Субҳи зафари зи матлаъ давлат шуд ошкор

صبح ظفر ز مطلع دولت شد آشکار

Тай шуд бисоти зулмати азин нилгуни ҳисор

طی شد بساط ظلمت ازین نیلگون حصار

Ташриф нур дод ба зарроти коинот

تشریف نور داد به ذرات کاینات

Чун офтоби ахтари иқболи шаҳриёр

چون آفتاب اختر اقبال شهریار

Шуд муштарии зи авҷи саодат ҷаҳон фурӯз

شد مشتری ز اوج سعادت جهان فروز

Гашт аз уфуқи ниҳони Зуҳали тираи рӯзгор

گشت از افق نهان زحل تیره روزگار

Молида Зуҳраи дасти навозиш ба дӯши чанг

مالید زهره دست نوازش به دوش چنگ

Рӯй замини зи моҳ илм шуд шафақ нигор

روی زمین ز ماه علم شد شفق نگار

Бардошти тир , хомаи заррини офтоб

برداشت تیر، خامه زرین آفتاب

Кин фатҳро ба сафҳа даврон кунад нигор

کاین فتح را به صفحه دوران کند نگار

Монад аз наҳифи ханҷари миррӣхи савлатон

ماند از نهیب خنجر مریخ صولتان

Чун хӯни мурдаи дасти Зуҳали сайратони зи кор

چون خون مرده دست زحل سیرتان ز کار

Аз фатҳи боби малики шкрхизи ҳинд , шуд

از فتح باب ملک شکرخیز هند، شد

Ширини даҳони теғи шаҳаншоҳи тоҷдор

شیرین دهان تیغ شهنشاه تاجدار

Дар унфувон азм гирифт аз хдиўи ҳинд

در عنفوان عزم گرفت از خدیو هند

Зоқбол безавол ба чли рӯзи чли ҳисор

زاقبال بی زوال به چل روز چل حصار

Лабрез шуд зи шеру шукр чун даҳони субҳ

لبریز شد ز شیر و شکر چون دهان صبح

Коми ҷаҳони зи чошнии фатҳи Қандаҳор

کام جهان ز چاشنی فتح قندهار

Он хотамӣ ки дев ба ҳиялати рабӯда буд

آن خاتمی که دیو به حیلت ربوده بود

Омад дигар ба дасти сулаймони рӯзгор

آمد دگر به دست سلیمان روزگار

Холӣ фузуд бар рухи Эрони з рӯй ҳинд

خالی فزود بر رخ ایران ز روی هند

Теғи ҷҳонгшои шаҳаншоҳи номдор

تیغ جهانگشای شهنشاه نامدار

Бтхонаҳҳои нихвати дорои ҳинд ро

بتخانه های نخوت دارای هند را

Бар икдгри шикаст ба тавфиқи кирдигор

بر یکدگر شکست به توفیق کردگار

Шохи ғурури волии Ҳиндӯстони шикаст

شاخ غرور والی هندوستان شکست

Бехи нифоқ канда шуд аз боғи рӯзгор

بیخ نفاق کنده شد از باغ روزگار

Дар ҳинди гашти хутбаи асноъшри баланд

در هند گشت خطبه اثناعشر بلند

Шуд комили алъёри зар аз номи ҳашту чор

شد کامل العیار زر از نام هشت و چار

Аз боғи малики сабзаи бегонаро дуруд

از باغ ملک سبزه بیگانه را درود

Шамшери ҳамчуи доси шаҳаншоҳи комкор

شمشیر همچو داس شهنشاه کامکار

Шуд бӯстони малики зи зоғу зағани тиҳӣ

شد بوستان ملک ز زاغ و زغن تهی

Ҳар гӯша зад салои тараби нағмаи ҳазор

هر گوشه زد صلای طرب نغمه هزار

Зон теғи каҷ ки фатҳу зафар дар рикоб ӯст

زان تیغ کج که فتح و ظفر در رکاب اوست

Шуд пок рӯй мамлакат аз холи айбу ор

شد پاک روی مملکت از خال عیب و عار

Филони масти арса Ҳиндӯстон шуданд

فیلان مست عرصه هندوستان شدند

Аз захми теғ чун кҷки шоҳ , ҳӯшёр

از زخم تیغ چون کجک شاه، هوشیار

Афтод чун Асоӣ кулем аз синони шоҳ

افتاد چون عصای کلیم از سنان شاه

Дар нили ҳинд ҳар тарафии рахнаи гузор

در نیل هند هر طرفی رخنه گذار

Чун абри тирае ки парешон шавад зи бод

چون ابر تیره ای که پریشان شود ز باد

Шуд хасми рӯсиёҳ ба як ҳамлаи торумор

شد خصم روسیاه به یک حمله تارومار

Чун наварӯси малики ҷаҳонро қазои ҳақ

چون نوعروس ملک جهان را قضای حق

Ақди давоми баст ба он теғи обдор :

