Гар дилат гирад вагар гардии малул

گر دلت گیرد و گر گردی ملول

Зини сафари чораи надорӣ , эй фузул

زین سفر چاره نداری، ای فضول

Дили буна , гардан мапӣчон чапу рост

دل بنه، گردن مپیچان چپ و راست

Ҳин равон бош ва раҳо кун мўли мўл

هین روان باش و رها کن مول مول

Варна инак мебарандат кашкашон

ورنه اینک می‌برندت کشکشان

Ҳар тараф пайкаст ва ҳар ҷониби расӯл

هر طرف پیکست و هر جانب رسول

Нестӣ дар хона , фикрат то куҷост

نیستی در خانه، فکرت تا کجاست

Фикрҳои хулро барадаст ғӯл

فکرهای خل را بردست غول

Ҷодӯӣ карданд чашми халқ ро

جادوی کردند چشم خلق را

То ки болоро ндонанд аз сФўл

تا که بالا را ندانند از سفول

Ҷодӯонро , ҷодӯоне дигаранд

جادوان را، جادوانی دیگرند

намекунанд андари дили эшон духул

می‌کنند اندر دل ایشان دخول

Хираи мангар , дидҳо дар асли дор

خیره منگر، دیدها در اصل دار

То набошӣ рӯзи мурдан бе усӯл

تا نباشی روز مردن بی‌اصول

( нҳни нзлно ) бихон ва шукр кун

(نحن نزلنا) بخوان و شکر کن

КоФтобӣ кард аз болои нузул

کافتابی کرد از بالا نزول

Офтобии не ки сӯзад рӯй ро

آفتابی نی که سوزد روی را

Офтобии не ки уфтад дар уфӯл

آفتابی نی که افتد در افول

Наъра кам зан зонк наздикаст ёр

نعره کم زن زانک نزدیکست یار

Ки зи наздикӣ гумон ояд ҳулӯл

که ز نزدیکی گمان آید حلول

Ҳақ агар пинҳон буд зоҳир шавад

حق اگر پنهان بود ظاهر شود

Мӯъҷизотасту гувоҳони удӯл

معجزاتست و گواهان عدول

Лек ту аштоб кам кун сабр кун

لیک تو اشتاب کم کن صبر کن

Гарчи фармудаст ки : « алонсони аҷул »

گرچه فرمودست که: « الانسان عجول »

