Ҷузвӣ чаҳ бошад каз аҷал андар рибоед кули мо

جز وی چه باشد کز اجل اندر رباید کل ما

Сад ҷон барафшонам бар ӯ гӯям ҳниёи марҳабо

صد جان برافشانم بر او گویم هنیئا مرحبا

Рақсони сӯй гардун шавам зон ҷои сӯй бе чун шавам

رقصان سوی گردون شوم زان جا سوی بی‌چون شوم

Сабру қарорами бардае эй мизбони зутар биё

صبر و قرارم برده‌ای ای میزبان زوتر بیا

Аз маи ситора май барии ту пораи пора май барӣ

از مه ستاره می‌بری تو پاره پاره می‌بری

Гуҳи ширхора май барии гуҳ май кашонеи доя ро

گه شیرخواره می‌بری گه می‌کشانی دایه را

Дорам дилӣ ҳамчун ҷаҳон то мекашад кӯҳи гарон

دارم دلی همچون جهان تا می‌کشد کوه گران

Ман ки кашам ки кӣ кашами зини коҳдони вохри маро

من که کشم که کی کشم زین کاهدان واخر مرا

Гар мӯии ман чун шер шуд аз шавқи мурдан пер шуд

گر موی من چون شیر شد از شوق مردن پیر شد

Ман орадами гандуми ним чун омадам дар Асия

من آردم گندم نی‌ام‌، چون آمدم در آسیا‌؟

Дар Асия гандум равад каз сунбула зодаст ӯ

در آسیا گندم رود کز سنبله زاده‌ست او

Зодаи муҳими неи сунбула дар Асия бошам чаро

زاده ی  مهم نی سنبله‌، در آسیا باشم چرا‌؟

Не не фитад дар Асияи ҳам нури ма аз равзанӣ

نی نی فتد در آسیا هم نور مه از روزنی

Зон ҷо ба сӯй ма равад не дар дукони нонбо

زان جا به سوی مه رود نی در دکان نانبا

Бо ақли худгар ҷФтмии ман гуфтанӣ ҳо гуфтамӣ

با عقل خود گر جفتمی من گفتنی‌ها گفتمی

Хомӯш кун то нашунӯд ин қиссаро боди ҳаво

خاموش کن تا نشنود این قصه را باد هوا