Он ҷон ки аз ӯ дилбари мо шодонст

آن جان که از او دلبر ما شادانست

Пайвастаи сараши сабзу лабаш хандон аст

پیوسته سرش سبز و لبش خندان است

Андоза ҷон нест чунон лутфу ҷамол

اندازهٔ جان نیست چنان لطف و جمال

Оҳистаи бгўӣими магари ҷононст

آهسته بگوئیم مگر جانانست

Хониш
рбоъӣ шморҳ 122 — бҳноз шквҳӣ