Миёни боғи гули сурхҳои ва ҳў дорад

میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد

Ки бӯ кунед даҳони маро чаҳ бӯ дорад

که بو کنید دهان مرا چه بو دارد

Ба боғи худ ҳамаи мустанад лек не чун гул

به باغ خود همه مستند لیک نی چون گل

Ки ҳар яке ба қадаҳ хӯрд ва ӯ сабу дорад

که هر یکی به قدح خورد و او سبو دارد

Чу сол сол нишотасту рӯзи рӯзи тараб

چو سال سال نشاطست و روز روز طرب

Хунаки маро ва касеро ки айш ху дорад

خنک مرا و کسی را که عیش خو دارد

Чаро муқӣм набошад чу мо ба маҷлиси гул

چرا مقیم نباشد چو ما به مجلس گل

Касе ки соқии боқии моҳ рӯ дорад

کسی که ساقی باقی ماه رو دارد

Ба боғи ҷумлаи шароб худоӣ ме нӯшанд

به باغ جمله شراب خدای می‌نوشند

Дар он миёна касе нест кӯ гулӯ дорад

در آن میانه کسی نیست کو گلو دارد

Аҷоибанд дарахтонаши бикру обистан

عجایبند درختانش بکر و آبستن

Чу Марямӣ ки на маъшуқа ва на шӯ дорад

چو مریمی که نه معشوقه و نه شو دارد

Ҳазор бори чаманро бсухту бозорост

هزار بار چمن را بسوخت و بازآراست

Чаҳ ишқ дорад бо мо чаҳ ҷуст ва ҷӯ дорад

چه عشق دارد با ما چه جست و جو دارد

Вуҷӯди моу вуҷӯди чамани бадви зиндаи сет

وجود ما و وجود چمن بدو زنده‌ست

Зиҳии вуҷӯди латифу зариф кӯ дорад

زهی وجود لطیف و ظریف کو دارد

Чарост хори слҳдору абр рӯй турш

چراست خار سلحدار و ابر روی ترش

зи рашки он ки гули сурхи сад аду дорад

ز رشک آن که گل سرخ صد عدو دارد

Чу оинаи сет ва тарозу хамӯш ва гуё ёр

چو آینه‌ست و ترازو خموش و گویا یار

зи ман рамида ки ӯ хуй гуфт ва гӯ дорад

ز من رمیده که او خوی گفت و گو دارد