Ҳилла , рафтему гаронии з ҷамолат барадем

هله، رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم

Рӯй азинҷо ба ҷаҳонӣ аҷабӣ оварадем

روی ازینجا به جهانی عجبی آوردیم

Дӯсти як ҷоми пар аз заҳр чу оварад ба пеш

دوست یک جام پر از زهر چو آورد به پیش

Заҳр чун аз каф ӯ буд , ба шодӣ хӯрдем

زهر چون از کف او بود، به شادی خوردیم

Гуфт : « хуш бош ки бахшемати сдҷон дигар

گفت: « خوش باش که بخشیمت صدجان دگر

Мо касеро ба газофаи з куҷо озурдем ? ! »

ما کسی را به گزافه ز کجا آزردیم؟! »

Гуфтам : « абҳон чу тӯй аз тани мо ҷон хоҳад

گفتم: « ابحان چو توی از تن ما جان خواهد

Гар дарин дод , бипечем яқини номрдим »

گر درین داد، بپیچیم یقین نامردیم »

Мо ниҳолем , брўиим , агар дар хокем

ما نهالیم، بروییم، اگر در خاکیم

Шоҳ бо мост чаҳ бокаст агар рух зардем ? !

شاه با ماست چه باکست اگر رخ زردیم؟!

Бдрўн бар фалакем ва ба бадани зери замин

بدرون بر فلکیم و به بدن زیر زمین

Ба сифати зиндаи шудем арча ба сӯрат мардем

به صفت زنده شدیم ارچه به صورت مردیم

Чунк дармони ҷавони толиби дардасту суқм

چونک درمان جوان طالب دردست و سقم

Мо зи дармони бпридим ва ҳариф дардем

ما ز درمان بپریدیم و حریف دردیم

Ҷон чу ойина софӣаст , бирав тан гардӣаст

جان چو آئینهٔ صافی است، برو تن گردیست

Ҳасан дар мо нанамояд чу ба зер гирдем

حسن در ما ننماید چو به زیر گردیم

Ин ду хонаи сети ду манзил ба яқин малик вайаст

این دو خانه‌ست دو منزل به یقین ملک ویست

Хизмат нав куну шобош ки хизмат кардем

خدمت نو کن و شاباش که خدمت کردیم

Чун биёмад рухи ту бар фарс дил шоҳем

چون بیامد رخ تو بر فرس دل شاهیم

Чун биёмад қадаҳат , соф шавем ар дардем

چون بیامد قدحت، صاف شویم ار دردیم

Майдиҳанда чу тӯй , фахри ҳамаи мстоним

می دهنده چو توی، فخر همه مستانیم

Прўрндаҳ чу тӯй , зафт шавем ар хирадем

پرورنده چو توی، زفت شویم ار خردیم

Дар ҷаҳон омаду рӯзии ду ба мо рух бинмуд

در جهان آمد و روزی دو به ما رخ بنمود

Ончунон зуд бурун шуд ки надонам ки кӣ буд

آنچنان زود برون شد که ندانم که کی بود

Гуфтам : « аз баҳри худо эй сираи меҳмони азиз

گفتم: « از بهر خدا ای سره مهمان عزیز

Инчунин зуд кунӣ муътақидонро бадрӯд ? »

اینچنین زود کنی معتقدان را بدرود؟ »

Гуфт : « кас дид дарин олами як рӯзи сипед

گفت: « کس دید درین عالم یک روز سپید

Ки сиёҳи обаи нборидши азин чархи кабӯд ? »

که سیاه آبه نباریدش ازین چرخ کبود؟ »

