Турфаи гармобаи бонии кӯи з хилват барояд
طرفه گرمابهبانی کو ز خلوت برآید
Нақши гармобаи як як дар суҷуди андроид
نقش گرمابه یکیک در سجود اندرآید
Нақшҳои фусурда бе хбрўори мурда
نقشهای فسرده بیخبروار مرده
зи инъикосоти чашмаши чашмашон ъбҳр ояд
ز انعکاسات چشمش چشمشان عبهر آید
Гӯшҳоашон зи гӯшаши аҳл афсона гардад
گوشهاشان ز گوشش اهل افسانه گردد
Чашмҳоашон зи чашмаши қобил манзар ояд
چشمهاشان ز چشمش قابل منظر آید
Нақши гармобаи бинӣ ҳар яке масту рақсон
نقش گرمابه بینی هر یکی مست و رقصان
Чун муошир ки гуҳи гуҳ дар меаҳмар ояд
چون معاشر که گهگه در می احمر آید
Пар шудаи бонгу наъраи саҳни гармобаи зи эшон
پر شده بانگ و نعره صحن گرمابه ز ایشان
Каз ҳаёҳӯӣу ғулғули ғарра маҳшар ояд
کز هیاهوی و غلغل غرّهٔ محشر آید
Нақшҳо як дигарро ҷониб хеш хонанд
نقشها یکدگر را جانب خویش خوانند
Нақш аз он гӯшаи хандони сӯии ин дигар ояд
نقش از آن گوشه خندان سوی این دیگر آید
Лек гармобаи бонро сӯратии дрнёбд
لیک گرمابهبان را صورتی درنیابد
Гарчи сӯрати з ҷустан дар кар ва дар фар ояд
گرچه صورت ز جستن در کر و در فر آید
Ҷумла гашта парешон ӯ пасу пеши эшон
جمله گشته پریشان او پس و پیش ایشان
Ношносои шаҳи ҷон бар сар лашкар ояд
ناشناسا شه جان بر سر لشکر آید
Гулшан ҳар замирӣ аз Рахш пургул ояд
گلشن هر ضمیری از رخش پرگل آید
Доман ҳар фақирӣ аз кафш пурзар ояд
دامن هر فقیری از کفش پرزر آید
Дори занбили пешаш то кунад пари зи хешаш
دار زنبیل پیشش، تا کند پر ز خویشش
То ки занбили фақрати ҳасрат санҷар ояд
تا که زنبیل فقرت حسرت سنجر آید
Барраад аз беш ваз кам қозӣу муддаии ҳам
برهد از بیش وز کم قاضی و مدعی هم
Чунк он моҳи як дами маст дар маҳзар ояд
چونک آن ماه یکدم مست در محضر آید
Бода хмхонаҳ гардад мурда мастона гардад
باده خُمخانه گردد مرده مستانه گردد
Чӯб ҳаннона гардад чунк бар минбар ояд
چوب حنانه گردد چونک بر منبر آید
Кам кунад аз лақоашони бФсрди нақш ҳоашон
کم کند از لقاشان بفسرد نقشهاشان
Гум шавад чашмҳоашон гӯшҳоашон кар ояд
گم شود چشمهاشان گوشهاشان کر آید
Боз чун рӯи намояди чашмҳо бргшоид
باز چون رو نماید چشمها برگشاید
Боғ пурмурғ гардад бӯстон ахзар ояд
باغ پرمرغ گردد بوستان اخضر آید
Рӯ ба гулзору бустони дӯстони байну дастон
رُو به گلزار و بستان دوستان بین و دستان
Дар паии ин иборат ҷон бидон маъбар ояд
در پی این عبارت جان بدان معبر آید
Онч шуд ошкоро кӣ тавон гуфт ёро
آنچ شد آشکارا کِی توان گفت یارا؟
Калаки он кӣ нависад гарчи дар мҳбр ояд
کلک آن کِی نویسد گرچه در محبر آید؟