Лабро ту ба ҳар бӯса ва ҳар лӯт меало

لب را تو به هر بوسه و هر لوت میالا

То аз лаб дилдор шавад масту шкрхо

تا از لب دلدار شود مست و شکرخا

То аз лаби ту буии лаб ғайр наёяд

تا از لب تو بوی لب غیر نیاید

То ишқ муҷаррад шаваду софӣу якто

تا عشق مجرّد شود و صافی و یکتا

Он лаб ки буд куни харии бӯсаи гуҳ ӯ

آن لب که بود کون خری بوسه‌گه او

Кӣ ёбад он лаби шукри бӯси масеҳо ?

کی یابد آن لب شکر ِبوس مسیحا؟

Май дон ки ҳдс бошад ҷузи нури қадӣмӣ

می‌دان که حَدَث باشد جز نور قدیمی

Бар мзблаҳ ӣ пари ҳдси он гоҳи тамошо ?

بر مزبله‌ی پُر حَدَث آن گاه تماشا؟

Онгаҳ ки фано шуд ҳдси андари дили полез

آنگه که فنا شد حَدَث اندر دل پالیز

Раст аз ҳдсӣ ва шавад ӯ чошнӣ афзо

رَست از حدثی و شود او چاشنی‌افزا

То ту ҳдсии лиззати тақдис чаҳ доне ?

تا تو حدثی لذت تقدیس چه دانی؟

Рӯ аз ҳдсии сӯии табораку таъолӣ

رو از حدثی سوی تبارک و تعالی

Зон даст Масеҳ омад доруии ҷаҳонӣ

زان دستِ مسیح آمد داروی جهانی

Кови даст нигаҳ дошт з ҳар косаи скбо

کاو دست نگه‌داشت ز هر کاسه سِکبا

Аз неъмати фиръавн чу Мӯсои кафу лаби шаст

از نعمت فرعون چو موسی کف و لب شست

Дарёӣ карам дод мар ӯро яди Байзо

دریای کَرَم داد مر او را ید بیضا

Хоҳӣ ки зи меъдау лаб ҳар хоми гурезӣ

خواهی که ز معده و لب هر خام گریزی

Пургавҳару рўтлх ҳаме бош чу дарё

پرگوهر و روتلخ همی‌باش چو دریا

Ҳин чашми фурӯбанд ки он чашм ғаюраст

هین چشم فروبند که آن چشم غیورست

Ҳин меъдаи тиҳии дор ки лӯтии сети муҳайё

هین معده تهی‌دار که لوتی‌ست مهیّا

Саг сайр шавад ҳеҷ шикории бнгирд

سگ سیر شود هیچ شکاری بنگیرد

Каз оташи ҷўъсти таку гоми тақозо

کز آتش جُوع است تک و گامِ تقاضا

Кӯи дасту лаби пок ки гирад қадаҳи пок ?

کو دست و لب پاک که گیرد قدح پاک؟

Кӯи сӯфии чолок ки ояд сӯии ҳалво ?

کو صوفی چالاک که آید سوی حلوا؟

Бинмоӣ аз ин ҳарфи тасовири ҳақоиқ

بنمای از این حرف تصاویر حقایق

ё ман қисми алқҳўаҳу алкأси ълино

یا مَن قَسَمَ الْقَهوةَ و الْکَأْسُ عَلَیْنا