را