Ба боғи булбул аз ин пас навой мо гуяд

به باغ بلبل از این پس نوای ما گوید

Ҳадиси ишқи шикаррези ҷон Фзо гуяд

حدیث عشق شکرریز جان فزا گوید

Агар зи ранги рухи ёри мо хабар дорад

اگر ز رنگ رخ یار ما خبر دارد

зи лолаи зору зи насрину гул чаро гуяд

ز لاله زار و ز نسرین و گل چرا گوید

зи роҳ ғайрат гуяд ки то бапушанд

ز راه غیرت گوید که تا بپوشاند

Раҳо кунад сари чашмаи ҳадис по гуяд

رها کند سر چشمه حدیث پا گوید

Ки пораи пора ба тадриҷи зарра ки гардад

که پاره پاره به تدریج ذره که گردد

Фано шавад ки агар тунд ва бар вло гуяд

فنا شود که اگر تند و بر ولا گوید

Киӣ ки зарра буд пеш ӯ ду сад ки қоф

کهی که ذره بود پیش او دو صد که قاف

Давон давон шавад он дам ки ӯ биё гуяд

دوان دوان شود آن دم که او بیا گوید

Чу гӯш кӯҳ шунид он биёии фаррух ӯ

چو گوش کوه شنید آن بیای فرخ او

Ба сар бияёду лаббайкро ду то гуяд

به سر بیاید و لبیک را دو تا گوید

Ба ҳақи гулшани иқбол кандар ӯ мастӣ

به حق گلشن اقبال کاندر او مستی

Чу гул хамӯш ки то булбулат сано гуяд

چو گل خموش که تا بلبلت ثنا گوید