Намози шом чу хуршед дар ғуруб ояд

نماز شام چو خورشید در غروب آید

Бибандади ин раҳи ҳиси роҳ ғайб бигушоед

ببندد این ره حس راه غیب بگشاید

Ба пеш дараканд арвоҳро фириштаи хоб

به پیش درکند ارواح را فرشته خواب

Ба шеваи гилаи бонӣ ки гиларо поед

به شیوه گله بانی که گله را پاید

Ба ломакон ба сӯии марғзори рӯҳонӣ

به لامکان به سوی مرغزار روحانی

Чаҳ шаҳрҳо ва чаҳ рўзотшон ки бинмоед

چه شهرها و چه روضاتشان که بنماید

Ҳазор сӯрату шахс аҷаб бибинад рӯҳ

هزار صورت و شخص عجب ببیند روح

Чу хоби нақши ҷаҳонро аз ӯ Фрўсоид

چو خواب نقش جهان را از او فروساید

Ҳамораи гӯйии ҷони худ муқӣми он ҷо буд

هماره گویی جان خود مقیم آن جا بود

На ёд ин кунаду не малолаш афзоед

نه یاد این کند و نی ملالش افزاید

зи бору рахт ки ин ҷо бар он ҳаме ларзид

ز بار و رخت که این جا بر آن همی‌لرزید

Дилаши чунон барраад ки ғамяши нгзоид

دلش چنان برهد که غمیش نگزاید