Парда дил мезанад Зуҳраи ҳам аз бомдод

پرده دل می‌زند زهره هم از بامداد

Мужда ки он бўтрб дод тараб ҳо бидод

مژده که آن بوطرب داد طرب‌ها بداد

Баҳр карам кард ҷӯши пунба бурун кун зи гӯш

بحر کرم کرد جوش پنبه برون کن ز گوش

Онч кафш дод дӯши мо ва туро нӯши бод

آنچ کفش داد دوش ما و تو را نوش باد

Ишқи ҳумоюни писти хутба ба ном вайаст

عشق همایون پیست خطبه به نام ویست

Аз сари мо кам мабод сояи ин киқбод

از سر ما کم مباد سایه این کیقباد

Рӯй хушаш чун шарори хуии хушаши навбаҳор

روی خوشش چون شرار خوی خوشش نوبهار

Ваон дигараш зинҳор ӯ ҳўи раби алъбод

وان دگرش زینهار او هو رب العباد

зи аввали рӯзи ин хумор кард маро бе қарор

ز اول روز این خمار کرد مرا بی‌قرار

намекашадам абрўори ишқи ту чун тундбод

می‌کشدم ابروار عشق تو چون تندباد

Дасти дил аз ранҷ раст гарчи длороми маст

دست دل از رنج رست گرچه دلارام مست

Басти сари зулфи баст хоҷа бибин ин кушод

بست سر زلف بست خواجه ببین این گشاد

намекашадам мўкшони ман туршу саргарон

می‌کشدم موکشان من ترش و سرگران

Рӯ ки мурод ҷаҳон мекашадам бе мурод

رو که مراد جهان می‌کشدم بی‌مراد

Ақл бар он ақли сози ноз ҳаме кард ноз

عقل بر آن عقل ساز ناز همی‌کرد ناز

Шукр каз он гашти боз то ба мақоми аўФтод

شکر کز آن گشت باز تا به مقام اوفتاد

Пой ба гул бӯдаам зонк дўдл бӯда ам

پای به گل بوده‌ام زانک دودل بوده‌ام

Шукр ки дўдл намонад як дила шуд дили ниҳод

شکر که دودل نماند یک دله شد دل نهاد

Лофи дил аз осмони лофи тан аз ресмон

لاف دل از آسمان لاف تن از ریسمان

Бугсалами ин ресмони бозрўм дар маъод

بگسلم این ریسمان بازروم در معاد

Дилбари рӯзи аласти чиз дигар гуфт паст

دلبر روز الست چیز دگر گفت پست

Ҳеҷ касе ҳаст кӯи оради онро ба ёд

هیچ کسی هست کو آرد آن را به یاد

Гуфт ба ту тохтами баҳри худати сохтам

گفت به تو تاختم بهر خودت ساختم

Сохтаи хешро ман надаҳум дар мзод

ساخته خویش را من ندهم در مزاد

Гуфтам ту кистӣ гуфт муроди ҳама

گفتم تو کیستی گفت مراد همه

Гуфтам ман кистам гуфт муроди мурод

گفتم من کیستم گفت مراد مراد

МФтълни фоилот рафта бидам аз сифот

مفتعلن فاعلات رفته بدم از صفات

Маҳв шудаи пеши зоти дил ба сухан чун фитод

محو شده پیش ذات دل به سخن چون فتاد

Дод дилу ақлу ҷони муфаххари табризён

داد دل و عقل و جان مفخر تبریزیان

Аз мадади ин се дод ёфт замонаи сдод

از مدد این سه داد یافت زمانه سداد