Ореи снмои баҳонаи худ кам будат

آری صنما بهانه خود کم بودت

То хоб биёмаду зи мо бар будат

تا خواب بیامد و ز ما بر بودت

Хуш хусб ки ман то ба саҳар хоҳам гуфт

خوش خسب که من تا به سحر خواهم گفت

Фарёди зи наргисон хоб олудат

فریاد ز نرگسان خواب آلودت

Хониш
рбоъӣ шморҳ 114 — бҳноз шквҳӣ