Ошиқон бар дарат аз ашк чу борон коранд

عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند

Хуш ба ҳар қатраи ду сад гавҳар ҷон бурдоранд

خوش به هر قطره دو صد گوهر جان بردارند

Ҳама аз кор аз он рӯй маъаттал шуда анд

همه از کار از آن روی معطل شده‌اند

Чу аз он сарнигарӣ мӯӣ ба мӯ дар коранд

چو از آن سر نگری موی به مو در کارند

Гарчи бедаст ва даҳонанд дарахтони чаман

گرچه بی‌دست و دهانند درختان چمن

Лек сарсабзу физоянда ва дардӣ хоранд

لیک سرسبز و فزاینده و دردی خوارند

Сад ҳазоранд валикини ҳамаи як нур шаванд

صد هزارند ولیکن همه یک نور شوند

Шамъҳо як сифатанд ар ба адад бисёранд

شمع‌ها یک صفتند ار به عدد بسیارند

Нурҳошон ба ҳам андршдаҳ беҳаду қиёс

نورهاشان به هم اندرشده بی‌حد و قیاس

Чун барояд маи ту ҷумла ба ту бисипоранд

چون برآید مه تو جمله به تو بسپارند

Чашмҳоашон ҳамаи вомонда дар баҳри муҳӣт

چشم‌هاشان همه وامانده در بحر محیط

Лаб фурӯбаста аз он мавҷ ки дар сар доранд

لب فروبسته از آن موج که در سر دارند

эй басои ҷони сулаймони ниҳони ҳамчуи парӣ

ای بسا جان سلیمان نهان همچو پری

Ки ба лшкргҳшон мӯр наме озоранд

که به لشکرگهشان مور نمی‌آزارند

Ҳаст андари пас дили воқиф аз ин ҷосӯсӣ

هست اندر پس دل واقف از این جاسوسی

Кӯ бигӯед ҳамаи асрор гараш бифишоранд

کو بگوید همه اسرار گرش بفشارند

Бекалидӣаст ки чун ҳалқаи з дар берунанд

بی کلیدیست که چون حلقه ز در بیرونند

Вар на ҳар ҷузв аз он нақда кул анборанд

ور نه هر جزو از آن نقده کل انبارند

Ин бадани тахти шаҳу чори табоиъи поиш

این بدن تخت شه و چار طبایع پایش

Тоҷдорони фалаки тахт ба ту нагузоранд

تاجداران فلک تخت به تو نگذارند

Шамси табриз агар тоҷ бақо ме бахшад

شمس تبریز اگر تاج بقا می‌بخشد

Дилу ҷонро ту бишорати даҳ агар бедоранд

دل و جان را تو بشارت ده اگر بیدارند