Агар на ишқи шамси аддӣни бадӣ дар рӯзу шаби мо ро

اگر نه عشق شمس الدین بُدی در روز و شب ما را

Фароғатҳо куҷо будӣ зи дом ва аз сабаби мо ро

فراغت‌ها کجا بودی ز دام و از سبب ما را

Бут шаҳват баровардӣ дамор аз мо зи тоби худ

بت شهوت برآوردی دمار از ما ز تاب خود

Агар аз тобиш ишқаш набӯдӣ тобу таби мо ро

اگر از تابش عشقش نبودی تاب و تب ما را

Навозишҳои ишқ ӯ латофатҳои меҳр ӯ

نوازش‌های عشق او لطافت‌های مهر او

Раҳонед ва фароғат дод аз ранҷу насби мо ро

رهانید و فراغت داد از رنج و نصب ما را

Зиҳии ин кимиё ӣ ҳақ ки ҳаст аз меҳри ҷон ӯ

زهی این کیمیا‌ی حق که هست از مهر جان او

Ки айни завқ ва роҳат шуд ҳамаи ранҷу тъби мо ро

که عین ذوق و راحت شد همه رنج و تعب ما را

Аноятҳои раббонии зи баҳри хизмати он шаҳ

عنایت‌های ربانی ز بهر خدمت آن شه

Брўёнид ва ҳастӣ дод аз айни адаби мо ро

برویانید و هستی داد از عین ادب ما را

Баҳори ҳасани он меҳтар ба мо бинмуд ногоҳон

بهار حسن آن مهتر به ما بنمود ناگاهان

Шақоӣқҳоу райҳонҳоу гулҳои аҷаби мо ро

شقایق‌ها و ریحان‌ها و گل‌های عجب ما را

Зиҳии давлати зиҳии рифъати зиҳии бахту зиҳии ахтар

زهی دولت زهی رفعت زهی بخت و زهی اختر

Ки матлӯби ҳамаи ҷон ҳо кунад аз ҷони талаби мо ро

که مطلوب همه جان‌ها کند از جان طلب ما را

Гузид ӯ лаби гуҳи мастӣ ки рӯ пайдо макун мастӣ

گزید او لب گه مستی که رو پیدا مکن مستی

Чу ҷоми ҷон лаболаб шуд аз он майҳои лаби мо ро

چو جام جان لبالب شد از آن می‌های لب ما را

Аҷаби бахтӣ ки рӯ бинмуд ногоҳон ҳазорон шукр

عجب بختی که رو بنمود ناگاهان هزاران شکر

зи маъшӯқи латифи авсофи хуби булъаҷаби мо ро

ز معشوق لطیف اوصاف خوب بوالعجب ما را

Дар он маҷлис ки гардон кард аз лутф ӯ суроҳе ҳо

در آن مجلس که گردان کرد از لطف او صراحی‌ها

Гарони қадару сабк дил шуд дилу ҷон аз тараби мо ро

گران‌قدر و سبک‌دل شد دل و جان از طرب ما را

Ба сӯии хиттаи табриз чаҳ чашмаи об ҳайвон аст

به سوی خطهٔ تبریز چه چشمه آب حیوان‌ است

Кашонад дил бидон ҷониб ба ишқ чун кнби мо ро

کشاند دل بدان جانب به عشق چون کنب ما را