Ба рӯзи марг чу тобути ман равон бошад
به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
Гумон мабар ки марои дарди ин ҷаҳон бошад
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
Барои ман мгарӣ ва магӯ : « дареғи дареғ »
برای من مگری و مگو «دریغ دریغ»
Ба юғи деви дроФтии дареғ он бошад
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
Ҷинозаам чу бибинӣ магӯ : « фироқи фироқ »
جنازهام چو ببینی مگو «فراق فراق»
Марои висолу мулоқоти он замон бошад
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
Маро ба гӯр сипорӣ магӯ : « видоъи видоъ »
مرا به گور سپاری مگو «وداع وداع»
Ки гӯри пардаи ҷамъият ҷинон бошад
که گور پردهٔ جمعیت جنان باشد
Фрўшдн чу бидидӣ баромадан бингар
فُروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر
Ғуруби шамсу қамарро чаро зиён бошад ? !
غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد؟!
Туро ғуруби намояд вале шрўқ буд
تو را غروب نماید ولی شروق بود
Лаҳад чу ҳабси намояди халос ҷон бошад
لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد
Кадом дона фурӯрафт дар замин ки нараст ? !
کدام دانه فرورفت در زمین که نَرُست؟!
Чаро ба донаи инсонати ин гумон бошад ? !
چرا به دانهٔ انسانت این گمان باشد؟!
Кадом далв фурӯрафту пари буруни номад ? !
کدام دلو فرورفت و پر برون نامد
зи чоҳи Юсуфи ҷонро чаро фиғон бошад ? !
ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد؟!
Даҳон чу бастӣ аз ин сӯии он тараф бигушо
دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا
Киҳои ҳўии ту дар ҷӯ ломакон бошад
که هایهوی تو در جوّ لامکان باشد