عقد دوام بست به آن تیغ آبدار:

Монанди нақл , хоки шкрхизи ҳинд ро

مانند نقل، خاک شکرخیز هند را

Дар мақдами гиромӣ ӯ рехти рӯзгор

در مقدم گرامی او ریخت روزگار

Домони дашту синаи кҳсору пушти хок

دامان دشت و سینه کهسار و پشت خاک

Аз куштаи сиёҳи дилони гашти лолаи зор

از کشته سیاه دلان گشت لاله زار

Дилҳои ҳамчуи байзаи фӯлоди прдлон

دلهای همچو بیضه فولاد پردلان

Гардид шқи зи ҳайбати шамшер , чун анор

گردید شق ز هیبت شمشیر، چون انار

Гаштанди тору мори сиёҳони паии сифед

گشتند تار و مار سیاهان پی سفید

Монанди бузи зи атсаи шамшери обдор

مانند بز ز عطسه شمشیر آبدار

Аз барқи теғу ханҷар бе зинҳор , шуд

از برق تیغ و خنجر بی زینهار، شد

Дар фавҷи хасм , ҳар илми ангушт зинҳор

در فوج خصم، هر علم انگشت زینهار

Аз хуррамӣ намонад асар дар риёзи ҳинд

از خرمی نماند اثر در ریاض هند

Дар бргриз рӯй ниҳоди он сияҳи баҳор

در برگریز روی نهاد آن سیه بهار

Аз муҳраҳои гардан помол гаштагон

از مهره های گردن پامال گشتگان

Гардид адими хок чу кимхти донаи дор

گردید ادیم خاک چو کیمخت دانه دار

Гарданкашон ба ҷабҳа навиштанд абда

گردنکشان به جبهه نوشتند عبده

Бар хоки остонаи он осмони виқор

بر خاک آستانه آن آسمان وقار

Гардон ба муҳраи тФки асҳоби фил ро

گردان به مهره تفک اصحاب فیل را

Карданд ҳамчуи мурғи абобили сангсор

کردند همچو مرغ ابابیل سنگسار

Шуд офтоби умри адуи пой дар рикоб

شد آفتاب عمر عدو پای در رکاب

То шуд ҳилоли теғи каҷи шоҳи ошкор

تا شد هلال تیغ کج شاه آشکار

Ошӯбӣ аз мҳобт ӯ дар ҷаҳон фитод

آشوبی از مهابت او در جهان فتاد

Каз ларзаи рехти доғи палангони кӯҳсор

کز لرزه ریخت داغ پلنگان کوهسار

Аз теғи каҷ ба гардани шерони ниҳоди тавқ

از تیغ کج به گردن شیران نهاد طوق

Аз тир кард кори ҷаҳони рости найзаи вор

از تیر کرد کار جهان راست نیزه وار

Гаштанди хушк чун шаҳи шатранҷи хусравон

گشتند خشک چون شه شطرنج خسروان

Бар ҷои худ зи ҳайбати он теғи обдор

بر جای خود ز هیبت آن تیغ آبدار

Шуд фили мот , хусрави Ҳиндӯстони зи бим

شد فیل مات، خسرو هندوستان ز بیم

То рухи ниҳоди шоҳ ба майдони корзор

تا رخ نهاد شاه به میدان کارزار

Як сӯра шуд зи ояи раҳмати сўодхок

یک سوره شد ز آیه رحمت سوادخاک

Аз Фтҳномаҳҳо ки равон шуд ба ҳар диёр

از فتحنامه ها که روان شد به هر دیار

Аз азм хеш кард хабардори хасм ро

از عزم خویش کرد خبردار خصم را

Вонгаҳ ба трктоз баровард азуи дамор

وانگه به ترکتاز برآورد ازو دمار

Малики ин чунин ба теғ ситонанд хусравон

ملک این چنین به تیغ ستانند خسروان

Аз оҷизӣаст макри зи шоҳони номдор

از عاجزی است مکر ز شاهان نامدار

Ҷой шигифт нестгар он шаҳриёр кард

جای شگفت نیست گر آن شهریار کرد

