Зини дўднок хона кушоданд равзанӣ

زین دودناک خانه گشادند روزنی

Шуд дӯд ва , андар омад хуршеди равшанӣ

شد دود و، اندر آمد خورشید روشنی

Он хона чист ? сина ва он , дӯд чист ? фикр

آن خانه چیست؟ سینه و آن، دود چیست؟ فکر

зи андешаи гашти айши ту ашкстаҳи гарданӣ

ز اندیشه گشت عیش تو اشکسته گردنی

Бедори шӯ , халоси шӯ аз фикр ва аз хаёл

بیدار شو، خلاص شو از فکر و از خیال

Ёрб , фирист хуфтаи моро дуҳули занӣ

یارب، فرست خفتهٔ ما را دهل زنی

Хуфтаи ҳазор ғам хӯрд аз баҳри ҳеҷ чиз

خفته هزار غم خورد از بهر هیچ چیز

Дар хоб , гург бинад , ё хавфи раҳи занӣ

در خواب، گرگ بیند، یا خوف ره‌زنی

Дар хоб ҷон бибинад сад теғ ва сад синон

در خواب جان ببیند صد تیغ و صد سنان

Бедор шуд , набинад зон ҷумлаи сӯзанӣ

بیدار شد، نبیند زان جمله سوزنی

Гӯйанд мурдагон ки : « чаҳ ғамҳои биҳдаҳ

گویند مردگان که: « چه غمهای بیهده

Хӯрдем ва умр рафт ба васвос ҳар фаннӣ

خوردیم و عمر رفت به وسواس هر فنی

Баҳри яке хаёли гирифтаи арӯсе

بهر یکی خیال گرفته عروسیی

Баҳри яке хаёли бпўшидаҳи ҷавшанӣ

بهر یکی خیال بپوشیده جوشنی

Он суру таъзияти ҳама бо дасти ин нафас

آن سور و تعزیت همه با دست این نفس

Не рақс монад азон ва на зин низ шеванӣ »

نی رقص ماند ازان و نه زین نیز شیونی »

Нохун ҳаме зананд ва , рухи худ ҳаме даранд

ناخن همی زنند و ، رخ خود همی درند

Шуд хоб ва нест бар рахшони захми нохунӣ

شد خواب و نیست بر رخشان زخم ناخنی

Кӯи онк буд бо мо чун шеру ангабин ?

کو آنک بود با ما چون شیر و انگبین؟

Кӯи онк буд бо мо чун обу равғанӣ ?

