Расед соқии ҷони мо хумор хоб олуд
رسید ساقی جان ما خمار خوابآلود
Гирифт соғари заррини сар сабу багушӯд
گرفت ساغر زرین سر سبو بگشود
Салои бодаи ҷону салои ратли гарон
صلای بادهٔ جان و صلای رطل گران
Ки медиҳад ба хуморон ба гоҳи зўдозўд
که میدهد به خماران به گاه زودازود
Зиҳии сабоҳи мубораки зиҳии сабӯҳи азиз
زهی صباح مبارک زهی صبوح عزیز
зи шоҳи ҷоми шаробу зи мо рукӯъу суҷуд
ز شاه جام شراب و ز ما رکوع و سجود
Шароби софӣу султони надиму давлати ёр
شراب صافی و سلطان ندیم و دولت یار
Дигар наёрам гуфтан ки дар миёна чаҳ буд
دگر نیارم گفتن که در میانه چه بود
Ҳар онк менахурд бар сараши Фрўризд
هر آنک می نخورد بر سرش فروریزد
Бгўидш ки бирав дар ҷаҳони кӯру кабӯд
بگویدش که برو در جهان کور و کبود
Дар ин ҷаҳон ки дар ӯ мурда мехӯрд мурда
در این جهان که در او مرده میخورد مرده
Нахурд оқилу носуд ва як дамӣ нағунуд
نخورد عاقل و ناسود و یک دمی نغنود
Чу пок дошт шикамро , расед бодаи пок
چو پاک داشت شکم را، رسید بادهٔ پاک
Зиҳии шаробу зиҳии ҷому базм ва гуфту шунӯд
زهی شراب و زهی جام و بزم و گفت و شنود
Шаробро ту набинӣу мастро бинӣ
شراب را تو نبینی و مست را بینی
Набинӣ оташи дилроу хонаҳо пари дӯд
نبینی آتش دل را و خانهها پردود
Дили хасон чу бисӯзад чаҳ буи бад ояд
دل خسان چو بسوزد چه بوی بد آید
Дили шаҳон чу бисӯзад фузуд анбару авд
دل شهان چو بسوزد فزود عنبر و عود
набишта бар рух ҳар масти рӯ ки ҷони барадӣ
نبشته بر رخ هر مست رو که جان بردی
набишта бар лаби соғар ки оқибати Маҳмӯд
نبشته بر لب ساغر که عاقبت محمود
набишта бар дафи мутриб ки Зуҳраи бандаи ту
نبشته بر دف مطرب که زُهره بندهٔ تو
набишта бар кафи соқӣ ки толеъати масъӯд
نبشته بر کف ساقی که طالعت مسعود
Биханди Мӯсои умрон ба кӯрии фиръавн
بخند موسی عمران به کوری فرعون
Бихӯр халили худои нӯши кӯрии намруд
بخور خلیلِ خدا نوش کوری نمرود
Блис агар зи шароби худои масти бадӣ
بلیس اگر ز شراب خدای مست بدی
зи сад гунаҳ нашудӣ ҳеҷ тоъаташи мардӯд
ز صد گنه نشدی هیچ طاعتش مردود
Хамаш кунам ки хамаш ба ба пеши ҳушёрон
خمش کنم که خمش بِه بهپیش هشیاران
Ки халқ хира шуданду хаёлашони афзуд
که خلق خیره شدند و خیالشان افزود