Миёни боғи гули сурхҳои ва ҳў дорад

میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد

Ки бӯ кунед даҳони маро чаҳ бӯ дорад

که «بو کنید دهان مرا چه بو دارد!»

Пиёлае ба ман оварад лола ки бихӯрӣ

پیاله‌ای به من آورد لاله که «بخوری؟»

Хӯрам чаро нахӯрам бандаи ҳам гулӯ дорад

خورم؛ چرا نخورم؟ بنده هم گلو دارد

Гулӯ чаҳ ҳоҷат май нӯш бегулӯу даҳон

گلو چه حاجت می‌نوش بی‌گلو و دهان

Рҳиқи ғайб ки таъми саққо ҳамӯ дорад

رحیق غیب که طعم سقا همو دارد

Чу сол сол нишотасту рӯзи рӯзи тараб

چو سال سال نشاطست و روز روز طرب

Хунаки маро ва касеро ки айш ху дорад

خنک مرا و کسی را که عیش خو دارد

Чаро муқӣм набошад чу мо ба маҷлиси гул

چرا مقیم نباشد چو ما به مجلس گل

Касе ки соқии боқии моҳ рӯ дорад

کسی که ساقی باقی ماه رو دارد

Ба офтоби ҷалолат ки зарраи зарраи ишқ

به آفتاب جلالت که ذره ذره عشق

Ниҳон ба зери қабои соғар ва каду дорад

نهان به زیر قبا ساغر و کدو دارد

Савол кардам аз гул ки бар ки май хндӣ

سؤال کردم از گل که بر که می‌خندی

Ҷавоб дод бидон зишти кӯи ду шӯ дорад

جواب داد بدان زشت کو دو شو دارد

Ғуломи кӯр ки ӯро ду хоҷа май бояд

غلام کور که او را دو خواجه می‌باید

Чу саг ҳамеша мақом ӯ миён кӯ дорад

چو سگ همیشه مقام او میان کو دارد

Савол кардам аз хор кин силаҳ ту чист

سؤال کردم از خار کاین سلاح تو چیست

Ҷавоб дод ки гулзори сад аду дорад

جواب داد که گلزار صد عدو دارد

Ҳазор бори чаманро бсухту бозорост

هزار بار چمن را بسوخت و بازآراست

Чаҳ ишқ дорад бо мо чаҳ ҷуст ва ҷӯ дорад

چه عشق دارد با ما چه جست و جو دارد

зи шамси муфаххар табриз пресс кин аз чист

ز شمس مفخر تبریز پرس کاین از چیست

Вгрчаҳ дафъ диҳад дам махӯр ки ӯ дорад

وگرچه دفع دهد دم مخور که او دارد