Рафтам ба сӯии Мисру харидами шукрӣ ро

رفتم به سوی مصر و خریدم شکری را

Худ фош бигӯ Юсуфи заррини камарӣ ро

خود فاش بگو یوسف زرّین کمری را

Дар шаҳр ки дидаи сети чунин шуҳраи бутиро ?

در شهر که دیده‌ست چنین شهره بتی را؟

Дар бар ки кашида сети Суҳайлу қамариро ?

در بر که کشیده‌ست سهیل و قمری را؟

Бинишонад ба маликати мулкии бандаи бад ро

بنشاند به مُلکت مَلِکی بنده بد را

Бихаред ба гавҳари карамаш бегуҳарӣ ро

بِخْرید به گوهر کرمش بی‌گهری را

Хизри хзронсту азуи ҳеҷ аҷаб нест

خضر خضرانست و ازو هیچ عجب نیست

Каз чашмаи ҷон тоза кунад ӯ ҷгарӣ ро

کز چشمهٔ جان تازه کند او جگری را

Аз баҳри зибардастӣу давлат диҳӣ омад

از بهر زبردستی و دولت‌دهی آمد

Неи зеру зибр кардани зеру зибрӣ ро

نی زیر و زبر کردنِ زیر و زبری را

Шояд ки нхспим ба шаб чун ки наоне

شاید که نخسپیم به شب چون که نهانی

Ма бӯса диҳад ҳар шаби анҷуми шимурӣ ро

مه بوسه دهد هر شبِ انجم‌شمری را

Осори расонади дилу ҷонро ба муассир

آثار رسانَد دل و جان را به مؤثّر

Ҳмоли дил ва ҷон кунад он шаҳ , асарӣ ро

حمّالِ دل و جان کند آن شه، اثری را

Эксир худоист бидон омад кин ҷо

اکسیر خداییست بدان آمد کاین جا

Ҳар лаҳзаи зар сурх кунад ӯ ҳаҷарӣ ро

هر لحظه زر سرخ کند او حجری را

Ҷонҳои чу исо ба сӯй чарх баронанд

جان‌هایِ چو عیسی به سوی چرخ برانند

Ғам нест агар раҳ набӯд лошаи харӣ ро

غم نیست اگر ره نبوَد لاشه خری را

Ҳар чизи гумони барадам дар олам ва ин не

هر چیز گمان بردم در عالم و این نی

Кин ҷоҳ ва ҷалоласт худои назарӣ ро

کاین جاه و جلالست خدایی نظری را

Сӯзи дили шоҳонаи хуршед бибояд

سوز دل شاهانهٔ خورشید بباید

То серума кашад чашми арӯси саҳарӣ ро

تا سرمه کشد چشم عروس سحری را

Мо ақл надорем яке зарра вагар не

ما عقل نداریم یکی ذرّه وگر نی

Кӣ оҳӯии оқили талабад шер нарайро ! ?

کی آهوی عاقل طلبد شیر نری را!؟

Беақл чу сояи пят эй дӯст давонем

بی‌عقل چو سایه پیَت ای دوست دوانیم

Кон рӯй чу хуршед ту набӯд дгарӣ ро

کان رویِ چو خورشیدِ تو نبوَد دگری را

Хуршеди ҳама рӯз бидон теғ гузорад

خورشید همه روز بدان تیغ گذارد

То захм занад ҳар тарафӣ бесипарӣ ро

تا زخم زند هر طرفی بی‌سپری را

Бар сина наад ақли чунон дили шиканӣ ро

بر سینه نهد عقل چنان دل‌شکنی را

Дар хона кашад рӯҳи чунон рҳгзӣ ро

در خانه کشد روح چنان رهگذی را

Дар ҳадя диҳад чашм , чунон лаъли лабӣ ро

دُر هدیه دهد چشم، چنان لعلِ لبی را

Рух зар занад аз баҳри чунин симбрӣ ро

رخ زر زند از بهر چنین سیمبری را

Рӯи соҳиби он чашми шӯ эй хоҷа чу абрӯ

رو صاحب آن چشم شو ای خواجه چو ابرو

Ков рост кунад чашми кажи кжнгрӣ ро

کاو راست کند چشمِ کژِ کژنگری را

эй поки дилон бо ҷуз ӯ ишқи мбозид

ای پاک‌دلان با جزِ او عشق مبازید

Натавон дилу ҷон додан ҳар мухтасарӣ ро

نتوان دل و جان دادن هر مختصری را

Хомӯш ки ӯ худ бикашади ошиқи худ ро

خاموش که او خود بکَشد عاشق خود را

То чанд кашии доман ҳар беҳунариро ?

تا چند کَشی دامن هر بی‌هنری را؟