Ҳиллаи ҳаши дор ки дар шаҳри ду се тарроранд
هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند
Ки ба тадбири калла аз сар ма бурдоранд
که به تدبیرْ کُلَهْ از سَرِ مَه بردارند
Ду се ринданд ки ҳушёри дил ва сармастанд
دو سه رِندند که هُشیارْدل و سَرمستند
Ки фалакро ба яке арбада дар чархи оранд
که فَلَک را به یکی عربده، در چرخ آرند
Сар даҳонанд ки то сар надиҳӣ сар ндиҳанд
سَر دِهانند که تا سَر نَدِهی، سِرّ نَدِهند
Соқённд ки ангур наме Афшоранд
ساقیانند که انگور نمیافشارند
Ёри он сӯрат ғайбанд ки ҷон толиб ӯст
یارِ آن صورتِ غیبند که جانْ، طالب اوست
Ҳамчуи чашми хуш ӯ хираи каш ва беморанд
همچو چشم خوش او خیرهکُش و بیمارند
Сӯратӣанд вале душман сӯрат ҳоианд
صورتیاند ولی، دشمن صورتهایند
Дар ҷаҳонанд вале аз ду ҷаҳон безоранд
در جهانند ولی، از دو جهان، بیزارند
Ҳамчуи шерони бдроннд ва ба лаб май хнднд
همچو شیران، بِدَرانند و به لب، میخندند
Душмани ҳмдгрнд ва ба ҳақиқат ёранд
دشمن همدگرند و به حقیقتْ، یارند
ХрФрўшонаҳи яке бо дгарӣ дар ҷанганд
خَرفروشانه یکی با دگری در جنگند
Лек чун вонгрии муттафиқ як коранд
لیک چون وانگری، مُتَّفقِ یک کارند
Ҳамчуи хуршеди ҳамаи рӯз назар ме бахшанд
همچو خورشیدْ، همهروز، نظر میبخشند
Мисли моҳу ситораи ҳама шаб сайёранд
مَثَلِ ماه و ستاره همهشب سَیّارند
Гар ба каф хок бигиранд зар сурх шавад
گر به کفْ خاک بگیرند، زَرِ سرخ شود
Рӯз гандум дараванд ар чаҳ ба шаб ҷӯ коранд
روزْ گندم دِرَوَند اَر چه به شبْ، جو کارند
Длброннд ки дил бар надиҳад бе барашон
دلبرانند که دل، بَر ندهد بی بَرِشان
Срўроннд ки беруни зи сар ва дасторанд
سَروَرانند که بیرونْ ز سَر و دستارند
Шкроннд ки дар меъда нигараданд турш
شِکَّرانند که در معده، نگردند تُرُش
Шокроннд ва аз он ёр чаҳ бархӯрдоранд
شاکرانند و از آن یارْ، چه برخوردارند
Мардумӣ кун бирав аз хизматашони мардуми шӯ
مَردُمی کن، برو از خدمتشان، مَردُم شو
Зон ки ин мардуми дигари ҳамаи мрдмхўорнд
زانکه این مَردُمِ دیگر، همه مَردُمخوارند
Бас кун ва беш магӯ гарчи даҳон пар суханаст
بَس کن و بیش مگو، گرچه دهانْ پُر سُخَنَست
Зон ки ин ҳарфу даму қофия ҳам ағёранд
زانکه این حرف و دَم و قافیه، هم اَغیارند