Зон бодаи сӯфӣ буд аз ҷом , муҷаррад

زان بادهٔ صوفی بود از جام، مجرد

Каз ғояти мастии зи кафш ҷом биафтад

کز غایت مستی ز کفش جام بیفتد

Дар ҳолати мастӣ чу дил ва ҳуш нагунҷед

در حالت مستی چو دل و هوش نگنجید

Пас нест аҷибгар қадаҳ ва ҷом нагунҷад

پس نیست عجیب گر قدح و جام نگنجد

Аввали сабқат буд « алиф ҳеҷ надорад »

اول سبقت بود « الف هیچ ندارد »

Зон пеш рӯ афтоду сипаҳдору муаййид

زان پیش رو افتاد و سپهدار و مؤید

« ҳӣ » низ агар ҳеҷ надорад , чу алиф низ

« حی » نیز اگر هیچ ندارد، چو الف نیز

Дар сӯрат ҷим омад , ва ҷимаст муқайяд

در صورت جیم آمد، و جیمست مقید

Мем аз алиф ваҳост мураккаби бнбштн

میم از الف و هاست مرکب بنبشتن

Таркиб буд иллат бар ҳастӣ муфрад

ترکیب بود علت بر هستی مفرد

Пас базм расӯл омад бесоғар ва бе ҷом

پس بزم رسول آمد بی‌ساغر و بی‌جام

То ҷамъ ба худ бошад ҳастӣ Муҳамад

تا جمع به خود باشد هستی محمد

Боми фалак аз астну девор чу танҳост

بام فلک از استن و دیوار چو تنهاست

Ҳар боми дарафтода ва он боми мшбд

هر بام درافتاده و آن بام مشبد

Болотар азин чархи куҳан олам Лутфӣаст

بالاتر ازین چرخ کهن عالم لطفیست

Корўоҳ дар о , ноҳия монанди , муҷаддад

کارواح در آ، ناحیه مانند، مجدد

Урён шуда бар лаби ин ҷӯй , паии ғусл

عریان شدهٔ بر لب این جوی، پی غسل

Неи ҷӯии намояд ба назари срҳи ммрд

نی جوی نماید به نظر صرح ممرد

Он деву парии сохта аз паии тғлит

آن دیو و پری ساخته از پی تغلیط

То шишаи намояд ба назари оби мсрд

تا شیشه نماید به نظر آب مسرد

Аз макри гурезони шӯ ва дар вкри ризои рӯ

از مکر گریزان شو و در وکر رضا رو

То зиндаи шӯии фориғ аз анфоси мъдд

تا زنده شوی فارغ از انفاس معدد

Ман дам назанам , лек дами нҳни нФҳно

من دم نزنم، لیک دم نحن نفحنا

Дар ман бидамад , нола расад то ба сурайё

در من بدمد، ناله رسد تا به ثریا

Ин ноӣ танамро чу бибаред ва тарошед

این نای تنم را چو ببرید و تراشید

Аз сӯии Нитсаатон адами ъзи тъоло

از سوی نیستان عدم عز تعالا

Дил яксар не буду даҳон яксар дигар

دل یکسر نی بود و دهان یکسر دیگر

Он сари зи лаби ишқи ҳаме буд шкрхо

آن سر ز لب عشق همی بود شکرخا

Чун аз дам ӯ пар шуд ва аз ду лаб ӯ маст

چون از دم او پر شد و از دو لب او مست

Танг омаду мастона , баровард ълоло

تنگ آمد و مستانه، برآورد علالا

Валлоҳи з май он ду лаб ар кӯҳ банушад

والله ز می آن دو لب ار کوه بنوشد

Чун рег шавад кӯҳ , зи осеби таҷалло

چون ریگ شود کوه، ز آسیب تجلا

Неи пардаи лаб буд кигар лаб бигушоед

نی پردهٔ لب بود که گر لب بگشاید

Неи чарх фалак монаду неи зер ва на боло

نی چرخ فلک ماند و نی زیر و نه بالا

Овози даҳ андари адам эй ноӣ ва назар кун

آواز ده اندر عدم ای نای و نظر کن

Сад Лайлӣу маҷнӯн ва ду сад Вомиқу узро

صد لیلی و مجنون و دو صد وامق و عذرا

Бигушоед ҳар зарра даҳон гуяд : « шобош »

