Соқии зи шароби ҳақи пари дори шаробӣ ро

ساقی ز شراب حق پر دار شرابی را

Дарда май раббонии дилҳои кабобӣ ро

درده می ربّانی‌ دل‌های کبابی را

Кам гӯии ҳадиси нон дар маҷлиси махмурон

کم گوی حدیث نان در مجلس مخموران

Ҷуз об намесозад , мари мардуми обӣ ро

جز آب نمی‌سازد‌، مر مردم آبی را

Аз обу хитоби ту , тани гашти хароби ту

از آب و خطاب تو‌، تن گشت خراب تو

Оростаи дор эй ҷон , зини ганҷи харобӣ ро

آراسته دار ای جان‌، زین گنج خرابی را

Гулзор кунад ишқат , он шӯраи хокӣ ро

گلزار کند عشقت‌، آن شورهٔ خاکی را

Дарбор кунад мавҷат , ин ҷисми саҳобй ро

دُر بار کند موجت‌، این چشم سحابی را

БФзои шароби мо , барбанд ту хоби мо

بفزای شراب ما‌، بربند تو خواب ما

Аз шаб чаҳ хабар бошад ? мари мардуми хобӣ ро

از شب چه خبر باشد؟ مر مردم خوابی را

Ҳам коса малик бошад , меҳмони худоӣ ро

هم‌کاسه مَلَک باشد‌، مهمان ِ خدایی را

Бодаи з фалак ояд мардони савобӣ ро

باده ز فلک آید مردان ثوابی را

Нӯшади лаби садиқаши зи акўобу абориқш

نوشد لب صدیقش ز اکواب و اباریقش

Дар хами тақии ёбии он бода нобе ро

در خم تقی یابی آن بادهٔ نابی را

Ҳушёр куҷо донад ? бе ҳушии мисатон ро

هشیار کجا داند؟ بی‌هوشیِ مستان را

Бўҷҳл куҷо донад ? аҳволи саҳобӣ ро

بوجهل کجا داند؟ احوال صحابی را

Устод худо омад , бе воситаи сӯфӣ ро

استاد خدا آمد‌، بی‌واسطه صوفی را

Устод китоб омад собӣу китобӣ ро

استاد کتاب آمد صابی و کتابی را

Чун муҳаррами ҳақи гаштӣ , ваз восита бигузаштӣ

چون محرم حق گشتی‌، وز واسطه بگذشتی

Брбои ниқоб аз рух , хубони ниқобӣ ро

بربای نقاب از رخ‌، خوبانِ نقابی را

Мункир ки з навмидӣ гуяд ки « наёбӣ ин »

منکر که ز نومیدی گوید که ‌«نیابی این‌»

Банди раҳ ӯ созад он гуфт наёбӣ ро

بند ِ ره او سازد آن گفتِ نیابی را

Неи бози сипеди сет ӯ , неи булбули хуши нағма

نی باز سپید‌ست او‌، نی بلبل خوش‌نغمه

Вайронаи дунё ба он ҷғди ғробӣ ро

ویرانهٔ دنیا به آن جغد غرابی را

Хомӯш ва магӯ дигари мФзои ту шӯру шар

خاموش و مگو دیگر مفزای تو شور و شر

Каз ғайб хитоб ояд ҷонҳои хитобӣ ро

کز غیب خطاب آید جان‌های خطابی را