Рабӯди ишқи ту тасбеҳ ва дод байту сурӯд

ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود

Басии бкрдми лоҳўлу тавба дил нашунӯд

بسی بکردم لاحول و توبه دل نشنود

Ғазал саро шудам аз дасти ишқу дасти занон

غزل‌سرا شدم از دست عشق و دست‌زنان

Бсухт ишқи ту номӯсу шарм ва ҳар чам буд

بسوخت عشق تو ناموس و شرم و هر چم بود

Афифу зоҳиду собит қадам бидам чун кӯҳ

عفیف و زاهد و ثابت قدم بدم چون کوه

Кадоми кӯҳ ки боди туаш чу ки нарабӯд

کدام کوه که باد توش چو که نربود

Агар киам ҳам аз овози ту садо дорам

اگر کُهم هم از آواز تو صدا دارم

Вагар киам ҳама дар оташи туам ки дӯд

وگر کهم همه در آتش توم که‌دود

Вуҷӯди ту чу бидидам шудам зи шарми адам

وجود تو چو بدیدم شدم ز شرم عدم

зи ишқи ин адам омад ҷаҳони ҷон ба вуҷӯд

ز عشق این عدم آمد جهان جان به وجود

Ба ҳар куҷо адам ояд вуҷӯд кам гардад

به هر کجا عدم آید وجود کم گردد

Зиҳии адам ки чу омад аз ӯ вуҷӯди афзуд

زهی عدم که چو آمد از او وجود افزود

Фалаки кабӯду замини ҳамчуи кӯр роҳ нишин

فلک کبود و زمین همچو کور راه‌نشین

Касе ки моҳ ту бинад раҳад зи кӯру кабӯд

کسی که ماه تو بیند رهد ز کور و کبود

Мисоли ҷони бузургии ниҳон ба ҷисми ҷаҳон

مثال جان بزرگی نهان به جسم جهان

Мисоли Аҳмади мурсали миёни габру ҷуҳуд

مثال احمد مرسل میان گبر و جهود

Ситоишат ба ҳақиқати ситоиш хеш аст

ستایشت به حقیقت ستایش خویش است

Ки офтоби стои чашми хешро бстўд

که آفتاب‌ستا چشم خویش را بستود

Ситоиши ту чу дарёи забони мо киштӣ

ستایش تو چو دریا زبان ما کشتی

Равони мусофири дарёу оқибати Маҳмӯд

روان مسافر دریا و عاقبت محمود

Марои анояти дарё чу бахт бедораст

مرا عنایت دریا چو بخت بیدارست

Маро чаҳ ғам агарам ҳаст чашм хоб олуд

مرا چه غم اگرم هست چشم خواب‌آلود