Пайкони осмон ки ба асрор мо даранд

پیکان آسمان که به اسرار ما درند

Моро кашони кашон ба самовот ме баранд

ما را کشان کشان به سماوات می‌برند

Рӯҳонӣони зи арши расиданд , бингаред

روحانیان ز عرش رسیدند، بنگرید

Каз фари офтоби саодат , чаҳ бо фаранд !

کز فر آفتاب سعادت، چه با فرند!

Мо сояи вор дар паии эшон равон шавем

ما سایه‌وار در پی ایشان روان شویم

То соиҳои зи чашмаи хуршеди брхўрнд

تا سایها ز چشمهٔ خورشید برخورند

Зеро ки офтоб парастанд , соиҳо

زیرا که آفتاب پرستند، سایها

Чун ӯ мусофир омад , инҳо мусофиранд

چون او مسافر آمد، اینها مسافرند

Аз ақл авваласт дар андешаи ақлҳо

از عقل اولست در اندیشه عقلها

Тадбир ақл ӯст ки инҳо мудаббиранд

تدبیر عقل اوست که اینها مدبرند

Аввали бкошти донау охир дарахт шуд

اول بکاشت دانه و آخر درخت شد

Не , чашм боз кун , ки на аввал на охиранд

نی، چشم باز کن، که نه اول نه آخرند

Хуршеди шамси дайн ки на шарқӣ на ғарбӣ аст

خورشید شمس دین که نه شرقی نه غربی است

Пас сайри соиҳош дар афлок дигаранд

پس سیر سایهاش در افلاک دیگرند

Мардон сафар кунанд дар офоқ , ҳамчуи дил

مردان سفر کنند در آفاق، همچو دل

Неи бастаи манозилу полон ва астаранд

نی بستهٔ منازل و پالان و استرند

Аз офтоб , обу гули мо чу дил шудаст

از آفتاب، آب و گل ما چو دل شدست

Аҷзои мо чу дили з бар чарх ме паранд

اجزای ما چو دل ز بر چرخ می‌پرند

Худ чарх чист то дили мо он тараф равад ? !

خود چرخ چیست تا دل ما آن طرف رود؟!

Ин ҷисму ҷону дили ҳама мақрун дилбаранд

این جسم و جان و دل همه مقرون دلبرند

Лаби хушк буду чашмтар , аз дарди он фироқ

لب خشک بود و چشم تر، از درد آن فراق

Акнӯн зи фари васл на хушканд ва на таранд

اکنون ز فر وصل نه خشکند و نه ترند

Рафтанд ва омаданд ба мақсӯд , ва дигарон

رفتند و آمدند به مقصود، و دیگران

Дар обу гул чу обу гул худ мукаддаранд

در آب و گل چو آب و گل خود مکدرند

Беруни зи чори табъ буд табъи ошиқӣ

بیرون ز چار طبع بود طبع عاشقی

Аз чор ва панҷ ва ҳафт , ду сад сола бартаранд

از چار و پنج و هفت، دو صد ساله برترند

Рӯи сӯии осмон ҳақоиқ бидон раҳе

رو سوی آسمان حقایق بدان رهی

Кони сӯии роҳи рӯ на пиёдаи сет на савор

کان سوی راه رو نه پیاده‌ست نه سوار

Бар гирди гирди ишқ , худ ӯро куҷост гирд ?

بر گرد گرد عشق، خود او را کجاست گرد؟

наметоз гарму равшану хуш , офтоби вор

می‌تاز گرم و روشن و خوش، آفتاب‌وار

Тақлид чун Асост бадастат дар ин сафар

تقلید چون عصاست بدستت در این سفر

Вази фари раҳ Асоат шавад теғи зулфиқор

وز فر ره عصات شود تیغ ذوالفقار

Мӯсои баради Асо , ва Биҷӯшед оби хуш

موسی برد عصا، و بجوشید آب خوش

Он зулфиқор буд , азон буд обдор

آن ذوالفقار بود، ازان بود آبدار

Имрӯз дил даромад бедасту по , чу чарх

امروز دل درآمد بی‌دست و پا ، چو چرخ

Аз бодҳои лаъл бирафта зи сари хумор

از بادهای لعل برفته ز سر خمار

Гуфтам : « дило чаҳ буд ки густох май рӯй ? »

گفتم: « دلا چه بود که گستاخ می‌روی؟ »

