Зиҳии дарёи зиҳии баҳри ҳаётӣ

زهی دریا زهی بحر حیاتی

Зиҳии ҳасану ҷамолу фари зотӣ

زهی حسن و جمال و فر ذاتی

зи ту ҷонами баротии хост аз ранҷ

ز تو جانم براتی خواست از رنج

Яке шамъӣ фиристодаш , баротӣ

یکی شمعی فرستادش، براتی

зи тундии ишқ ӯ оҳан чу мумаст

ز تندی عشق او آهن چو مومست

Зиҳии ишқи ҳрўни тунди ъотӣ

زهی عشق حرون تند عاتی

Валикини сари ишқаши шкрстон

ولیکن سر عشقش شکرستان

зи нахлистони зи ҷӯҳои Фуротӣ

ز نخلستان ز جوهای فراتی

Шукри лаб , маи рухони ҷом бар каф

شکر لب، مه رخان جام بر کف

Ту май гӯ ҳар крои хоҳӣ ки : « ҳотӣ »

تو می‌گو هر کرا خواهی که: « هاتی »

з ҳар лаъл лабӣ бӯаст расида

ز هر لعل لبی بوست رسیده

Ту дарвешӣ ва он лаълаши закотӣ

تو درویشی و آن لعلش زکاتی

Дар он шатранҷ агар барадии ту , шоҳӣ

در آن شطرنج اگر بردی تو، شاهی

Вале кӯи бахти пинҳон ? ! чунк мотӣ

ولی کو بخت پنهان؟! چونک ماتی

Худованди шамси дайни дарёии ҷони бахш

خداوند شمس دین دریای جان‌بخش

Ту шўрстони дарин давлат , мўотӣ

تو شورستان درین دولت، مواتی

Зиҳии шоҳӣ , латифӣ , бе назирӣ

زهی شاهی، لطیفی، بی‌نظیری

Ки маҷмӯаст азуи ҷони штотӣ

که مجموعست ازو جان شتاتی

Агар табриз дорад ҳуба зу

اگر تبریز دارد حبهٔ زو

Чаҳ нуқсон гар шавад аз ганҷҳо , тӣ

چه نقصان گر شود از گنجها، تی

Зиҳии каъба ки ту ҷони бахши ҳоҷӣ

زهی کعبه که تو جان‌بخش حاجی

Зиҳии иқбол ҳар муҳтоҷи раҷӣ

زهی اقبال هر محتاج راجی

Ҳар он сари кӯ фурӯ ноед ба кайвон

هر آن سر کو فرو ناید به کیوان

з рӯй фахр , бар фарқаши ту тоҷӣ

ز روی فخر، بر فرقش تو تاجی

Ниҳодаи сар ба таслим ва ба тоъат

نهاده سر به تسلیم و به طاعت

Ба пешат аз дилу ҷон ҳар лҷоҷӣ

به پیشت از دل و جان هر لجاجی

Зиҳии нури ҷаҳони ҷон , ки нурат

زهی نور جهان جان، که نورت

На аз хуршед ва моҳасту Сироҷӣ

نه از خورشید و ماهست و سراجی

Ҳамаи ҷонҳо боқитоъи мисолат

همه جانها باقطاع مثالت

Ки баъзе ъушрӣ , ва баъзе хароҷӣ

که بعضی عشری، و بعضی خراجی

Худованд ! шамси дино ! ин мдиҳт

خداوند! شمس دینا! این مدیحت

Биҷои ҷоҳ ва фарат ҳаст ҳоҷӣ

بجای جاه و فرت هست هاجی

Аё табриз , бустони боҷи ҷонҳо

ایا تبریز، بستان باج جانها

Ки фармони даҳ тӯй бар ҷону боҷай

که فرمان ده توی بر جان و باجی

Мизоҷи дил агар чун барф гардад

مزاج دل اگر چون برف گردد

зи оташҳои ту гардад нтоҷӣ

ز آتشهای تو گردد نتاجی

Ҳрони ҷону дилии кон зинда бошад

هرآن جان و دلی کان زنده باشد

зи меҳри тесташони доими тноҷӣ

ز مهر تستشان دایم تناجی

Дар он бозор каз ту ҳаст бӯе

در آن بازار کز تو هست بویی

Зиҳии мари Юсуфонро бе ривоҷӣ

زهی مر یوسفان را بی‌رواجی

зи шоҳи мости малик бо Муродӣ

ز شاه ماست ملک با مرادی

Ки ӯ хатмаст эҳсонро ,у бодӣ

که او ختمست احسان را، و بادی

Гар эҳсонро забон бошад бигардад

گر احسان را زبان باشد بگردد

Ба мадҳу шукр ӯ сесад ибодӣ

به مدح و شکر او سیصد عبادی

Бидон сӯии ҷаҳонгар гӯши дорӣ

بدان سوی جهان گر گوش داری

Чаҳ човашони ҷонндши мунодӣ !

چه چاوشان جانندش منادی!

Даҳони офариниши бози монда

دهان آفرینش باز مانده

Азон рӯзӣ ки дидстши зи шодӣ

ازان روزی که دیدستش ز شادی

Ҳаме гуяд ба олам ӯ ба савганд

همی گوید به عالم او به سوگند

Ки : « то зодӣ , чунин рӯзии нзодӣ »

که: « تا زادی، چنین روزی نزادی »

Яке чанде ниҳони шӯ то нагардад

یکی چندی نهان شو تا نگردد

Ҳамаи бозори маи рӯйони касодӣ

همه بازار مه‌رویان کسادی

Бидидам ишқи хуонеро фитода

بدیدم عشق خونی را فتاده

Ба хок ва хӯн бигуфтам : « чун фитодӣ ? »

به خاک و خون بگفتم: « چون فتادی؟ »

Ки ту хӯни рези ҷумлаи ошиқоне

که تو خون‌ریز جمله عاشقانی

Ту низки дили чунин бар бод додӣ ? ! »

تو نیزک دل چنین بر باد دادی؟! »

Бигуфто : « дидаам чизе ки сад моҳ

بگفتا: « دیده‌ام چیزی که صد ماه

Азу сӯзанд дар нори вдодӣ »

ازو سوزند در نار ودادی »

Худованди шамси дайн ! охир чаҳ нурӣ ?

خداوند شمس دین! آخر چه نوری؟

Фиришта ё парӣ , ё таши нажодӣ

فرشته یا پری، یا تش نژادی