Рбнои аФрғи ълинои сбрно

ربنا افرغ علینا صبرنا

Лои тзли ақдомнои фии зоолўҳўл

لا تزل اقدامنا فی ذاالوحول

эй гузар карда зи ҳол ва аз маҳол

ای گذر کرده ز حال و از محال

Рафтаи андари хонаи фӣаи риҷол

رفته اندر خانهٔ فیه رجال

эй бидида рӯй ваҷҳи аллоҳ ро

ای بدیده روی وجه‌الله را

Кини ҷаҳон бар рӯй ӯ бошад чу хол

کین جهان بر روی او باشد چو خال

Холро ҳасанӣ буд аз рӯ буд

خال را حسنی بود از رو بود

Вар наме бинии чунин чашмӣ ба мол

ور نمی‌بینی چنین چشمی به مال

Чун бимолӣ чашм , дар ҳар зиште

چون بمالی چشم، در هر زشتیی

Сӯратии бинии камоли андари камол

صورتی بینی کمال اندر کمال

Чанд сўртҳости пиндорӣ ки ӯст

چند صورتهاست پنداری که اوست

То рисии андари ҷамоли зулҷалол

تا رسی اندر جمال ذوالجلال

Халқро меронаду хӯбӣ ӯ

خلق را می‌راند و خوبی او

намекашонад гӯши ҷонро ки тъол

می‌کشاند گوش جان را که تعال

Хоки кӯии дӯстро аз бӯ бидон

خاک کوی دوست را از بو بدان

Хоки кӯяши хуштар аз оби зулол

خاک کویش خوشتر از آب زلال

Андарони оби зулоли андари нигар

اندران آب زلال اندر نگر

То бибинӣ акси хуршеду ҳилол

تا ببینی عکس خورشید و هلال

То шунидам гуфтани ширин ӯ

تا شنیدم گفتن شیرین او

намефазояд гуфтани хешами малол

می‌فزاید گفتن خویشم ملال

Доман ӯ гир яъне дард ӯ

دامن او گیر یعنی درد او

Раведат аз дард ӯ сад пару бол

رویدت از درد او صد پر و بال

Сар наме арзад ба дарди сар , аҷаб

سر نمی‌ارزد به درد سر، عجب

Худ биандеш ва раҳо кун қилу қол

خود بیندیش و رها کن قیل و قال

Сар хуморат дод ва мастӣҳо диҳад

سر خمارت داد و مستیها دهد

Зери он мастӣ буд саҳари ҳилол

زیر آن مستی بود سحر هلال

Аз паии ин ма ба шаб бедор бош

از پی این مه به شب بیدار باش

Сар манеҳ ҷуз дар дуоу абтҳол

سر منه جز در دعا و ابتهال

Дигарон рафтанди хонаи хеши боз

دیگران رفتند خانهٔ خویش باز

Мо бимонадем ва туу ишқи дароз

ما بماندیم و تو و عشق دراز

Ҳркии ҳайрон ту бошад дорад ӯ

هرکی حیران تو باشد دارد او

Рӯза дар рӯза , намози андари намоз

روزه در روزه، نماز اندر نماز

Роз ӯ гуяд ки дорад ақлу ҳуш

راز او گوید که دارد عقل و هوش

Чун фано гардад , фаноро нест роз

چون فنا گردد، فنا را نیست راز

Силсила аз гардани мо брмгир

سلسله از گردن ما برمگیر

Ки ҷунуни ту хушаст эй бе ниёз

که جنون تو خوش است ای بی‌نیاز

Тавқи шоҳони чокари ин силсилаи сет

طوق شاهان چاکر این سلسله‌ست

Ошиқон аз тавқ доранд эҳтироз

عاشقان از طوق دارند احتراز

Хору гулро ҳасани бахш аз оби Хизр

خار و گل را حسن‌بخش از آب خضر

Тоқроу ҷуфтро кун ҷуфти ноз

طاق را و جفت را کن جفت ناز

Ҳркӣ ӯ бунаади сиррӣ бар хоки ту

هرکی او بنهد سری بر خاک تو

Кун қабулашгар ҳақиқатгар муҷоз

کن قبولش گر حقیقت گر مجاز

Неи маро ҳарчӣ шавад худ гӯ башу

نی مرا هرچه شود خود گو بشو

Дар баҳори ҳасани худ ту май гуроз

در بهار حسن خود تو می‌گراز

Ҳасани ту бояд ки бошад бар мурод

حسن تو باید که باشد بر مراد

Ошиқонро хоҳи сӯзу хоҳи соз

عاشقان را خواه سوز و خواه ساز

Хоҳ радашон кун ба хати лоиҷўз

خواه ردشان کن به خط لایجوز

Хоҳашон аз фазли даҳ хати ҷавоз

خواهشان از فضل ده خط جواز

Хоҳашон чун тори чангӣ бар скл

خواهشان چون تار چنگی بر سکل

Хоҳашон чун ноӣ гир ва май навоз

خواهشان چون نای گیر و می‌نواز

Хоҳашон беқадар кун чун сангу хок

خواهشان بی‌قدر کن چون سنگ و خاک

Хоҳ чун гавҳар бидиҳашон имтиёз

خواه چون گوهر بدهشان امتیاز

Оқибат Маҳмӯд бошад дод ту

عاقبت محمود باشد داد تو

эй ту Маҳмӯду ҳамаи ҷонҳо Аёз

ای تو محمود و همه جانها ایاز

Моии мо кӣ буд ? ! чу ту гӯйии ано

مای ما کی بود؟! چو تو گویی انا

Миси мо кӣ буд пеши кимиё ? !

مس ما کی بود پیش کیمیا؟!

Пеши хуршедӣ чаҳ дорад мушти барф

پیش خورشیدی چه دارد مشت برف

Ҷузи фанои гаштани зи ишроқу зё ? !

جز فنا گشتن ز اشراق و ضیا؟!

Змҳрир ва сад ҳазорон змҳрир

زمهریر و صد هزاران زمهریر

Бо тамӯзи ту куҷо монад ? ! куҷо ? !

با تموز تو کجا ماند؟! کجا؟!

Бо тмўзиҳои хуршеди рахт

با تموزیهای خورشید رخت

Змҳрир омад тамӯзи ин зҳӣ

زمهریر آمد تموز این ضحی

Бар дукони орзӯи вшўқи ту

بر دکان آرزو وشوق تو

Кӣсаи дўзоннди ин хавфу раҷо

کیسه دوزانند این خوف و رجا

Бар мусаллоӣ камол рифъатаст

بر مصلای کمال رفعتست

Сҷдҳои саҳв май оради сҳо

سجدهای سهو می‌آرد سها

Хобро гардан задӣ эй ҷони субҳ

خواب را گردن زدی ای جان صبح

Чаҳ сабоҳи омухтан бояд туро ? !

چه صباح آموختن باید ترا؟!

Чапи моро рост кун эй дасти ту

چپ ما را راست کن ای دست تو

Карда аждарҳои ҳоилро Асо

کرده اژدرهای هایل را عصا

Шукри эзадро ки ман бегонаи ранг

شکر ایزد را که من بیگانه رنگ

Гаштаам бо баҳри фазлати ошно

گشته‌ام با بحر فضلت آشنا

Каф барорам дар дуоу шукри ман

کف برآرم در دعا و شکر من

Ҷовдонии дида зон баҳри сафо

جاودانی دیده زان بحر صفا

эй ту биҷои ҳамчуи ҷон ва ман чу тан

ای تو بیجا همچو جان و من چو تن

Май рӯм дар ҷустан ту ҷо ба ҷо

می‌روم در جستن تو جا به جا

Умр мекоҳед бе ту рӯзи рӯз

عمر می‌کاهید بی‌تو روز روز

Раст аз коҳиш ба ту эй ҷони Фзо

رست از کاهش به تو ای جان‌فزا

Воҷидӣу вҷдбхш ҳар вуҷӯд

واجدی و وجدبخش هر وجود

Чаҳ ғам ар ман ёва кардам хеш ро

چه غم ار من یاوه کردم خویش را