Иқболи сӯии ҳинд дар оғози гирудор

اقبال سوی هند در آغاز گیرودار

Расмаст ин ки чархи фалаки сайр , ибтидо

رسم است این که چرخ فلک سیر، ابتدا

Сарпанҷаро ба хӯн калоғон кунад нигор

سرپنجه را به خون کلاغان کند نگار

Аз Қандаҳор кард ҷаҳонгирии ибтидо

از قندهار کرد جهانگیری ابتدا

Соҳибқирони аҳд ба таъӣди кирдигор

صاحبقران عهد به تأیید کردگار

Оре чу офтоб кашад теғ аз ниёам

آری چو آفتاب کشد تیغ از نیام

Аввал занад ба қалби шаби тираи рӯзгор

اول زند به قلب شب تیره روزگار

Зад бар замини сӯхтаи ҳинди хеш ро

زد بر زمین سوخته هند خویش را

Аввали шарар ки ҷуст азон теғи шуълаи бор

اول شرر که جست ازان تیغ شعله بار

Ореи шарорае ки ҷаҳонгир ме шавад

آری شراره ای که جهانگیر می شود

Оташ занад ба сӯхта , оғози интишор

آتش زند به سوخته، آغاز انتشار

Зини фатҳи номдор ки рӯ дод дар рабиъ

زین فتح نامدار که رو داد در ربیع

Аз боғи рӯзгор аён шуд ду навбаҳор

از باغ روزگار عیان شد دو نوبهار

Хуршед безавол ба бурҷ шараф расед

خورشید بی زوال به برج شرف رسید

Оварад аз шукуфаи баҳорони зари нисор

آورد از شکوفه بهاران زر نثار

Чун нахли пуршукуфаи ливои сифеди шоҳ

چون نخل پرشکوفه لوای سفید شاه

Ифшоанд барги айш ба домони рӯзгор

افشاند برگ عیش به دامان روزگار

Аз хок , ҷои сабзаи дарин мавсими рабиъ

از خاک، جای سبزه درین موسم ربیع

Рӯйед бахти сабзи зи алтофи кирдигор

رویید بخت سبز ز الطاف کردگار

Чун аҳли Қандаҳори зи кӯтоҳи дидагӣ

چون اهل قندهار ز کوتاه دیدگی

Бастанд дар ба рӯй шаҳаншоҳи комкор

بستند در به روی شهنشاه کامکار

Фармон шаҳ расед ки он ҳснро кунанд

فرمان شه رسید که آن حصن را کنند

Яксон ба хоки роҳ , далерони номдор

یکسان به خاک راه، دلیران نامدار

Аз шоҳ ёфтанд чу фӯлоди панҷагон

از شاه یافتند چو فولاد پنجگان

Фармони рахна кардан он оҳанӣни ҳисор

فرمان رخنه کردن آن آهنین حصار

Ҳснӣ ки бад чу байзаи фӯлоди рехта

حصنی که بد چو بیضه فولاد ریخته

Шуд чун ҷараси зи лашкари ҷаррори рахнаи дор

شد چون جرس ز لشکر جرار رخنه دار

Гардид аз тараддуди знбўрку тФк

گردید از تردد زنبورک و تفک

Пари рахнаи ҳамчуи шани асали ҳсни Қандаҳор

پر رخنه همچو شان عسل حصن قندهار

Шуд чун кабӯтарони муъаллақи фалаки масир

شد چون کبوتران معلق فلک مسیر

Ҳар хишт аз буруҷи фалаки сои он ҳисор

هر خشت از بروج فلک سای آن حصار

Чун кор танг шуд ба сиёҳони хираи чашм

چون کار تنگ شد به سیاهان خیره چشم

Роҳӣ дигар намонад ба ҷузи роҳи аътзор

راهی دگر نماند به جز راه اعتذار

Зон мазҳари муруввату мардӣу мардумӣ

زان مظهر مروت و مردی و مردمی

Ҷустанди амон ба ҷону сар аз теғи обдор

جستند امان به جان و سر از تیغ آبدار

Озод кард ва дод ба он зинҳорён

