Ту бирав , ки ман азинҷои бнмии рӯм ба ҷое
تو برو، که من ازینجا بنمیروم به جایی
Кӣ равад зи пеши ёрӣ , қамарӣ , қамари лақое ? !
کی رود ز پیش یاری، قمری، قمر لقایی؟!
Ту бирав , ки даст ва пое бизанӣ ба ҷаҳду касбӣ
تو برو، که دست و پایی بزنی به جهد و کسبی
Ки марои зи даст ишқаш бинмоанд дасту пое
که مرا ز دست عشقش بنماند دست و پایی
Ки ба ақли худшиносӣ , ту баҳои ҳар матоъӣ
که به عقل خودشناسی، تو بهای هر متاعی
Ки маро намонад ақлии зи маӣ , гарони баҳоӣ
که مرا نماند عقلی ز مهی، گرانبهایی
Бар халқи ишқу савдои гунаҳӣ кабӣра омад
بر خلق عشق و سودا گنهی کبیره آمد
Ки бирав маломат омад зи хилоиқу ҷафое
که برو ملامت آمد ز خلایق و جفایی
з барои чун ту моҳӣ , сазад инчунин гуноҳӣ
ز برای چون تو ماهی، سزد اینچنین گناهی
Ки сўобкор бошад хирад аз чунин хатое
که صوابکار باشد خرد از چنین خطایی
На ба ихтиёр бошад ғами ишқи хуби рӯйон
نه به اختیار باشد غم عشق خوبرویان
Кӣ равад ба ихтиёрии сӯии дард бедавое ? !
کی رود به اختیاری سوی درد بیدوایی؟!
Чу бидид чашми олам , фару нури сӯрати ту
چو بدید چشم عالم، فر و نور صورت تو
Гаравад ки ҳаст ҳақро ҷузи азин сарои сарое
گرود که هست حق را جز ازین سرا سرایی
Ҳилла бигузар эй бародар , зи ҳиҷоби чархи ахзар
هله بگذر ای برادر، ز حجاب چرخ اخضر
Чу ту фориғии зи гандум , чаҳ кунӣ дар осиёбӣ ? !
چو تو فارغی ز گندم، چه کنی در آسیابی؟!
зи балоӣ гандум омад падари бузургати ӣнҷо
ز بلای گندم آمد پدر بزرگت اینجا
Ба ҳавоӣ нафас уфтад дилу ақлро ҷилое
به هوای نفس افتد دل و عقل را جلایی
Ки ҳамеша дард бошад бинишаста дар бен хам
که همیشه درد باشد بنشسته در بن خم
Ба сар хам ояд онгаҳ ки биёбад ӯ сафойӣ
به سر خم آید آنگه که بیابد او صفایی
Ба ҷаноби баҳри софӣ , биравем ҳамчуи силӣ
به جناب بحر صافی، برویم همچو سیلی
Ки хушаст баҳр ӯро ки бидонади ошноӣ
که خوش است بحر او را که بداند آشنایی
Ту ки ҷинси моҳӣоне , сӯии баҳр азон равонӣ
تو که جنس ماهیانی، سوی بحر ازان روانی
Ки ба ҳавз ва ҷӯ наёбӣ ту фарохӣу фазойӣ
که به حوض و جو نیابی تو فراخی و فضایی
Наму оби ҳавзу Ҷайҳуни ҳамаи орӣаи сету ориз
نم و آب حوض و جیحون همه عاریهست و عارض
Ту мадор аз аворизи хрдои тамаъи вафое
تو مدار از عوارض خردا طمع وفایی
Нашуд ин сухани мшрҳ , тарҷеъро баён кун
نشد این سخن مشرح ، ترجیع را بیان کن
Самарот ишқ баргӯ , ақаботро нишон кун
ثمرات عشق برگو، عقبات را نشان کن
Ҳиллае фалак , ба зоҳир агарат ду гӯш будӣ
هله ای فلک، به ظاهر اگرت دو گوش بودی
зи фиғони ишқ , ҷонат чаҳ хурӯшҳо намӯдӣ !
