Имрӯз ба Қуния , механдад сад маи рӯ

امروز به قونیه، می‌خندد صد مه رو

Яъне ки зи лорндаҳ , меояд шафтолу

یعنی که ز لارنده، می‌آید شفتالو

Дар пеши чунин ханда , ҷонасту ҷаҳон , банда

در پیش چنین خنده، جانست و جهان، بنده

Сад ҷону ҷаҳони нав , дар мерасад аз ҳар сӯ

صد جان و جهان نو ، در می‌رسد از هر سو

Куҳна бигзору рӯ дар бар каши ёри нав

کهنه بگذار و رو در بر کش یار نو

Нав беш диҳад лиззат , эй ҷону ҷаҳон , навҷу

نو بیش دهد لذت، ای جان و جهان، نوجو

Олами пари азин хубон , моро чаҳ шудаст эй ҷон ? !

عالم پر ازین خوبان، ما را چه شدست ای جان؟!

Ҳар сӯии яке хусрав , хандони лабу ширини ху

هر سوی یکی خسرو، خندان لب و شیرین خو

Бар чеҳра ҳар як бут бинвишта ки лоткбт

بر چهرهٔ هر یک بت بنوشته که لاتکبت

Бар себи занахи мрқми ман имшқи лоисҳў

بر سیب زنخ مرقم من یمشق لایصحو

Бархез ки то хезем , бо дӯст даромезем

برخیز که تا خیزیم، با دوست درآمیزیم

Лоло чаҳ хабар дорад , аз мо ва азон лўлў ? !

لالا چه خبر دارد، از ما و ازان لولو؟!

Баҳри гули рухсораш , каз боғи бақои равед

بهر گل رخسارش، کز باغ بقا روید

Чун фохта мегуяд ҳар булбули ҷон : « куку »

چون فاخته می‌گوید هر بلبل جان: « کوکو »

Гар ин шукраст эй ҷон , пас чаҳ буд он шукр

گر این شکرست ای جان، پس چه بود آن شکر

эй ҷони марои мастӣ , ваии дарди марои дору

ای جان مرا مستی، وی درد مرا دارو

Бозомад ва бозомад , он дилбари зебои хад

بازآمد و بازآمد، آن دلبر زیبا خد

То фитнаи барандозад , занро бабрад аз шӯ

تا فتنه براندازد، زن را ببرد از شو

Бо хӯбии ёри ман зан чаҳ буд ? ! таблаки зан

با خوبی یار من زن چه بود؟! طبلک زن

Дар матбахи ишқ ӯ , шӯ чаҳ буд ? косаи шӯ

در مطبخ عشق او، شو چه بود؟ کاسه شو

Гар дрнгрии хуши хуш , андари сарангушташ

گر درنگری خوش خوش، اندر سرانگشتش

Неи ҷайби насабгирӣ , неи чодари ағлоғў

نی جیب نسب گیری، نی چادر اغلاغو

Шаби хуфтаи бадӣ эй ҷон , ман будам саргардон

شب خفته بدی ای جان، من بودم سرگردان

То рӯз дуҳул мезад он шоҳи барин борӯ

تا روز دهل می‌زد آن شاه برین بارو

Гуфтам зи фузулии ман : « эй шоҳи хуши равшан

گفتم ز فضولی من: « ای شاه خوش روشن

Ин кор чаҳ кори тест ? ! кӯи санҷару кӯи қтлў »

این کار چه کار تست ؟! کو سنجر و کو قتلو »

Гуфто : « бингар охир аз ишқи ман фахри

گفتا: « بنگر آخر از عشق من فاخر

Ҳам хоҷа ва ҳам банда , афтодаи миёни кӯ

هم خواجه و هم بنده، افتاده میان کو

Бар табл касе дигари Бернарди ошиқи сар

بر طبل کسی دیگر برنارد عاشق سر

Пероҳани Юсуфро махсӯс ва шудаст ин бӯ

پیراهن یوسف را مخصوص و شدست این بو

Мастаст димоғи ман , хоҳам сухании гуфтан

مستست دماغ من، خواهم سخنی گفتن

То бошам ман муҷрим то бошам ё зқлў

تا باشم من مجرم تا باشم یا زقلو

Гирам ки бигӯям ман , чаҳ суди азин гуфтан ?

