Ҳилла хезед ки то хеши зи худ давр кунем

هله خیزید که تا خویش ز خود دور کنیم

Нафасӣ дар назари худ намакон шӯр кунем

نفسی در نظر خوش  نمکان شور کنیم

Ҳилла хезед ки то масту хушӣ даст занем

هله خیزید که تا مست و خوشی دست زنیم

Венаи хаёли ғаму ғамро ҳама дар гӯр кунем

وین خیال غم و غم را همه در گور کنیم

Ваҳми ранҷур ҳаме дорад раҳи ҷӯён ро

وهم رنجور همی دارد ره جویان را

Мо худ ӯро ба яке арбада ранҷур кунем

ما خود او را به یکی عربده رنجور کنیم

Ғӯра ангур шуд акнӯн ҳама ангур хӯрем

غوره انگور شد اکنون همه انگور خوریم

Вонч монад ҳамаро бода ангур кунем

وانچ ماند همه را بادهٔ انگور کنیم

Ваҳии занбӯр асал кард ҷаҳонро ширин

وحی زنبور عسل کرد جهان را شیرین

Сӯра фатҳ раседаст ба мо , сур кунем

سورهٔ فتح رسیدست به ما، سور کنیم

Раҳи намоён ки ба фани роҳи занон фараҳ анд

ره نمایان که به فن راه‌زنان فرح‌اند

Роҳ эшон бизанему ҳамаро ъўр кунем

راه ایشان بزنیم و همه را عور کنیم

Ҷони сармозадагонро туфи хуршеди диҳем

جان سرمازدگان را تف خورشید دهیم

Кори султони ҷаҳони бахш ба дастур кунем

کار سلطان جهان‌بخش به دستور کنیم

Кишти ин шоҳиди моро ба фиреб ва ба дағал

کشت این شاهد ما را به فریب و به دغل

Сад чу ӯро пас азин хаста ва маҳҷӯр кунем

صد چو او را پس ازین خسته و مهجور کنیم

Токунӯн шаҳнаи бад ӯ дуздӣ ӯ бинмоӣем

تاکنون شحنه بد او دزدی او بنماییم

Мейр будаст , варои чокар ва маъмур кунем

میر بودست، ورا چاکر و مأمور کنیم

Ҳама аз чанги стмҳоши ҳамеи зориднд

همه از چنگ ستمهاش همی زاریدند

Устихонҳои варо бар бт втнбўр кунем

استخوانهای ورا بر بط وطنبور کنیم

Кимиё омад ва ғамҳо ҳама шодӣҳо шуд

کیمیا آمد و غمها همه شادیها شد

Мо чу сояи пас азин хизмати он нур кунем

ما چو سایه پس ازین خدمت آن نور کنیم

Бе навоёни сипаҳро ҳама султон созем

بی‌نوایان سپه را همه سلطان سازیم

Ҳамаи девони сипаҳро малик ва ҳур кунем

همه دیوان سپه را ملک و حور کنیم

Норро ҳар нафасии халъати нурии бахшем

نار را هر نفسی خلعت نوری بخشیم

Кӯҳҳоро зи таҷаллии ҳама чун тавр кунем

کوهها را ز تجلی همه چون طور کنیم

Хез то рақс даройем ҳамаи дасти занон

خیز تا رقص درآییم همه دست زنان

Ки рҳидим ба мардии ҳама аз дасти занон

که رهیدیم به مردی همه از دست زنان

Боғи султони ҷаҳонро багушӯданд сало

باغ سلطان جهان را بگشودند صلا

Ҳамаи осеби бтонсту ҳамаи сибстон

همه آسیب بتانست و همه سیبستان

Чаҳ шукр бояд онҷо ки шавад заҳри шукр ? !

چه شکر باید آنجا که شود زهر شکر؟!

Чаҳ шубон бояд онҷо ки шавад гурги шубон ? !

چه شبان باید آنجا که شود گرگ شبان؟!

