эй ёри гарми дор ,у длороми гарми дор

ای یار گرم دار، و دلارام گرم دار

Пеши о , ба дасти хеши сари бандагони бухор

پیش‌آ، به دست خویش سر بندگان بخار

Хок туему ташнаи обу наботи ту

خاک تویم و تشنهٔ آب و نبات تو

Дар хоки хеши тухми сахоу вафои бакор

در خاک خویش تخم سخا و وفا بکار

То брдмди зи синау паҳнои ин замин

تا بردمد ز سینه و پهنای این زمین

Он сабзҳои нодир ва гулҳои пурнигор

آن سبزهای نادر و گلهای پرنگار

Ваз ҳар чаҳӣ барояд аз акс рӯй ту

وز هر چهی برآید از عکس روی تو

Сармасти Юсуфии қамарин рӯй хуши изор

سرمست یوسفی قمرین روی خوش عذار

Ин қиссаро раҳо кун то навбатӣ дигар

این قصه را رها کن تا نوبتی دگر

Пайғом нав расед , пеши оу гӯши дор

پیغام نو رسید، پیش‌آ و گوش دار

Перии сӯии ман , омад шохи гулӣ ба даст

پیری سوی من، آمد شاخ گلی به دست

Гуфтам ки : « аз куҷост » бигуфто : « аз он диёр »

گفتم که: « از کجاست » بگفتا: « از آن دیار »

Гуфтам : « аз он баҳор ба дунё нишона нест

گفتم: « از آن بهار به دنیا نشانه نیست

Коинҷо яке гуласту дусади гӯнаи захми хор »

کاینجا یکی گلست و دوصد گونه زخم خار »

Гуфто : « нишона ҳаст , валикини ту хира

گفتا: « نشانه هست، ولیکن تو خیره ای

Коникс ки банг хӯрд , диҳад мағз ӯ даввор

کانکس که بنگ خورد، دهد مغز او دوار

зи андешау хаёли фурӯи рўби сина ро

ز اندیشه و خیال فرو روب سینه را

Сбзки бунаи зи даст , ва назар кун ба сабзаи зор

سبزک بنه ز دست، و نظر کن به سبزه‌زار

Гар ту шароби бора ва нарайу Авестоад

گر تو شراب باره و نری و اوستاد

Чун гул мабош , кӯ қадаҳӣ хӯрду аўФтод

چون گل مباش، کو قدحی خورد و اوفتاد

Чун дӯзахии дарой ва бихӯр ҳафт баҳр ро

چون دوزخی درآی و بخور هفت بحر را

То соқят бигӯед ки : « эй шоҳ , нӯши бод »

تا ساقیت بگوید که: « ای شاه، نوش باد»

Гар гўҳристи мард , буд баҳри соғараш

گر گوهریست مرد، بود بحر ساغرش

Дунё чу луқма шавадаш , чун даҳони кушод

دنیا چو لقمه ای شودش، چون دهان گشاد

Дунё чу луқмаи ист , валикин на бар магас

دنیا چو لقمه‌ایست، ولیکن نه بر مگس

Бар одамаст луқма , бар онкас казу бзод

بر آدمست لقمه، بر آنکس کزو بزاد

Одам магас назояд , ту ҳам магас мабош

آدم مگس نزاید، تو هم مگس مباش

Ҷамшед бошу хусраву султону киқбод

جمشید باش و خسرو و سلطان و کیقباد

Чун маст нестам намакӣ нест дар сухан

چون مست نیستم نمکی نیست در سخن

Зеро такаллуфасту адибӣу иҷтиҳод

زیرا تکلفست و ادیبی و اجتهاد

Аммо даҳони маст чу занбӯри хонаи ист

اما دهان مست چو زنبور خانه‌ایست

Занбӯр ҷӯш кард , баҳри сӯй бе мурод

زنبور جوش کرد، بهر سوی بی‌مراد

Занбӯрҳои масту хароб аз даҳони шаҳд

زنبورهای مست و خراب از دهان شهد

Бо нӯшу неши худ , шудаи парони миёни бод

با نوش و نیش خود، شده پران میان باد

Яъне ки мо зи хонаи шаш гӯша руста ем

یعنی که ما ز خانهٔ شش گوشه رسته‌ایم

Зон хусравӣ ки шарбати ширин ба наҳл дод

زان خسروی که شربت شیرین به نحل داد

Пеши ори ҷоми лаъл , ту эй ҷони ҷони мо

پیش آر جام لعل، تو ای جان جان ما

Мо аз куҷои ҳикоят бисёр аз куҷо !

ما از کجا حکایت بسیار از کجا!

Бикшоду дасти хеш , камар кун бигард ман

بگشا  دو دست خویش، کمر کن بگرد من

Ҷом бақо биовару бркни зи ман қабо

جام بقا بیاور و برکن ز من قبا

Сад ҷоми дркшидӣ ва бар лаб задӣ кулӯх

صد جام درکشیدی و بر لب زدی کلوخ

Лекини ду чашми масти ту дар медиҳад сало

لیکن دو چشم مست تو در می‌دهد صلا

Он май ки буи ӯ бадв фарсанг ме расад

آن می که بوی او بدو فرسنگ می‌رسد

Пинҳон ҳаме куняш ? ! ту доне , бикун ?ҳулло

پنهان همی کنیش؟! تو دانی، بکن هلا

Аз ман ниҳони мадор , ту доне ва дигарон

از من نهان مدار، تو دانی و دیگران

Зеро ки бандаи туам , онгоҳ бо вафо

زیرا که بندهٔ توم، آنگاه با وفا

Ин худ нишонаи ист , ниҳон кӣ шавад шароб ?

این خود نشانه‌ایست، نهان کی شود شراب؟

Пайдо шавад нишонаш бар рӯй ва дар қафо

پیدا شود نشانش بر روی و در قفا

Бар уштурии нишинӣу сарро фурӯи кашӣ

بر اشتری نشینی و سر را فرو کشی

Дар шаҳр май рӯй , ки мубинед мари маро

در شهر می‌روی، که مبینید مر مرا

Ту ончнонки доне ва он уштури ту маст

تو آنچنانک دانی و آن اشتر تو مست

ЪФи ъФ ҳаме кунад ки бибинед ҳар ду ро

عف عف همی کند که ببینید هر دو را

Бозорро бҳли сӯии гулзори рони шутур

بازار را بهل سوی گلزار ران شتر

Конҷости ҷои мисатон , ҳам ҷинс ва ҳам саро

کانجاست جای مستان، هم جنس و هم سرا