بگشاید هر ذره دهان گوید: « شاباش »

Вндри дил ҳар зарра ҳақир ояд саҳро

وندر دل هر ذره حقیر آید صحرا

Зуд аз ҳабаши тани басӯии рӯми ҷинони рӯ

زود از حبش تن بسوی روم جنان رو

То бркшдти қайсар , бар қасри мъло

تا برکشدت قیصر، بر قصر معلا

ӣнҷоӣ на онҷост ки ӣнҷо битавон буд

اینجای نه آنجاست که اینجا بتوان بود

Ҳай , ҷои хушии ҷӯйу дро дар сафи ҳиҷо

هی، جای خوشی جوی و درآ در صف هیجا

Ҳин , вақт ҷиҳодасту гуҳи ҳамлаи мардон

هین، وقت جهادست و گه حملهٔ مردان

Сафро макуну дршкн аз ҳамлаи ту , саф ро

صفرا مکن و درشکن از حمله تو، صف را

Он мутриби хуши нағмаи ширин даҳан омад

آن مطرب خوش نغمهٔ شیرین دهن آمد

Ҷонҳо ҳамаи мустанад ки он , ҷон ба ман омад

جانها همه مستند که آن، جان به من آمد

Хандон шудаи ашкўФаҳу гули ҷомаи дарида

خندان شده اشکوفه و گل جامه دریده

Каз сӯии адами сунбула ва ёсуман омад

کز سوی عدم سنبله و یاسمن آمد

Ҷонҳои гулистон ба дами даии бприднд

جانهای گلستان به دم دی بپریدند

Ҳангом баҳорон шуд , ва ҳар ҷон ба тан омад

هنگام بهاران شد، و هر جان به تن آمد

Хубони брсиднди зи бтхонаҳи ғайбӣ

خوبان برسیدند ز بتخانهٔ غیبی

Кӯрӣ хазоне ки бхў , бут шикан омад

کوری خزانی که بخو، بت‌شکن آمد

Чун сабр гузиданд бадии ҷумлаи дарахтон

چون صبر گزیدند بدی جمله درختان

Он ҳиҷр чу чоҳасту сабурӣ расан омад

آن هجر چو چاهست و صبوری رسن آمد

Чун сабр гузид оис , омад фараҷаши зуд

چون صبر گزید آیس، آمد فرجش زود

Чун халқ ҳасан кард ,нигор ҳасан омад

چون خلق حسن کرد، نگار حسن آمد

Дар иди баҳор , абр барафшонад гулобӣ

در عید بهار، ابر برافشاند گلابی

Ваон раъд барон авҷи ҳаво , табл зан омад

وان رعد بران اوج هوا، طبل زن آمد

Як боғи пар аз шоҳид , неи тарк ва на рӯмӣ

یک باغ پر از شاهد، نی ترک و نه رومی

Кндри ҳуҷби ғайб , ҳазорон хутан омад

کندر حجب غیب، هزاران ختن آمد

Баси ҷон ки чу Юсуф ба чаҳ мӯҳлика афтод

بس جان که چو یوسف به چه مهلکه افتاد

Пиндошт ки гуми гашти худ ӯ дар ватан омад

پنداشت که گم گشت خود او در وطن آمد

Зеро ки раҳи оби Хизри мзлму торист

زیرا که ره آب خضر مظلم و تاریست

Охири зи раҳи хор , гули андар чаман омад

آخر ز ره خار، گل اندر چمن آمد

Хомаш кун , агарчӣ ки ғазал ағлаб боқӣаст

خامش کن، اگرچه که غزل اغلب باقیست

То шоҳ бигӯед , чу дарин анҷуман омад

تا شاه بگوید، چو درین انجمن آمد