Мастён дар арбада , рафтанд ва рафтам гӯша Эй
مستیان در عربده، رفتند و رفتم گوشهای
Бо ду ёри роздон ва ҳам раҳ ва ҳам тӯша Эй
با دو یار رازدان و همره و هم توشهای
Андарон гӯша бидидам офтобӣ каз туфаш
اندران گوشه بدیدم آفتابی کز تفش
Ҷону дил чун қозғон шуд ҷӯши андари ҷӯша Эй
جان و دل چون قازغان شد جوش اندر جوشهای
Пасту болои ниҳоди ман ҳавоӣ ӯ гирифт
پست و بالای نهاد من هوای او گرفت
Чун малах дар кишт уфтад бар сар ҳар хӯша Эй
چون ملخ در کشت افتد بر سر هر خوشهای
Ман худ аз фитна ва бало бигурехтам дар гӯш ҳо
من خود از فتنه و بلا بگریختم در گوشها
Худ ман аз дег бало бардошта сари пӯша Эй
خود من از دیگ بلا برداشته سر پوشهای
Ишқи шамси аддӣни худовандами яке ғавғоеи сет
عشق شمسالدین خداوندم یکی غوغاییست
Гарчи зи аввал сокнк омад чунон хомӯша Эй
گرچه ز اول ساکنک آمد چنان خاموشهای
Васл ҳамчун Ҷабраилу ҳиҷр чун хнос шуд
وصل همچون جبرئیل و هجر چون خناس شد
Ваҳии ҷбрил амин сӯзанда васвос шуд
وحی جبریل امین سوزندهٔ وسواس شد
Кӣ тавон кардани насиҳати ошиқи авбошро ? !
کی توان کردن نصیحت عاشق اوباش را؟!
Кӣ тавон пӯшидани ин айши падеду фош ро
کی توان پوشیدن این عیش پدید و فاش را
Ҷоми мастурӣ ки хоми ишқ ӯ андар кашид
جام مستوری که خام عشق او اندر کشید
Дар қлошӣ мебисӯзад олами қлош ро
در قلاشی میبسوزد عالم قلاش را
Ҳарки бинад рӯй ӯ , ӯ гашти олтўн тоаш ӯ
هرکه بیند روی او، او گشت آلتون تاش او
Лек шоҳонро набошад чаҳ буд олтўн тоашро ? !
لیک شاهان را نباشد چه بود آلتونتاش را؟!
Ин чаҳ хуршедӣаст охир каз барои ишқ ӯ
این چه خورشیدیست آخر کز برای عشق او
намебисӯзад ҳамчуи ҳизуми ҷону дили хафоаш ро
میبسوزد همچو هیزم جان و دل خفاش را
Назд он хуршеди шамси аддӣн табризӣ бурид
نزد آن خورشید شمسالدین تبریزی برید
Аз дили ман зорӣу афғон ва ин ғавғоаш ро
از دل من زاری و افغان و این غوغاش را
Ишқи шамси аддӣн чу хамру ҷони ман чун кос шуд
عشق شمسالدین چو خمر و جان من چون کاس شد
Аз худовандяш чун он нури ҷон аинос шуд
از خداوندیش چون آن نور جان ایناس شد
Мурғи ҷон аз ҷумлау бози фироқат коғ кард
مرغ جان از جمله و باز فراقت کاغ کرد
Бар навозиши гоҳи ту яъне дили ман доғ кард
بر نوازش گاه تو یعنی دل من داغ کرد
Як шароб талх дод аз ҷоми худ ҳиҷрони бадал
یک شراب تلخ داد از جام خود هجران بدل
Ҷумлаи шодӣ то ба шери модар истифроғ кард
جمله شادی تا به شیر مادر استفراغ کرد
Кӯи замонӣ ки висолати бргзшт аз рӯй лутф
کو زمانی که وصالت برگذشت از روی لطف
Сӯии хорстони ҷонами ҷумлагиро боғ кард
سوی خارستان جانم جملگی را باغ کرد
Нури шамси аддӣни худовандами адамро ҳаст кард
نور شمسالدین خداوندم عدم را هست کرد
Чаҳ аҷабгар шӯраро ӯ ба боғ ва роғ кард
چه عجب گر شورهٔ را او به باغ و راغ کرد
Дар ғамӣ будам ки ҷонами қасд рафтан карда буд
در غمی بودم که جانم قصد رفتن کرده بود
Зинда кардаш ин хаёлат кӯ бихонаш лоғ кард
زنده کردش این خیالت کو بخوانش لاغ کرد
Ҷони ман чун дркшиди он ҷоми хоси хос ро
جان من چون درکشید آن جام خاص خاص را
Дар замон барҳам занад ҳам зуҳд ва ҳам ихлос ро
در زمان برهم زند هم زهد و هم اخلاص را