Оташ прир гуфт наоне ба гӯши дӯд

آتش پریر گفت نهانی به گوش دود

Каз ман наме шикебад ва бо ман хушаст авд

کز من نمی‌شکیبد و با من خوش است عود

Қадари ман ӯ шиносаду шукри ман ӯ кунад

قدر من او شناسد و شکر من او کند

Кандар фаноӣ хеш бидидаст авди суд

کاندر فنای خویش بدیدست عود سود

Сар то ба пои авди гиреҳ буд банди банд

سر تا به پای عود گره بود بند بند

Андари гушоиши адами он ақдҳо гушӯд

اندر گشایش عدم آن عقدها گشود

эй ёри шуълаи хори ман аҳлоу марҳабо

ای یار شعله خوار من اهلا و مرحبا

эй фонӣу шаҳиди ману муфаххари шуҳуд

ای فانی و شهید من و مفخر شهود

Бингар ки осмону замин раҳн ҳастӣ анд

بنگر که آسمان و زمین رهن هستی اند

Андари адами гурез аз ин кӯр ва зон кабӯд

اندر عدم گریز از این کور و زان کبود

Ҳар ҷон ки май гурезад аз фақру нестӣ

هر جان که می‌گریزد از فقر و نیستی

Наҳиссӣ буд гурезон аз давлату Сауд

نحسی بود گریزان از دولت و سعود

Бе маҳви каси зи лавҳи адам мстФид нест

بی محو کس ز لوح عدم مستفید نیست

Сулҳӣ фикан миёни ману маҳв эй вдўд

صلحی فکن میان من و محو ای ودود

Он хоки тира то нашуд аз хештани фано

آن خاک تیره تا نشد از خویشتن فنا

Не дар физоиш омад ва не раст аз рукӯд

نی در فزایش آمد و نی رست از رکود

То нутфаи нутфа буд ва нашуд маҳв аз манӣ

تا نطفه نطفه بود و نشد محو از منی

Неи қад сарв ёфт на зебои хдўд

نی قد سرو یافت نه زیبایی خدود

Дар меъда чун бисӯзад он нону нони хӯриш

در معده چون بسوزد آن نان و نان خورش

Он гоҳи ақл ва ҷон шаваду ҳасрати ҳасуд

آن گاه عقل و جان شود و حسرت حسود

Санги сиёҳ то нашуд аз хештани фано

سنگ سیاه تا نشد از خویشتن فنا

Неи зару нуқраи гашту не раҳ ёфт дар нқўд

نی زر و نقره گشت و نی ره یافت در نقود

Хорӣаст ва бандагӣаст пас онгаҳ шҳншҳист

خواریست و بندگیست پس آنگه شهنشهیست

Андари намози қомаҳ буд онгаҳе қууд

اندر نماز قامه بود آنگهی قعود

Умрӣ бёзмўдӣ ҳастӣ хеш ро

عمری بیازمودی هستی خویش را

Як бори нестиро ҳам бояд озмуд

یک بار نیستی را هم باید آزمود

Тоқу трнби фақру фанои ҳам газоф нест

طاق و طرنب فقر و فنا هم گزاف نیست

Ҳар ҷо ки дӯд омад беоташӣ набӯд

هر جا که دود آمد بی‌آتشی نبود

Гар нест ишқро сари моу ҳавои мо

گر نیست عشق را سر ما و هوای ما

Чун аз газофа ӯ дилу дастори мо рабӯд

چون از گزافه او دل و دستار ما ربود

Ишқ омадасту гӯши кшонмон ҳаме кашад

عشق آمدست و گوش کشانمان همی‌کشد

Ҳар субҳи сӯии мактаби иўФўни болъҳўд

هر صبح سوی مکتب یوفون بالعهود

Аз чашми муъмин об надам мекунад равон

از چشم مؤمن آب ندم می‌کند روان

То синаро бишӯяд аз кӣнау ҷҳўд

تا سینه را بشوید از کینه و جحود

Ту хуфтаеу оби Хизр бар ту ме занад

تو خفته‌ای و آب خضر بر تو می‌زند

Каз хоби бурҷау бустони соғари хлўд

کز خواب برجه و بستان ساغر خلود

Боқиш ишқ гуяд бо ту ниҳони зи ман

باقیش عشق گوید با تو نهان ز من

зи асҳоб Каҳф бош ҳам аиқозу рқўд

ز اصحاب کهف باش هم ایقاظ و رقود