Миёни боғи гули сурхҳои ва ҳў дорад

میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد

Ки бӯ кунед даҳони маро чаҳ бӯ дорад

که بو کنید دهان مرا چه بو دارد

Ба боғи худ ҳамаи мустанад лек не чун гул

به باغ، خود همه مستند لیک نی چون گل

Ки ҳар яке ба қадаҳ хӯрд ва ӯ сабу дорад

که هر یکی به قدح خورد و او سبو دارد

Чу сол сол нишотасту рӯзи рӯзи тараб

چو سال سال نشاطست و روز روز طرب

Хунаки маро ва касеро ки айш ху дорад

خنک مرا و کسی را که عیش خو دارد

Чаро муқӣм набошад чу мо ба маҷлиси гул

چرا مقیم نباشد چو ما به مجلس گل

Касе ки соқии боқии моҳ рӯ дорад

کسی که ساقی باقیِ ماهرو دارد

Ҳазор ҷони муқаддаси фидои он ҷонӣ

هزار جان مقدس فدای آن جانی

Ки ӯ ба маҷлиси мо амр ашрбўо дорад

که او به مجلس ما امر اشربوا دارد

Савол кардам гулро ки бар кӣ май хндӣ

سؤال کردم گل را که بر کی می‌خندی

Ҷавоб дод бар он зишти кӯи ду шӯ дорад

جواب داد بر آن زشت، کو دو شو دارد

Ҳазор бор хазон кард навбаҳори ту ро

هزار بار خزان کرد نو بهارِ تو را

Чаҳ ишқ дорад бо мо чаҳ ҷуст ва ҷӯ дорад

چه عشق دارد با ما چه جست و جو دارد

Пиёлае ба ман оварад гул ки бодаи хурӣ

پیاله‌ای به من آورد گل که باده خوری؟

Хӯрам чаро нахӯрам бандаи ҳам гулӯ дорад

خورم! چرا نخورم بنده هم گلو دارد

Чаҳ ҳоҷтисти гулӯи бодаи худоӣ ро

چه حاجتیست گلو باده‌ی خدایی را

Ки зарраи зарраи ҳамаи нақл ва май аз ӯ дорад

که ذره ذره همه نُقل و می از او دارد

Аҷаб ки хор чаҳ бидамасту тезу рўтршст

عجب که خار چه بدمست و تیز و روترشست

зи рашки онки гулу лолаи сад аду дорад

ز رشک آنکِ گل و لاله صد عدو دارد

Ба тавр Мӯсо бингар ки аз шароби газоф

به طور موسی بنگر که از شراب گزاف

Даҳон надораду ашкам чаҳорсу дорад

دهان ندارد و اشکم چهارسو دارد

Ба мастёни дарахтони нигар ба фасли баҳор

به مستیان درختان نگر به فصل بهار

Шукуфа карда ки дар шурб меғулув дорад

شکوفه کرده که در شرب می غلو دارد