эй ҷони маро аз ғам ва андеша харида

ای جان مرا از غم و اندیشه خریده

Ҷонро бастам дар гул ва гулзор кашида

جان را به ستم در گل و گلزار کشیده

Дида ки ҷаҳон аз назараши даври фитодаи сет

دیده که جهان از نظرش دور فتاده‌ست

Нодида биоварада дигарбора , бидида

نادیده بیاورده دگرباره، بدیده

Ҷонро сабукӣ додау бибридаи зи ишғол

جان را سبکی داده و ببریده ز اشغال

То дррсди андари ҳаваси хеши ҷарида

تا دررسد اندر هوس خویش جریده

Ҷўлоҳаҳ кӣ бошад ки диҳии стнт ӯро ? !

جولاهه که باشد که دهی سلطنت او را؟!

По дар чаҳ андешау савдои бтнидаҳ

پا  در  چه  اندیشه و سودا بتنیده

Он кас ки зи боғати хиради ангур , фишорад

آن کس که ز باغت خرد انگور فشارد

Ширин будаш лоҷарам эй дӯсти ақида

شیرین بودش لاجرم ای دوست عقیده

Он рӯз ки ҳар боғ бисӯзад зи хазонҳо

آن روز که هر باغ بسوزد ز خزانها

Бошанд дарахтони ту аз миваи хамида

باشند درختان تو از میوه خمیده

Ҷонро занад о , боғи салоҳои тъолўо

جان را زندا باغ، صلاهای تعالوا

Ҷон дар тани пурхӯни пар аз рем , хазида

جان در تن پرخون پر از ریم، خزیده

Чун ганҷи брозини ҳдс эй ҷону ҷаҳони гир

چون گنج برآ  زین حدث ای جان و جهان گیر

Дар гӯш кун ин панди ман , эй гӯшаи гузида

در گوش کن این پند من، ای گوشه گزیده

Песа расанаст ин шаб ва ин рӯз , ҳазар кун

پیسه رسن است این شب و این روز، حذر کن

Каз песаи расани тарсад ҳар мори гузида

کز پیسه رسن ترسد هر مار گزیده

Ин гардани мо зини расани песаи айём

این گردن ما زین رسن پیسهٔ ایام

Кӣ гардад чун гардани аҳрор , раҳида ?

کی گردد چون گردن احرار، رهیده؟

Аз бўлҳбу ҷуфтӣ ӯ , чунк бабрем

از بولهب و جفتی او، چونکه ببریم

Байнем зи худ ( ҳабли мисад )ро склидаҳ

بینیم ز خود حبل مسد  را سکلیده

Бе фасли хазони гулшани арвоҳи шукуфта

بی‌فصل خزان گلشن ارواح شکفته

Бекому даҳон ҳар фарс рӯҳ чареда

بی‌کام و دهان هر فرس روح چریده

Афсори гусастаи фарс ,у рафта ба саҳро

افسار گسسته فرس، و رفته به صحرا

Мръоу қрўи дидау азҳори дамида

مرعا و قرو دیده و ازهار دمیده

Бод омад ва бо бед ҳаме гуяд : « ҳаии ҳай ,

باد آمد و با بید همی گوید: « هی هی،

Ин ҷунбиш ва ин шӯриш ва ин рақси ту то кӣ ? »

این جنبش و این شورش و این رقص تو تا کی؟ »

намегуяд он бед , бидон бод : « з худ пресс

می‌گوید آن بید، بدان باد: « ز خود پرس

эй бардаи маро аз сарв , Эй дода маро май

ای برده مرا از سر و  ای داده مرا  می

Андари тани ман як раг , ҳушёр намондаст

اندر تن من یک رگ، هشیار نماندست

эй рафта май ишқи ту андари раг ва дар пай

ای رفته می عشق تو اندر رگ و در پی

Аз мардум ҳушёр биҷӯ қиссау таърих

از مردم هشیار بجو قصه و تاریخ

Кини собиқа кӣ омад , ваон хотима то кӣ »

کین سابقه کی آمد، وان خاتمه تا کی »

Он тарк саломам кунад ва гуяд : « кисн »

آن ترک سلامم کند و گوید: « کیسن »

Гӯям ки : « хамаш кун ки на кӣ донаму не бе »

گویم که: « خمش کن که نه کی دانم و نی بی »

Он мӯътазилии пурсад , маъдӯм на шийъаст ?

آن معتزلی پرسد، معدوم نه شیء است ؟

Бихўд бар ман ше буд , ва бо худ лошӣ

بیخود بر من شی بود  و با خود لاشی

Лаб бар лаби дилдор чу хоҳӣ ки наҳй ту

لب بر لب دلدار چو خواهی که نهی تو

Аз хеш тиҳӣ бош , биомуз азон не

از خویش تهی باش، بیاموز از آن نی

Андешаи марои баради саҳаргоҳ ба боғӣ

اندیشه مرا برد سحرگاه به باغی

Боғӣ ки бурун нест зи дунё , ва на дар вай

باغی که برون نیست ز دنیا  و نه در وی

Пурсидами к-эии боғи аҷоиби ту чаҳ боғӣ ?

پرسیدم کای باغ عجایب تو چه باغی؟

Гуфт : « онк натарсам зи зимистон ва на аз дай »

گفت: « آنک نترسم ز زمستان و نه از دی »

Наздикаму даврами зи ту чун моҳ ва чу хуршед

نزدیکم و دورم ز تو چون ماه و چو خورشید

Вена давр намонад чу кунад роҳ , худои тай

وین دور نماند چو کند راه،خدا طی

Гирам ки набинӣ ба назари чашмаи хуршед

گیرم که نبینی به نظر چشمهٔ خورشید

Неи гармят аз шамси бдоФсрдгӣ аз фӣ ?

نی گرمیت از شمس بد افسردگی از فی؟

Ҳин даври шӯ аз сардӣу бФзои зи гармӣ

هین دور شو از سردی و بفزای ز گرمی

То сиФ шавад баҳманат ва рушд шавад ғанӣ

تا صیف شود بهمنت و رشد شود غی

Хуршеди намояди хабар бедам ва бе ҳарф

خورشید نماید خبر بی‌دم و بی‌حرف

Барбанд лаб аз абҷад ва аз ҳўзу ҳтӣ

بربند لب از ابجد و از هوز و حطی

Бурҷа ки расиданди расӯлони баҳорӣ

برجه که رسیدند رسولان بهاری

Ангехт шикорони ту он шоҳи шикорӣ

انگیخت شکاران تو آن شاه شکاری

Аз дашти адам то бавуҷудаст басии роҳ

از دشت عدم تا به وجودست بسی راه

Омухти адамро шаҳ , алоқӣу саворӣ

آموخت عدم را شه الاقی و سواری

Дар боғи заҳри гӯри яке мурдаи баромад

در باغ زهر گور یکی مرده برآمد

Бингар ба азизон ки брстнди зи хорӣ

بنگر به عزیزان که برستند ز خواری

Дар злзлти аларз худо гуфт замин ро

در« زلزلت الارض »خدا گفت زمین را

Амрзў кунам зинда ҳар он мурда ки дорӣ

امروز کنم زنده هر آن مرده که داری

Абраши ивази оби ҳаме рӯҳ фишонд

ابرش عوض آب همی روح فشاند

Ту шарми надорӣ ки бинолӣ зи нзорӣ ? !

تو شرم نداری که بنالی ز نزاری؟ !