Гуфто : « шароб дод марои ёри брнҳор

گفتا: « شراب داد مرا یار برنهار

Имрӯзи шери гирам , ва бар шери нари занам

امروز شیر گیرم، و بر شیر نر زنم

Зеро ки масти омадам аз сӯии марғзор

زیرا که مست آمدم از سوی مرغزار

Дар марғзори чарх ки савраст бо асад

در مرغزار چرخ که ثورست با اسد

Як оташии занам ки бисӯзад дар он шарор

یک آتشی زنم که بسوزد در آن شرار

Сангаст ва оҳанаст ба тхлиқи коф ва навен

سنگست و آهنست به تخلیق کاف و نون

Ҳроқаҳи исти куну адам дар ситораи бор

حراقه‌ایست کون و عدم در ستاره‌بار

Асторҳои саъди ҷаҳди сӯии ошиқон

استارهای سعد جهد سوی عاشقان

Ҳроқаҳи шани шўдзи ситора чу сад нигор

حراقه‌شان شودز ستاره چو صد نگار

Асторҳои наҳс , ба наҳсони съдрў

استارهای نحس، به نحسان سعدرو

Дар вақти ваъда чун гулу вақти вафо чу хор

در وقت وعده چون گل و وقت وفا چو خار

Қавмӣ агар зи саъду зи наҳсаш гузашта анд

قومی اگر ز سعد و ز نحسش گذشته‌اند

Ҳамчун ситораи мҷу , ба хуршеди ҳасани ёр

همچون ستاره مجو، به خورشید حسن یار

Неи хавфу неи раҷоу неи ҳиҷрону неи висол

نی خوف و نی رجا و نی هجران و نی وصال

Неи ғуссаи неи сарвар , неи пинҳон на ошкор

نی غصه نی سرور، نی پنهان نه آشکار

Аз ақлу ишқу рӯҳ мусаллас шудаст рост

از عقل و عشق و روح مثلث شدست راست

Ҳар захмро чу марҳам ва ҳар дардро давост

هر زخم را چو مرهم و هر درد را دواست

Дар мағзи ълтист агар ин мусалласам

در مغز علتیست اگر این مثلثم

Хӯрд ва гарон нашуд ки на дар хӯрд ин атост

خورد و گران نشد که نه در خورد این عطاست

Аз ҷоми офтоби ҳақоиқи баҳри замон

از جام آفتاب حقایق بهر زمان

Хорои ақиқ ва лаъл шуд ,у хоки бонўост

خارا عقیق و لعل شد، و خاک بانواست

Он лаъли не ки аз рухи худ бехабар буд

آن لعل نی که از رخ خود بی‌خبر بود

Неи он ақиқи кӯ бар таҳқиқ каҳрабост

نی آن عقیق کو بر تحقیق کهرباست

Он лаъли кӯ чу бъл ҳарифаст ва бо нишот

آن لعل کو چو بعل حریفست و با نشاط

Венаи шоҳ бо арӯс на ҷуфтаст ва на ҷудост

وین شاه با عروس نه جفتست و نه جداست

Банда худост хоси валикин чу бандаи мард

بندهٔ خداست خاص ولیکن چو بنده مرد

Лои гашти банда ва сипас ло ҳама худост

لا گشت بنده و سپس لا همه خداست

Бас ҷаҳд кард ақли казин нафии бӯи барад

بس جهد کرد عقل کزین نفی بو برد

Бӯеи набарди ақли ҳамаи ҷаҳд ӯ ҳбост

بویی نبرد عقل همه جهد او هباست

Он ҳаст буии барад , ки ӯ нест шуд тамом

آن هست بوی برد، که او نیست شد تمام

Онро бақо расед ки куллӣ ӯ фаност

آن را بقا رسید که کلی او فناست

Дар ҳасани кибриё чу фанои гашт аз вуҷӯд

در حسن کبریا چو فنا گشت از وجود

Мавҷӯд мутлақ омад ва бекибр ва бе раёсат

موجود مطلق آمد و بی‌کبر و بی‌ریاست

Васф башар намонад чу васф худо расед

وصف بشر نماند چو وصف خدا رسید

Кони офтоби нир ва ин шуълаи сҳост

کان آفتاب نیر و این شعلهٔ سهاست

Ойӣна ҷамол илоҳӣаст рӯҳ ӯ

آیینهٔ جمال الهیست روح او

Дар базми ишқи ҷисмаши ҷом ҷаҳон намост

در بزم عشق جسمش جام جهان نماست

Зини ҷоми ҳаркии бодаи асрори дркшид

زین جام هرکه بادهٔ اسرار درکشید

Маҳви висоли дилбар ва мустағриқ лақост

محو وصال دلبر و مستغرق لقاست

Ҳар мис чу кимиё шавад аз нури зулҷалол

هر مس چو کیمیا شود از نور ذوالجلال

Ин булъаҷаби саноат ва ин турфа кимиёст

این بوالعجب صناعت و این طرفه کیمیاست