ز فغان عشق، جانت چه خروشها نمودی!
Ғалатам , туро агар худ набадӣ висолу фурқат
غلطم، ترا اگر خود نبدی وصال و فرقت
Тани ту чу аҳли мотам , бнпўшдии кабӯдӣ
تن تو چو اهل ماتم، بنپوشدی کبودی
Вагар аз паёми дилбар ба ту сайқалӣ раседӣ
وگر از پیام دلبر به تو صیقلی رسیدی
Ҳамаи занги синаи ?утро ба яке нафас задудӣ
همه زنگ سینهات را به یکی نفس زدودی
Ҳиллае ма , ар дили ту сар ва саркашӣ накардӣ
هله ای مه، ار دل تو سر و سرکشی نکردی
Каллаи ҷлолттро ба хусуф кӣ рабӯдӣ ? !
کله جلالتت را به خسوف کی ربودی؟!
Ва агар на лутфи собиқи раҳи мағфирати супурдӣ
و اگر نه لطف سابق ره مغفرت سپردی
Гиреҳи хусуфҳоро зи дилат куҷо гушӯдӣ ? !
گره خسوفها را ز دلت کجا گشودی؟!
Ва агар на қабзу бастии ақаботи ин рҳстӣ
و اگر نه قبض و بسطی عقبات این رهستی
з чаҳ коҳдии тани ту зи муҳоқ ва кӣ фузудӣ ? !
ز چه کاهدی تن تو ز محاق و کی فزودی؟!
Ва агар на меҳр кардӣ дилу чашмро қазоҳо
و اگر نه مهر کردی دل و چشم را قضاها
зи ту дом кӣ наҳуфтӣ ? ! ба ту дона кӣ намӯдӣ ? !
ز تو دام کی نهفتی؟! به تو دانه کی نمودی؟!
Ва агар на банду домии сӯй ҳар раҳе наҳодӣ
و اگر نه بند و دامی سوی هر رهی نهادی
Ба ҳифозу сабри касро гуҳи арз кӣ ситудӣ ? !
به حفاظ و صبر کس را گه عرض کی ستودی؟!
Ва агар на ҳар ғамиро диҳадӣ муфарраҳи он шаҳ
و اگر نه هر غمی را دهدی مفرح آن شه
Ҳамаи теғу тир будӣ , на сипари бадӣ , на худӣ
همه تیغ و تیر بودی، نه سپر بدی، نه خودی
Ва агар на ҷони равшани зи худо сифат гирифтӣ
و اگر نه جان روشن ز خدا صفت گرفتی
На фану сафоаш будӣ , на карами бадӣ на ҷўдӣ
نه فن و صفاش بودی، نه کرم بدی نه جودی
Шудааст он ҷамолаши зи ду чашми бади муназзаҳ
شده است آن جمالش ز دو چشم بد منزه
Ки баландтар азон шуд ки бадв расад ҳасудӣ
که بلندتر ازان شد که بدو رسد حسودی
Чаҳ ғамаст қурси маро ту бигӯ зи захми тирӣ ? !
چه غمست قرص مه را تو بگو ز زخم تیری؟!
Чаҳ баради зи сари Аҳмади дили тираи ҷуҳудӣ ? !
چه برد ز سر احمد دل تیرهٔ جهودی؟!
зи ҷамоли фаррухаши гӯ , тарҷеъи гӯу хуши гӯ
ز جمال فرخش گو، ترجیع گو و خوشگو
Ки мабод зи оби холии шабу рӯз , инчунин ҷӯ
که مباد ز آب خالی شب و روز، اینچنین جو
Чаману баҳори хуррам , тарабу нишоту мастӣ
چمن و بهار خرم، طرب و نشاط و مستی
Санаму ҷамоли хубаш , қадаҳу дроздстӣ
صنم و جمال خوبش، قدح و درازدستی
Аз ман гуласту лола , ки чаман намӯд кола
از من گلست و لاله، که چمن نمود کاله
Ҳиллаи сӯии базми гули шӯ ки ту низ май парастӣ
هله سوی بزم گل شو که تو نیز میپرستی
Паии шукри сарву сӯсан ба шукуфаи сад забон шуд
پیشکر سرو و سوسن به شکوفه صد زبان شد
Саман аз адам равон шуд , ту чаро фурӯ нишастӣ ? !
