Ба боғи булбул аз ин пас ҳадис мо гуяд

به باغ بلبل از این پس حدیث ما گوید

Ҳадиси хӯбии он ёр дилрабо гуяд

حدیث خوبی آن یار دلربا گوید

Чу бод дар сар бед уфтад ва шавад рақсон

چو باد در سر بید افتد و شود رقصان

Худоӣ донад кӯ бо ҳаво чаҳ ҳо гуяд

خدای داند کو با هوا چه‌ها گوید

Чанор фаҳм кунад андакии зи сӯзи чаман

چنار فهم کند اندکی ز سوز چمن

Ду дасти паҳни براردи хуш ва дуо гуяд

دو دست پهن برآرد خوش و دعا گوید

Бипурсам аз гули кони ҳасан аз ки дздидӣ

بپرسم از گل کان حسن از که دزدیدی

зи шарми сусти бихандад вале куҷо гуяд

ز شرم سست بخندد ولی کجا گوید

Агар чаҳ маст буд гул хароб нест чу ман

اگر چه مست بود گل خراب نیست چو من

Ки рози наргиси махмур бо шумо гуяд

که راز نرگس مخمور با شما گوید

Чу розҳо талабӣ дар миёни мисатони рӯ

چو رازها طلبی در میان مستان رو

Ки розро сари сармаст беҳаё гуяд

که راز را سر سرمست بی‌حیا گوید

Ки бода духтар карамасту хонадони карам

که باده دختر کرمست و خاندان کرم

Даҳон кӣса кушодаст ва аз сахо гуяд

دهان کیسه گشادست و از سخا گوید

Хусӯси бодаи аршии зи зулҷалоли Карим

خصوص باده عرشی ز ذوالجلال کریم

Саховату карами он магар худо гуяд

سخاوت و کرم آن مگر خدا گوید

зи ширдонаҳ ориф баҷушад он шира

ز شیردانه عارف بجوشد آن شیره

зи қаъри хами тан ӯ туро сало гуяд

ز قعر خم تن او تو را صلا گوید

Чу сина шер диҳад шира ҳам тавонад дод

چو سینه شیر دهد شیره هم تواند داد

зи синаи чашмаи ҷоряш моҷаро гуяд

ز سینه چشمه جاریش ماجرا گوید

Чу масттар шавад он рӯҳи хирқа боз шавад

چو مستتر شود آن روح خرقه باز شود

Кулоҳу сари бунаади тарки ин қабо гуяд

کلاه و سر بنهد ترک این قبا گوید

Чу хӯн ақл хӯрд бодаи лоуболии вор

چو خون عقل خورد باده لاابالی وار

Даҳони кушояду асрор кибриё гуяд

دهان گشاید و اسرار کبریا گوید

Хамӯш бош ки кас боварат нахоҳад кард

خموش باش که کس باورت نخواهد کرد

Ки мис бад нахурд онч кимиё гуяд

که مس بد نخورد آنچ کیمیا گوید

Хабари бабри сӯии табризи муфаххари офоқ

خبر ببر سوی تبریز مفخر آفاق

Магар ки мадҳи туро шамси дайн мо гуяд

مگر که مدح تو را شمس دین ما گوید