کو آنک بود با ما چون آب و روغنی؟

Акнӯн ҳақоиқ омаду хоб хаёл рафт

اکنون حقایق آمد و خواب خیال رفت

Орому мأмнист , на мо монаду неи манӣ

آرام و مأمنیست، نه ما ماند و نی منی

Неи перу неи ҷавон , на асирасту неи ъўон

نی پیر و نی جوان، نه اسیرست و نی عوان

Неи нарм ва сахт монад , на мум ва на оҳанӣ

نی نرم و سخت ماند، نه موم و نه آهنی

Як рангӣаст ва як сифатӣу ягонагӣ

یک رنگیست و یک صفتی و یگانگی

Ҷонӣаст бар паридау ворастаа аз танӣ

جانیست بر پریده و وارسته از تنی

эй онки пои сидқи барин роҳ май занӣ

ای آنک پای صدق برین راه می‌زنی

Ду кун бо туаст , чу ту ҳамдами манӣ

دو کون با توست، چو تو همدم منی

Ҳеҷ аз ту фӯт нест , ҳама бо ту ҳозираст

هیچ از تو فوت نیست، همه با تو حاضرست

эй аз дарахти бахт шудаи шоду мунҳанӣ

ای از درخت بخت شده شاد و منحنی

Ҳар себу обе ки шикофӣ ба дасти хеш

هر سیب و آبیی که شکافی به دست خویش

Берун занад зи ботини он миваи равшанӣ

بیرون زند ز باطن آن میوه روشنی

Зон равшании бзоиди як равшании нав

زان روشنی بزاید یک روشنی نو

Аз ҳар ҳасани бзоид ҳар лаҳзаи аҳсанӣ

از هر حسن بزاید هر لحظه احسنی

Бар миўҳои навишта ки зинҳо Фтом нест

بر میوها نوشته که زینها فطام نیست

Бар баргҳо набишта , зи пойиз , эминӣ

بر برگها نبشته، ز پاییز، ایمنی

эй чашм кун киришма , ки дар шуҳраи масканӣ

ای چشم کن کرشمه، که در شهره مسکنی

Ваии дили Марви зи ҷо , ки накӯи ҷои сокинӣ

وی دل مرو ز جا، که نکو جای ساکنی

Бисёр ағниё чу дарахтон сабз ҳаст

بسیار اغنیا چو درختان سبز هست

Ин нодарраи дарахти зи сабзӣ буд ғанӣ

این نادره درخت ز سبزی بود غنی

Баси санги як манӣ зи сари кӯҳи дрФтд

بس سنگ یک منی ز سر کوه درفتد

Он санг кӯҳ гардад , кӯ , раст аз манӣ

آن سنگ کوه گردد، کو، رست از منی

Зеро ки ҳар вуҷӯди ҳамеи тарсад аз адам

زیرا که هر وجود همی ترسد از عدم

Кндр ҳазиз уфтад , аз рбўаҳи суннӣ

کندر حضیض افتد، از ربوهٔ سنی

эй зодаи адам , ту баҳри дами ҷўонтрӣ

ای زادهٔ عدم، تو بهر دم جوانتری

Ваии раҳни ишқи дӯст , ту ҳар лаҳзаи арҳнӣ

وی رهن عشق دوست، تو هر لحظه ارهنی

Ҳастӣ миёни пӯст ки аз мағз беҳтараст

هستی میان پوست که از مغز بهترست

Урёни миёни атласу шеърӣу адкнӣ

عریان میان اطلس و شعری و ادکنی

Гар зонк нахли хушкӣ дар чашм ҳар ҷуҳуд

گر زانک نخل خشکی در چشم هر جهود

Бо дарди Марям , ореи сад миваи ҷинӣ

با درد مریم، آری صد میوهٔ جنی

Мино кун бурунӣ , ва бино кун дарун

مینا کن برونی، و بینا کن درون

Дунё куҷо бимонад , дар даври ту , ?данӣ ? !

دنیا کجا بماند، در دور تو، دنی؟!

эй онк дар дилӣ , чаҳ аҷаби длгшостӣ !

ای آنک در دلی، چه عجب دلگشاستی!

ё дар миёни ҷонӣ , баси ҷонФзостӣ

یا در میان جانی، بس جانفزاستی

Омезишу муназзаҳят , дар хусуматанд

آمیزش و منزهیت، در خصومتند

Ки ҷони мостии ту , аҷаб , ё ту мостӣ

که جان ماستی تو، عجب، یا تو ماستی

Гар онӣ вагар инӣ , баси баҳри лиззатӣ

گر آنی و گر اینی، بس بحر لذتی

Ҷумлаи ҳаловату тарабу ътостӣ

جمله حلاوت و طرب و عطاستی

Аз давр нор дидам ,у наздики нур буд

از دور نار دیدم، و نزدیک نور بود

Гар аждаҳо намӯдӣ , моро ъсостӣ

گر اژدها نمودی، ما را عصاستی

Ту амни мутлақӣ ва бар норсидгон

تو امن مطلقی و بر نارسیدگان

Инаст эътиқод ки хавфу рҷостӣ

اینست اعتقاد که خوف و رجاستی

Чун Юсуфӣ , бар ихвони ҷумлаи кудуратӣ

چون یوسفی، بر اخوان جمله کدورتی

Ёқӯбро ҳамеша сафо дар сФостӣ

یعقوب را همیشه صفا در صفاستی

Маҷнӯни шудем то ки зи Лайлӣ барӣ хӯрем

مجنون شدیم تا که ز لیلی بری خوریم

эй ишқ , ту адуии ҳамаи ъқлҳостӣ

ای عشق، تو عدوی همه عقلهاستی

эй ақл , миси бадии ту ва аз ишқ зар шудӣ

ای عقل، مس بدی تو و از عشق زر شدی

Ту кимиё на , илми кимёстӣ

تو کیمیا نهٔ، علم کیمیاستی

эй ишқи Ҷабраил дар рози густарӣ

ای عشق جبرئیل در راز گستری

Гӯйӣ ки ваҳии ори ҳамаи анбёстӣ

گویی که وحی آر همه انبیاستی

Онкас ки ақл бошадаш ӯ ин гумони барад

آنکس که عقل باشدش او این گمان برد

Ва аз гумони ақлу тафаккури ҷдостӣ

و از گمان عقل و تفکر جداستی

Ҳаргиз хато накард хаданги ишоратат

هرگز خطا نکرد خدنگ اشارتت

Вонкў хато кунад , ту ғафури хтостӣ

وانکو خطا کند، تو غفور خطاستی

Гар бодро набинӣ , эй хоки хуфтаи чашм

گر باد را نبینی، ای خاک خفته چشم

Гар бод нест аз чаҳ сабаб дар ҳўостӣ

گر باد نیست از چه سبب در هواستی

Гарчи баланди гаштӣ , аз кибр давр бош

گرچه بلند گشتی، از کبر دور باش

Аз кибр шудам дор , ки бо кбрёстӣ

از کبر شدم دار، که با کبریاستی