سمن از عدم روان شد، تو چرا فرو نشستی؟!
Пай ноз гуфт гулбун , ба итобу фан ба булбул
پی ناز گفت گلبن، به عتاب و فن به بلبل
Ки : « хамаш , бирав азинҷо , ки дарахтро шикастӣ »
که: « خمش، برو ازینجا، که درخت را شکستی »
Ба ҷавоб гуфт « ин ху ки ту дорӣ эй ҷафогар
به جواب گفت « این خو که تو داری ای جفاگر
На сқим монад ӣнҷо , на табиб ва на мҷстӣ »
نه سقیم ماند اینجا، نه طبیب و نه مجستی»
Гули сӯрӣ аз иёдат пурсед заъфарон ро
گل سوری از عیادت پرسید زعفران را
Ки рух аз чаҳ зард кардӣ зи хумори сар чаҳ бастӣ ?
که رخ از چه زرد کردی ز خمار سر چه بستی؟
Ба ҷавоб гуфт ӯро ки : « зи доғи ишқи зардам
به جواب گفت او را که: « ز داغ عشق زردم
Ту ниёзмудаи ғам , з касе шунидаастӣ »
تو نیازمودهٔ غم، ز کسی شنیده استی »
Ба чанор гуфт сабза : « бачаи фани баланди гаштӣ »
به چنار گفت سبزه: « بچه فن بلند گشتی »
Зуяш ҷавоб омад ки зи хокӣу зи пастӣ
زویش جواب آمد که ز خاکی و ز پستی
Ба шукуфа гуфт ғунча : « з чаҳ рӯй бастаи чашмам »
به شکوفه گفت غنچه: « ز چه روی بسته چشمم »
Ба ҷавоб гуфт хандон : « бунаи он каллау рстӣ »
به جواب گفت خندان: « بنه آن کله و رستی »
Ҳиллае батон гулшан , ба куҷои бадяти шаш ма ?
هله ای بتان گلشن، به کجا بدیت شش مه؟
Баъдам , бадем , ногуҳи з худо расед ҳастӣ
بعدم، بدیم، ناگه ز خدا رسید هستی
Ту ҳам аз адами равони шӯ , ба баҳори он ҷаҳони шӯ
تو هم از عدم روان شو، به بهار آن جهان شو
зи мулӯку хусравони шӯ , ки мушаррафи аластӣ
ز ملوک و خسروان شو، که مشرف الستی
зи бунафшаи арғавони ҳам хабарӣ биҷуст он дам
ز بنفشه ارغوان هم خبری بجست آن دم
Багазед лаб ки мастам ба сари ту , эй Маҳастӣ
بگزید لب که مستم به سر تو، ای مهستی
Чу бидид мастӣ ӯ , ҳаракоту чустӣ ӯ
چو بدید مستی او، حرکات و چستی او
Ба канори дркшидш , ки азин миёни ту ҷустӣ
به کنار درکشیدش، که ازین میان تو جستی
Бингар сахои дарё , ва хамӯш кун чу моҳӣ
بنگر سخای دریا، و خموش کن چو ماهی
Бурҳони шикори дилро , ки ту аз буруни шастӣ
برهان شکار دل را، که تو از برون شستی
Бигузашт шаб , саҳар шуд , ту нхФтӣ ва нахурдӣ
بگذشت شب، سحر شد، تو نخفتی و نخوردی
Нафасӣ бирав биёсо , ту аз он хеш кардӣ
نفسی برو بیاسا، تو از آن خویش کردی