Омадам то рӯи нуҳум бар хоки пои ёри худ
آمدم تا رو نهم بر خاک پای یار خود
Омадам то узр хоҳам соъатӣ аз кори худ
آمدم تا عذر خواهم ساعتی از کار خود
Омадам каз сар бигирам хизмати гулзор ӯ
آمدم کز سر بگیرم خدمت گلزار او
Омадам котш биорам дрзнм дар хори худ
آمدم کآتش بیارم درزنم در خار خود
Омадам то софи гирдам аз ғубор ҳар чаҳ рафт
آمدم تا صاف گردم از غبار هر چه رفت
Неки худро бади шуморам аз паии дилдори худ
نیک خود را بد شمارم از پی دلدار خود
Омадам бо чашми гирён то бибинад чашми ман
آمدم با چشم گریان تا ببیند چشم من
Чашмаҳои слсбил аз меҳри он айёри худ
چشمههای سلسبیل از مهر آن عیار خود
Хез эй ишқи муҷарради меҳрро аз сар бигир
خیز ای عشق مجرد مهر را از سر بگیر
Мардум ва холӣ шудам зи иқрор ва аз инкори худ
مردم و خالی شدم ز اقرار و از انکار خود
Зонк бесоф ту натавон софи гаштан дар вуҷӯд
زانک بیصاف تو نتوان صاف گشتن در وجود
Бе ту натавон раст ҳаргиз аз ғаму тимори худ
بی تو نتوان رست هرگز از غم و تیمار خود
Ман хамаш кардам ба зоҳир лек доне каз дарун
من خمش کردم به ظاهر لیک دانی کز درون
Гуфт хӯн олуд дорам дар дили хӯни хори худ
گفت خون آلود دارم در دل خون خوار خود
Дрнгр дар ҳоли хомӯшӣ ба рӯем неки нек
درنگر در حال خاموشی به رویم نیک نیک
То бибинӣ бар рухи ман сад ҳазор осори худ
تا ببینی بر رخ من صد هزار آثار خود
Ин ғазал кӯтоҳ кардам боқии ин дар дил аст
این غزل کوتاه کردم باقی این در دل است
Гӯям ар мастам кунӣ аз наргиси хумори худ
گویم ار مستم کنی از نرگس خمار خود
эй хамӯш аз гуфт хеш вае ҷудо аз ҷуфти хеш
ای خموش از گفت خویش و ای جدا از جفت خویش
Чун чунин ҳайрон шудӣ аз ақли зирксори худ
چون چنین حیران شدی از عقل زیرکسار خود
эй хамаш чунӣ аз ин андешаҳои оташин
ای خمش چونی از این اندیشههای آتشین
намерасад андешаҳо бо лашкари ҷаррори худ
میرسد اندیشهها با لشکر جرار خود
Вақти танҳоӣ хамаш бошанд ва бо мардум бигуфт
وقت تنهایی خمش باشند و با مردم به گفت
Кас нагӯяд рози дилро бо дару девори худ
کس نگوید راز دل را با در و دیوار خود
Ту магари мардум наме ёбӣ ки хомаш карда Эй
تو مگر مردم نمییابی که خامش کردهای
Ҳеҷ касро менабинӣ муҳаррами гуфтори худ
هیچ کس را مینبینی محرم گفتار خود
Ту магар аз олам покӣ наёмизӣ ба табъ
تو مگر از عالم پاکی نیامیزی به طبع
Бо сегон табъи колўднд аз мурдори худ
با سگان طبع کآلودند از مردار خود