آزاد کرد و داد به آن زینهاریان

Хати амон ба шукри зафари шоҳи комкор

خط امان به شکر ظفر شاه کامکار

Шуд зини ду кор , ҷавҳари мардӣу мардумӣ

شد زین دو کار، جوهر مردی و مردمی

Аз зот бе мисоли шаҳаншоҳи ошкор

از ذات بی مثال شهنشاه آشکار

Ҷой шигифт нест агар зон ки омаданд

جای شگفت نیست اگر زان که آمدند

Аз ҳсни Қандаҳори сиёҳон ба зинҳор

از حصن قندهار سیاهان به زینهار

Корди Зуҳали калиди маи нав ба изтироб

کآرد زحل کلید مه نو به اضطراب

Иқбол агар кунад сӯии ин нилгуни ҳисор

اقبال اگر کند سوی این نیلگون حصار

Зини навбаҳори фатҳ ки дар мавсими рабиъ

زین نوبهار فتح که در موسم ربیع

Оварад рӯ ба гулшани ин шоҳи номдор

آورد رو به گلشن این شاه نامدار

Аз фатҳ бешумор хабар медиҳад ки ҳаст

از فتح بی شمار خبر می دهد که هست

Феҳристи соли нек , хати сабзи навбаҳор

فهرست سال نیک، خط سبز نوبهار

зи иншои ин сафар ки шаҳи дайн паноҳ кард

ز انشای این سفر که شه دین پناه کرد

Шоҳон рӯзгор гирифтанд эътибор

شاهان روزگار گرفتند اعتبار

Ҳам сарфароз шуд ба тавофи эмоми дайн

هم سرفراز شد به طواف امام دین

Ҳам номдор шуд ба футуҳот бе шумор

هم نامدار شد به فتوحات بی شمار

Ҳам дайн ҳақ гирифт зи шамшер ӯ ривоҷ

هم دین حق گرفت ز شمشیر او رواج

Ҳам фарқ малик ёфт азуи тоҷи ифтихор

هم فرق ملک یافت ازو تاج افتخار

Осори ҷади хеш ба шамшер тоза кард

آثار جد خویش به شمشیر تازه کرد

Нагузошт рӯҳи волиди худро ба зерибор

نگذاشت روح والد خود را به زیربار

Имрӯзи рӯҳи шоҳи сафии гашти шоди азу

امروز روح شاه صفی گشت شاد ازو

Имрӯз шуд тасаллии азуи ҷади номдор

امروز شد تسلی ازو جد نامدار

Дар шукри ин ътиаҳи каф чун муҳӣти шоҳ

در شکر این عطیه کف چون محیط شاه

Аз рӯй хоки шаст ба оби гуҳари ғубор

از روی خاک شست به آب گهر غبار

Маъмур кард аз зару гавҳари сипоҳ ро

معمور کرد از زر و گوهر سپاه را

Маншур малик дод ба шерони корзор

منشور ملک داد به شیران کارزار

Дасти дуои лашкари шабро ба зар гирифт

دست دعای لشکر شب را به زر گرفت

Аз лутф бедареғ , шаҳаншоҳи ҳақи гузор

از لطف بی دریغ، شهنشاه حق گزار

Ҳосил ба дасту теғи дарин корзор кард

حاصل به دست و تیغ درین کارزار کرد

Эҳёии мардумӣу карами шоҳи зулфиқор

احیای مردمی و کرم شاه ذوالفقار

Таърихи ин футуҳи зи илҳом ғайб шуд

تاریخ این فتوح ز الهام غیب شد

« аз дил задуд занги ?илами фатҳи Қандаҳор »

«از دل زدود زنگ الم فتح قندهار»

Шоҳӣ ки субҳи давлаташи ин корҳо кунад

شاهی که صبح دولتش این کارها کند

Хоҳад гирифт рӯй замини офтоби вор

خواهد گرفت روی زمین آفتاب وار

Ёрб ба фазли хеши ту ин подшоҳ ро

یارب به فضل خویش تو این پادشاه را

Аз ҳар чаҳ нописанд ту бошад нигоҳи дор

از هر چه ناپسند تو باشد نگاه دار