گیرم که بگویم من، چه سود ازین گفتن؟

Гӯши ҳамаи оламро бар дузади он ҷодӯ

گوش همه عالم را بر دوزد آن جادو

эй иди ғуломи ту , вои ҷон шудаи қурбонат

ای عید غلام تو، وای جان شده قربانت

То зинда шавад қурбон , пеши лаби хандонат

تا زنده شود قربان، پیش لب خندانت

Чун қанд ва шукр ояд пеши ту ? ! ки май бояд

چون قند و شکر آید پیش تو؟! که می‌باید

Бар қанд ва шукр хандад он лаъли сухани донат

بر قند و شکر خندد آن لعل سخن‌دانت

Ҳаркас ки залил омад , дар ишқ азиз омад

هرکس که ذلیل آمد، در عشق عزیز آمد

Ҷузи ташнаи нёшомд аз чашмаи ҳайвонат

جز تشنه نیاشامد از چشمهٔ حیوانت

эй шодии сармастон , эй равнақи сад бустон

ای شادی سرمستان، ای رونق صد بستان

Бингар ба тиҳии дастон , ҳаряк шудаи меҳмонат

بنگر به تهی‌دستان، هریک شده مهمانت

Пуркун қадаҳии бода , то дил шавад озода

پرکن قدحی باده، تا دل شود آزاده

Ҷон сайр хӯрд ҷоно , аз моидаҳ хонат

جان سیر خورد جانا، از مایدهٔ خوانت

Баси рози ниўшидм , баси бодаи бнўшидм

بس راز نیوشیدم، بس باده بنوشیدم

Розами ҳама пайдо кард , он бодаи пинҳонат

رازم همه پیدا کرد، آن بادهٔ پنهانت

эй раҳмат бепоён вақтаст ки дар эҳсон

ای رحمت بی‌پایان وقتست که در احسان

Мавҷӣ бузанд ногуҳи баҳри гҳроФшонт

موجی بزند ناگه بحر گهرافشانت

То доман ҳар ҷонӣ , пар дар вгҳр гардад

تا دامن هر جانی، پر در وگهر گردد

То ғӯта хӯрд моҳӣ дар қулзуми эҳсонат

تا غوطه خورد ماهی در قلزم احسانت

Вақтеаст ки сармастон гиранд раҳи хона

وقتیست که سرمستان گیرند ره خانه

Шаби гашт чаҳ ғам аз шаб бо моҳи дурахшонат

شب گشت چه غم از شب با ماه درخشانت

эй ид , бияфкан хон , дод аз рамазони бустон

ای عید، بیفکن خوان، داد از رمضان بستان

Ҷамъияти навмони даҳ , зон ҷаъди парешонат

جمعیت نومان ده، زان جعد پریشانت

Дар пӯши либоси нав , хуш бар сари минбари рӯ

در پوش لباس نو، خوش بر سر منبر رو

То саҷдаи шукри орад , сад моҳи хуросонат

تا سجدهٔ شکر آرد، صد ماه خراسانت

эй ҷони бдондишш , густохи дрои пешаш

ای جان بداندیشش، گستاخ درآ پیشش

Ман муҷрим ту бошам , гар гирад дарбонат

من مجرم تو باشم، گر گیرد دربانت

Дар боз шавад валлоҳ , дарбон бузанд қҳқаҳ

در باز شود والله، دربان بزند قهقه

Бӯсади кафи пои ту , чу набинад ҳайронат

بوسد کف پای تو، چو نبیند حیرانت

Ханда бар ёри ман , пинҳон натавон кардан

خنده بر یار من، پنهان نتوان کردن

Ҳрдми ратлии ханда май резад дар ҷонат

هردم رطلی خنده می‌ریزد در جانت

эй ҷон , зи шароби мар , фарбеҳ шудӣ ва ламтар

ای جان، ز شراب مر، فربه شدی و لمتر

Каз фарбеҳии гардан , бадаред гиребонат

کز فربهی گردن، بدرید گریبانت

Бо чеҳра чун атлас , зини атласи моро бас

با چهرهٔ چون اطلس، زین اطلس ما را بس

Ту низ шӯй чун могар рӯй диҳад онат

تو نیز شوی چون ما گر روی دهد آنت

Зинҳо бигузаштам ман гири ин қадаҳи равшан

زینها بگذشتم من گیر این قدح روشن

Мастӣ куну боқиро дарда ба ъзизонт

مستی کن و باقی را درده به عزیزانت

Имрӯзи гарави бандам бо он бути шкрхо

امروز گرو بندم با آن بت شکرخا

Ман хуштар механдам , ё он лаб чун ҳалво ?

