Снмои ҷафо раҳо кун карами ин раво надорад

صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد

Бингар ба сӯии дардӣ ки зи кас даво надорад

بنگر به سوی دردی که ز کس دوا ندارد

з фалак фитод таштам ба муҳӣти ғарқаи гаштам

ز فلک فتاد طشتم به محیط غرقه گشتم

Ба даруни баҳри ҷузи ту дилам ошно надорад

به درون بحر جز تو دلم آشنا ندارد

зи сабои ҳамеи расидами хабарӣ ки май пзидм

ز صبا همی‌رسیدم خبری که می‌پزیدم

зи ғамат кунун дили ман хабар аз сабо надорад

ز غمت کنون دل من خبر از صبا ندارد

Ба рухон чун зари ман ба бар чу сими хомат

به رخان چون زر من به بر چو سیم خامت

Ба зар ӯ рабӯда шуд ки чу ту дилрабо надорад

به زر او ربوده شد که چو تو دلربا ندارد

Ҳиллаи соқиои сабктар з дарун бабанд он дар

هله ساقیا سبکتر ز درون ببند آن در

Ту бигӯ ба ҳар кӣ ояд ки сар шумо надорад

تو بگو به هر کی آید که سر شما ندارد

Ҳамаи умри ин чунин дам набадаст шоду хуррам

همه عمر این چنین دم نبدست شاد و خرم

Ба ҳақи вафои ёрӣ ки дилаш вафо надорад

به حق وفای یاری که دلش وفا ندارد

Ба аз ин чаҳ шодмонӣ ки ту ҷонӣу ҷаҳонӣ

به از این چه شادمانی که تو جانی و جهانی

Чаҳ ғамаст ошиқонро ки ҷаҳон бақо надорад

چه غمست عاشقان را که جهان بقا ندارد

Биравем масти имшаб ба всоқи он шакарлаб

برویم مست امشب به وثاق آن شکرلب

Чаҳ з ҷома кун гурезад чу касе қабо надорад

چه ز جامه کن گریزد چو کسی قبا ندارد

Ба чаҳ рӯзи васли дилбари ҳама хок мешавад зар

به چه روز وصل دلبر همه خاک می‌شود زر

Агар он ҷамолу манзари фар кимиё надорад

اگر آن جمال و منظر فر کیمیا ندارد

Ба чаҳ чашмҳои кавдан шавад азнигор равшан

به چه چشم‌های کودن شود از نگار روشن

Агар он ғубори кӯяши сар тўтё надорад

اگر آن غبار کویش سر توتیا ندارد

Ҳилла ман хамӯш кардам бирасон дуоу хизмат

هله من خموش کردم برسان دعا و خدمت

Чаҳ кунад касе ки дар каф ба ҷуз аз дуо надорад

چه کند کسی که در کف به جز از دعا ندارد