Аз барои кашиши моу сафар кардан мо

از برای کشش ما و سفر کردن ما

Пайк бар пайк ҳаме ояд аз он асли вуҷӯд

پیک بر پیک همی آید از آن اصل وجود

Ҳар ғаму ранҷ ки андари тани вдр дил ояд

هر غم و رنج که اندر تن ودر دل آید

намекашад гӯши шуморо ба всоқи мавъӯд

می‌کشد گوش شما را به وثاق موعود

Ним умрат ба шикоят шуд ва нимӣ дар шукр

نیم عمرت به شکایت شد و نیمی در شکر

Ҳамду змро бҳлу рӯ ба мақоми Маҳмӯд

حمد و ذم را بهل و رو به مقام محمود

Чаҳ фузулии ту ? ки ин омад ва он берун шуд

چه فضولی تو؟ که این آمد و آن بیرون شد

КороФзоиии ту ғайр надомат нафузуд

کارافزایی تو غیر ندامت نفزود

Пой дар боғи хирад на , ба талаби амну халос

پای در باغ خرد نه، به طلب امن و خلاص

Србнаҳ , пой бикаш зери дарахтони Марвад

سربنه، پای بکش زیر درختان مرود

Боди амрўди ҳамеи резад агар нФшонӣ

باد امرود همی ریزد اگر نفشانی

намефитад дар даҳани ҳркии даҳонро багушӯд

می‌فتد در دهن هرکی دهان را بگشود

Ин буд ризқи карӣмӣ ки вафодор буд

این بود رزق کریمی که وفادار بود

Ки зи дасту даҳани ту нтўонндрбўд

که ز دست و دهن تو نتوانندربود

Қоимами моти ним , то бнгўинд ки мард

قایمم مات نیم، تا بنگویند که مرد

Ки чаҳ кӯтоҳ қиёмаст ва дарозаст суҷуд

که چه کوتاه قیامست و درازست سجود

Ҳамчуи гули хандаи занон аз сар шох афтодем

همچو گل خنده‌زنان از سر شاخ افتادیم

Ҳам бидон шоҳ ки ҷон бахшад , ҷонро додем

هم بدان شاه که جان بخشد، جان را دادیم

Одамӣ аз раҳми сунъ дубора зояд

آدمی از رحم صنع دوباره زاید

Ин дувум буд ки модар дунё зодем

این دوم بود که مادر دنیا زادیم

Ту ҳануз эй ки ҷанинии бнбинии мо ро

تو هنوز ای که جنینی بنبینی ما را

Онк зодаст бибинад ки куҷо афтодем

آنک زادست ببیند که کجا افتادیم

Навҳау дарди ақорби хулаши он раҳм аст

نوحه و درد اقارب خلش آن رحم است

ӯ чаҳ донад ки намурдаем ва дарин эҷодем

او چه داند که نمردیم و درین ایجادیم

ӯ чаҳ донад ки ҷаҳон чист , ки дар зиндонӣаст

او چه داند که جهان چیست، که در زندانیست

Ҳама дон донад моро ки дарин Бағдодем

همه دان داند ما را که درین بغدادیم

Ёди мо гар бикунӣ ҳам ба хаёлӣ нигарӣ

یاد ما گر بکنی هم به خیالی نگری

На хаёлем , на сӯрат на забуни бодайм

نه خیالیم، نه صورت نه زبون بادیم

Лек моро чу биҷӯе сӯии шодӣҳо ҷӯ

لیک ما را چو بجویی سوی شادیها جو

Ки муқӣмони хуши обод ҷаҳон шодем

که مقیمان خوش آباد جهان شادیم

Пешаи варзиши шодии з ҳақ омӯхта ем

پیشهٔ ورزش شادی ز حق آموخته‌ایم

Андари он нодарраи афсун чу Масеҳ устодем

اندر آن نادره افسون چو مسیح استادیم

Мурдану зинда шудан ҳар ду всоқи хуши мост

مردن و زنده‌شدن هر دو وثاق خوش ماست

Аҷабӣ вор натарсим , хушу мнқодим

عجبی‌وار نترسیم، خوش و منقادیم

Рҳмо бинҳм ояд , ҳамчун ойем

رحما بینهم آید، همچون آییم

Чу ашдоءи алии алкФр буд , пӯлодем

چو اشداء علی الکفر بود، پولادیم

Ҳар хаёлӣ ки тарошии зи яке то ба ҳазор

هر خیالی که تراشی ز یکی تا به هزار

Ҳам адад бошад , ва май донки бурун з аъдодем

هم عدد باشد، و می‌دانک برون ز اعدادیم

Шарбат талх банушад хиради сиҳҳати ҷӯ

شربت تلخ بنوشد خرد صحت جو

Шарбатиро ту чаҳ гӯйӣ ки хушасту дору ?

شربتی را تو چه گویی که خوش است و دارو؟

Ошиқон аз санами хеши ду сад ҷаври кашанд

عاشقان از صنم خویش دو صد جور کشند

Чун буд он санамӣ ки ҳасанасту хуши ху ?

چون بود آن صنمی که حسن است و خوش‌خو؟

Дар чунин дуғ фитодӣ ки надорад поён

در چنین دوغ فتادی که ندارد پایان

Мангар вопас , ваз ҳар ду ҷаҳон даст башу

منگر واپس، وز هر دو جهان دست بشو

Ин шаб қадар чунонаст ки субҳаши ндмд

این شب قدر چنانست که صبحش ندمد

Гашти унвони бароти ту риҷоли сад қуво

گشت عنوان برات تو رجال صد قوا

Чу аз ин баҳри буруни рафтанат аўмид намонад

چو از این بحر برون رفتنت اومید نماند

Аҳмақӣ бошад азин пас талаби хнбу сабу

احمقی باشد ازین پس طلب خنب و سبو

з осмон ояд ин бахт , на аз олами хок

ز آسمان آید این بخت، نه از عالم خاک

Кори иқболу ситораи сет , на кори бозу

کار اقبال و ستاره‌ست، نه کار بازو

Чун чунин рӯй бидидӣ ?назарет равшан шуд

چون چنین روی بدیدی نظرت روشن شد

Пуштро бози шиносади назари ту аз рӯ

پشت را باز شناسد نظر تو از رو

Ҳар крои охири кори ин сабқат хоҳад буд

هر کرا آخر کار این سبقت خواهد بود

Ҳам зи аввал буд ӯ шефтау сўдохў

هم ز اول بود او شیفته و سوداخو

Садафӣ бошад гардон ба ҳавои гавҳар

صدفی باشد گردان به هوای گوهر

Синааш боз шавад бинад дар худ лўлў

سینه‌اش باز شود بیند در خود لولو

Ҷаъди худро чу бинад бикунади тарки кулоҳ

جعد خود را چو بیند بکند ترک کلاه

Хона чун ёфта шуд , беш нагӯяд : « куку »

خانه چون یافته شد، بیش نگوید: « کوکو »

Ҷўзҳо гарчи латифанду яқин пар мағзанд

جوزها گرچه لطیفند و یقین پر مغزند

Башикану мағзи буруновар ва тарҷеъ бигӯ

بشکن و مغز برون آور و ترجیع بگو