Оби ҳайвон бояд мар рӯҳ физойӣ ро

آب حیوان باید مر روح فزایی را

Моҳии ҳамаи ҷон бояд дарёии худоӣ ро

ماهی همه جان باید دریای خدایی را

Вайрона ӣ обу гул чун маскан бум омад

ویرانه‌ی آب و گل چون مسکن بوم آمد

Ин арсаи куҷо шояд парвози ҳумоеро ?

این عرصه کجا شاید پروازِ همایی را ؟

Сад чашм шавад ҳайрон дар тобиши ин давлат

صد چشم شود حیران در تابش این دولت

Ту гӯши макаши ин сӯ ҳар кӯри Асое ро

تو گوش مکش این سو هر کورِ عصایی را

Гар нақди дурустии ту , чун масту қурозаи сетӣ ?

گر نقدِ درستی تو، چون مست و قراضه‌ستی ؟

Охири ту чаҳ пиндории ин ганҷи атоеро ?

آخر تو چه پنداری این گنج عطایی را ؟

Дилтанг ҳаме донанд кони ҷой ки инсофаст

دلتنگ همی‌دانند کان جای که انصافست

Сад дил ба фидо бояд он ҷони Бақоӣ ро

صد دل به فدا باید آن جان بقایی را

Дил нест кам аз оҳани оҳан на ки ме донад

دل نیست کم از آهن آهن نه که می‌داند

Он санг ки пайдо шуд пўлодрбоиӣ ро

آن سنگ که پیدا شد پولادربایی را

Ақл аз пай ишқ омад дар олами хок ар не

عقل از پی عشق آمد در عالم خاک ار نی

Ақлии бнмӣ бояд беаҳду вафое ро

عقلی بنمی باید بی‌عهد و وفایی را

Хуршеди ҳақоиқҳо шамс алҳақ табриз аст

خورشید حقایق‌ها شمس الحق تبریز است

Дил рӯй замини бӯсади он ҷони самое ро

دل روی زمین بوسد آن جان سمایی را