Душман хешему ёри онки моро ме кашад

دشمن خویشیم و یار آنک ما را می‌کُشد

Ғарқи дарёӣам ва моро мавҷ дарё ме кашад

غرق دریاییم و ما را موج دریا می‌کشد

Зон чунин хандону хуши мо ҷони ширин май диҳем

زان چنین خندان و خوش ما جان شیرین می‌دهیم

Кони малики моро ба шаҳду қанд ва ҳалво ме кашад

کان ملک ما را به شهد و قند و حلوا می‌کشد

Хеш фарбеҳ менамоем аз паии қурбони ид

خویش فربه می‌نماییم از پی قربان عید

Кони қассоби ошиқони баси хуб ва зебо ме кашад

کان قصاب عاشقان بس خوب و زیبا می‌کشد

Он блис бе табаши муҳлат ҳаме хоҳад аз ӯ

آن بلیس بی‌تبش مهلت همی‌خواهد از او

Муҳлатӣ додаш ки ӯро баъд фардо ме кашад

مهلتی دادش که او را بعد فردا می‌کشد

Ҳамчуи Исмоили гардани пеши ханҷари хуши буна

همچو اسماعیل گردن پیش خنجر خوش بنه

Дрмдзд аз ваии гулӯ гар мекашад то ме кашад

درمدزد از وی گلو گر می‌کشد تا می‌کشد

Нест ъзроӣилро дасту раҳе бар ошиқон

نیست عزرائیل را دست و رهی بر عاشقان

Ошиқони ишқро ҳам ишқ ва савдо ме кашад

عاشقان عشق را هم عشق و سودا می‌کشد

Куштагони наъраи занон ё лӣати қавмии иълмўн

کشتگان نعره زنان یا لیت قومی یعلمون

ХФиаҳи сад ҷон медиҳад дилдор ва пайдо ме кашад

خفیه صد جان می‌دهد دلدار و پیدا می‌کشد

Аз замини колбуди барзани сиррӣ вонгаҳ бибин

از زمین کالبد برزن سری وانگه ببین

Кӯи туро бар осмон бар мекашад ё ме кашад

کو تو را بر آسمان بر می‌کشد یا می‌کشد

Рӯҳ риҳӣ месетанд роҳ рӯҳӣ ме диҳад

روح ریحی می‌ستاند راح روحی می‌دهد

Бози ҷонро мераҳанд ҷғди ғамро ме кашад

باز جان را می‌رهاند جغد غم را می‌کشد

Он гумони тарсои барад муъмин надорад он гумон

آن گمان ترسا برد مؤمن ندارد آن گمان

Кӯи Масеҳи хештанро бар чилипо ме кашад

کو مسیح خویشتن را بر چلیپا می‌کشد

Ҳар яке ошиқ чу Мансуранд худро май кашанд

هر یکی عاشق چو منصورند خود را می‌کشند

Ғайри ошиқи вонмо ки хеш ъмдо ме кашад

غیر عاشق وانما که خویش عمدا می‌کشد

Сад тақозо мекунад ҳар рӯзи мардумро аҷал

صد تقاضا می‌کند هر روز مردم را اجل

Ошиқи ҳақи хештанро бетақозо ме кашад

عاشق حق خویشتن را بی‌تقاضا می‌کشد

Бас кунам ё худ бигӯям сари марги ошиқон

بس کنم یا خود بگویم سر مرگ عاشقان

Гарчи мункири хешро аз хашм ва сафро ме кашад

گرچه منکر خویش را از خشم و صفرا می‌کشد

Шамси табризии баромад бар уфуқ чун офтоб

شمس تبریزی برآمد بر افق چون آفتاب

Шамъҳои ахтаронро бемуҳобо ме кашад

شمع‌های اختران را بی‌محابا می‌کشد