من خوشتر می‌خندم، یا آن لب چون حلوا؟

Ман ним даҳон дорам , охир чаҳ қадар хандам ? !

من نیم دهان دارم، آخر چه قدر خندم؟!

ӯ ҳамчуи дарахти гул , хндсти зи сар то по

او همچو درخت گل، خندست ز سر تا پا

Ҳастам кун ҷонои хуш то ҷон бидиҳад шарҳаш

هستم کن جانا خوش تا جان بدهد شرحش

То шаҳри брошўбди зини фитнау зини ғавғо

تا شهر برآشوبد زین فتنه و زین غوغا

Шаҳрӣ чаҳ маҳал дорад каз ишқи ту шӯри орад ?

شهری چه محل دارد کز عشق تو شور آرد؟

Девона шавад моҳӣ аз ишқи ту дар дарё

دیوانه شود ماهی از عشق تو در دریا

Бар рӯй замин эй ҷон , ин соя ишқ омад

بر روی زمین ای جان، این سایهٔ عشق آمد

То чист худо донад аз ишқ , барин боло !

تا چیست خدا داند از عشق، برین بالا!

Кӯи олами ҷисмонӣ ? ! кӯи олами рӯҳонӣ ? !

کو عالم جسمانی؟! کو عالم روحانی؟!

Кӯи поу сари гулҳо ? кӯи кару фари дилҳо ? !

کو پا و سر گلها؟ کو کر و فر دلها؟!

Бо машъалаи ҷонон , дар пеши шуъоъи ҷон

با مشعلهٔ جانان، در پیش شعاع جان

Торик буд анҷум , бемағз буд ҷавзо

تاریک بود انجم، بی‌مغز بود جوزا

Чун нори намояди он , худ нур буд охир

چون نار نماید آن، خود نور بود آخر

Савдоӣ кулем аллоҳ шуд ҷумлаи яди Байзо

سودای کلیم الله شد جمله ید بیضا

Магрез зи ғам эй ҷон , дар дард биҷӯ дармон

مگریز ز غم ای جان، در درد بجو درمان

Каз хор бирӯяд гул , лаълу гуҳар аз хоро

کز خار بروید گل، لعل و گهر از خارا

Зини ҷумла гузар кардам соқӣ ! май ҷони дарда

زین جمله گذر کردم ساقی! می جان درده

эй гӯша ҳар зиндон бо рӯй хушати саҳро

ای گوشهٔ هر زندان با روی خوشت صحرا

эй соқии рӯҳонӣ , пеши ор май ҷонӣ

ای ساقی روحانی، پیش‌آر می جانی

Ту чашмаи ҳайвонӣ , мо ҷумла дар истисқо

تو چشمهٔ حیوانی، ما جمله در استسقا

Лаби бастау саргардони моро магузор эй ҷон

لب بسته و سرگردان ما را مگذار ای جان

Соғари ҳилла гардон кун , пари бодаи ҷон афзо

ساغر هله گردان کن، پر بادهٔ جان‌افزا

Он бодаи ҷонафзо , аз дили бабради ғам ро

آن بادهٔ جان‌افزا، از دل ببرد غم را

Чун сур ва тараб созад ҳар ғуссау мотам ро

چون سور و طرب سازد هر غصه و ماتم را

Чун бошад ҷоми ҷон , хӯбӣу низоми ҷон

چون باشد جام جان، خوبی و نظام جان

Каз гуфтани номи ҷон , дил мебаравад аз ҷо

کز گفتن نام جان، دل می‌برود از جا

Гуфтам ба дил : « аз меҳнат , бози ои яке соъат »

گفتم به دل: « از محنت، باز آی یکی ساعت »

Гуфто ки : « намеоем , кин хор ба аз хурмо »

گفتا که: « نمی‌آیم، کاین خار به از خرما »

Моҳӣ ки ҳам аз аввал бо ҳури бёромд

ماهی که هم از اول با حر بیارامد

Дар ҷӯй наёсоед ҳавзаш нашавад мأўо

در جوی نیاساید حوضش نشود مأوا

Гар обам дар пастӣ , ман бФсрм аз ҳастӣ

گر آبم در پستی، من بفسرم از هستی

Хуршеди пурситами ман ху карда дар он гармо

خورشید پرستم من خو کرده در آن گرما