Ҳамагии фарбеҳӣу парваришу аФзўнист

همگی فربهی و پرورش و افزونیست

Чу ниҳоди ин лбўни барсари он шери лабон

چو نهاد این لبون برسر آن شیر لبان

Хоси меҳмонӣ султон ҷаҳонаст бихӯр

خاص مهمانی سلطان جهانست بخور

На з иқтоъ амираст ва на аз дод фалон

نه ز اقطاع امیرست و نه از داد فلان

Офтобӣаст ба ҳар равзану боми афтода

آفتابیست به هر روزن و بام افتاده

Ҳоҷатат нест ки дар зери кашии зулаи ниҳон

حاجتت نیست که در زیر کشی زله نهان

з чаҳ тарсим ки хуршеди камӣн лашкар ӯст

ز چه ترسیم که خورشید کمین لشکر اوست

Ки з нураст мар ӯро сипару теғу синон

که ز نورست مر او را سپر و تیغ و سنان

Ин ҳама рафт , бмоноди шуъоъи рӯят

این همه رفت، بماناد شعاع رویت

Ки ҳар онки рух ту дид надорад сари ҷон

که هر آنک رخ تو دید ندارد سر جان

Як забонаи сет аз он оташи худ дар ҷонам

یک زبانه‌ست از آن آتش خود در جانم

Ки аз он панҷ забонаи сети марои печи забон

که از آن پنج زبانه‌ست مرا پیچ زبان

Ҳар ду аз фурқати ту дар туф ва пичопич анд

هر دو از فرقت تو در تف و پیچاپیچ‌اند

Боварам менакунӣ , ҳин бишинав бонги амон

باورم می‌نکنی، هین بشنو بانگ امان

Шеррогар нчшидӣ бингар тарбияташ

شیر را گر نچشیدی بنگر تربیتش

Тиррогар бндидӣ бишинав бонги камон

تیر را گر بندیدی بشنو بانگ کمان

Мисли ӯ нақш нагардад ба назар дар дида

مثل او نقش نگردد به نظر در دیده

Ҳеҷ дидаи бндидсти мисоли султон

هیچ دیده بندیدست مثال سلطان

Лек аз ҷустан ӯ нест назарро сабрӣ

لیک از جستن او نیست نظر را صبری

Аз малик то бсмк аз пай ӯ дар даврон

از ملک تا بسمک از پی او در دوران

Зу фаромӯши шиддати бандагӣу хизмати ман

زو فراموش شدت بندگی و خدمت من

Бе вафои нестӣ , охир макун эй ҷони чаман

بی‌وفا نیستی، آخر مکن ای جان چمن

Худ яке рӯз нагуфтӣ , ки : « марои ёрӣ буд »

خود یکی روز نگفتی، که : « مرا یاری بود »

Зуди бастии зи ману номи ман эй дӯсти даҳан

زود بستی ز من و نام من ای دوست دهن

Суханоне ки бигуфтем чу шер ва чу шукр

سخنانی که بگفتیم چو شیر و چو شکر

Ваон ҳарифӣ ки намудем паии хамру лбн

وان حریفی که نمودیم پی خمر و لبن

Ман зи мастии тугар зонк шикастами ҷомӣ

من ز مستی تو گر زانک شکستم جامی

На ту баҳри асалӣ дар караму халқи ҳасан ?

نه تو بحر عسلی در کرم و خلق حسن؟

Расани зулфи тугар зонк дарин дом фитад

رسن زلف تو گر زانک درین دام فتد

Сад дил ва ҷон бузанд даст ба ҳар печу шикан

صد دل و جان بزند دست به هر پیچ و شکن

Бе насими карамат ҷон накушояд дида

بی‌نسیم کرمت جان نگشاید دیده

Чашми ёқӯб буд мунтазири пероҳан

چشم یعقوب بود منتظر پیراهن

Ман чу Юсуф агар афтодами андари чоҳӣ

من چو یوسف اگر افتادم اندر چاهی

Кам аз онк фиканӣ дар так он чоҳи расан ?

کم از آنک فکنی در تک آن چاه رسن؟

На ту хуршеди бадии банда чу астораҳи рӯз ?

نه تو خورشید بدی بنده چو استارهٔ روز؟

На ту чун шамъи бадии бандаи туро ҳамчун лаган ?

نه تو چون شمع بدی بنده ترا همچو لگن؟

Бе ту эй оби ҳаёти ман вае боди сабо

بی‌تو ای آب حیات من و ای باد صبا

Кӣ бихандади даҳани гулшану рухсори саман ? !

کی بخندد دهن گلشن و رخسار سمن؟!

То зи анфоси худои дрндмди рӯҳи аллоҳ

تا ز انفاس خدا درندمد روح‌الله

Марямон шкрстон нашаванд обистан

مریمان شکرستان نشوند آبستن

На ту онӣ ки агар бар сари гӯрии гузарӣ

نه تو آنی که اگر بر سر گوری گذری

Дар замон дар қидмат чок занад мурдаи кафан ?

در زمان در قدمت چاک زند مرده کفن؟

На ту соқӣ равонҳо бидиҳ шашсад сол ?

نه تو ساقی روانها بدهٔ ششصد سال؟

Тани тани чанг ту меомад бе заҳмати тан ?

تن تن چنگ تو می‌آمد بی‌زحمت تن؟

Чанд байтӣ ки хулосаи сет фурӯ монад , ту гӯ

چند بیتی که خلاصه‌ست فرو ماند، تو گو

Каз азимии бнгнҷиди ҳаме дар гуфтан

کز عظیمی بنگنجید همی در گفتن