Чаҳ давлат буд ёрб Исфаҳонро дар канор омад

چه دولت بود یارب اصفهان را در کنار آمد

Ки аз ховари замини соҳибқирон комкор омад

که از خاور زمین صاحبقران کامکار آمد

Ба ойинӣ ки дар бурҷи шарафи хуршед боз ояд

به آیینی که در برج شرف خورشید باز آید

Ба доролмлки худ он подшоҳ тоҷдор омад

به دارالملک خود آن پادشاه تاجدار آمد

Чаҳ иқболаст каз фазли худои рўдоди Эрон ро

چه اقبال است کز فضل خدا روداد ایران را

Ки Мансур аз ҷиҳоди Акбари он олам мадор омад

که منصور از جهاد اکبر آن عالم مدار آمد

зи зулмоти саводи ҳинд , аз иқболи рӯзафзӯн

ز ظلمات سواد هند، از اقبال روزافزون

Ба сад шодобии Хизри он Сикандар иқтидор омад

به صد شادابی خضر آن سکندر اقتدار آمد

Гувоҳӣ медиҳад сарсабзии бахти барӯмандаш

گواهی می دهد سرسبزی بخت برومندش

Ки дар зулмати зи оби зиндагонӣ комкор омад

که در ظلمت ز آب زندگانی کامکار آمد

зи гирд мавкибаш шуд чашмҳо равшан ки аз машриқ

ز گرد موکبش شد چشم ها روشن که از مشرق

Ба нури офтоби он соя парвардгор омад

به نور آفتاب آن سایه پروردگار آمد

Ҳилолаши офтобу офтобаши олам оро шуд

هلالش آفتاب و آفتابش عالم آرا شد

Чаҳ гуё бо чаҳ сомони зини сафари он шаҳриёр омад

چه گویا با چه سامان زین سفر آن شهریار آمد

Шаби қадару сабоҳ ид шуд рӯзу шаби олам

شب قدر و صباح عید شد روز و شب عالم

зи рухсораш ки зебу зинати лайл ва наҳор омад

ز رخسارش که زیب و زینت لیل و نهار آمد

Таъаҷҷуб нест ҷои сабзагар Хизр аз замини равед

تعجب نیست جای سبزه گر خضر از زمین روید

Азин обӣ ки оламро зи нав бар рӯй кор омад

ازین آبی که عالم را ز نو بر روی کار آمد

зи даврӣ буд чун симоби ларзони маркази давлат

ز دوری بود چون سیماب لرزان مرکز دولت

Ба ҷо аз лангари тамкини он кӯҳ виқор омад

به جا از لنگر تمکین آن کوه وقار آمد

Забони шукр май равед ба ҷои сабза аз хокаш

زبان شکر می روید به جای سبزه از خاکش

Ки хандони ҳамчуи субҳи он коми бахш рӯзгор омад

که خندان همچو صبح آن کام بخش روزگار آمد

Ба шукри мақдамаш дар саҷда омад зинда равад аз пул

به شکر مقدمش در سجده آمد زنده رود از پل

зи чашмаши ашки шодии ҳамчуи сайл навбаҳор омад

ز چشمش اشک شادی همچو سیل نوبهار آمد

Садафҳоро лаб аз ҷӯши тараб чун писта хандон шуд

صدف ها را لب از جوش طرب چون پسته خندان شد

Ки он абри баҳорон бо каф гўҳрнсор омад

که آن ابر بهاران با کف گوهرنثار آمد

Назарҳо хира мегардид аз хуршеди рухсораш

نظرها خیره می گردید از خورشید رخسارش

Ғубори мавкиб ӯ аз тараҳҳуми парда дор омад

غبار موکب او از ترحم پرده دار آمد

Чунон каз хайбар омад шоҳи мардони хурраму хандон

چنان کز خیبر آمد شاه مردان خرم و خندان

Ба давлати шоҳи аббоси ончунон аз Қандаҳор омад

به دولت شاه عباس آنچنان از قندهار آمد

Ба хоки роҳ яксон кард чандини ҳсни хайбар ро

به خاک راه یکسان کرد چندین حصن خیبر را

зи хўнризи сиёҳони сурхи рӯ чун зулфиқор омад

ز خونریز سیاهان سرخ رو چون ذوالفقار آمد

Ба оби теғи шаст аз домани давлати сиёҳӣ ро

به آب تیغ شست از دامن دولت سیاهی را

Биҳамдиллоҳ ки ин ойӣнаи берун аз ғубор омад

بحمدالله که این آیینه بیرون از غبار آمد

Ҳисориро ки девор аз макри молик буд чун хотам

حصاری را که دیوار از مکر مالک بود چون خاتم

Ба дасти малики гири он сулаймон иқтидор омад

به دست ملک گیر آن سلیمان اقتدار آمد

Ба оғӯшӣ ки аз шамшери каҷи вокрди иқболаш

به آغوشی که از شمشیر کج واکرد اقبالش

Ба ширинии арӯси малики ҳиндаш дар канор омад

به شیرینی عروس ملک هندش در کنار آمد

з машриқ кард чун хуршеди оғози ҷаҳонгирӣ

ز مشرق کرد چون خورشید آغاز جهانگیری

зи доролмлки берун чун ба азм корзор омад

ز دارالملک بیرون چون به عزم کارزار آمد

Намӯд аз Қандаҳори аввали даҳони теғро ширин

نمود از قندهار اول دهان تیغ را شیرین

Чу ъолмгирӣ ӯро замон гирудор омад

چو عالمگیری او را زمان گیرودار آمد

Ба фили кӯҳи пайкари имтиҳон теғ кард аввал

به فیل کوه پیکر امتحان تیغ کرد اول

Фсони теғи оламгир ӯ зин кӯҳсор омад

فسان تیغ عالمگیر او زین کوهسار آمد

Кадомин сайд хоҳад ҷусти дигар аз сари тираш ?

کدامین صید خواهد جست دیگر از سر تیرش؟

Ки фили масти он ҳушёрро аввал шикор омад

که فیل مست آن هشیار را اول شکار آمد

зи хӯни ҳиндён панҷоб шуд чун панҷаи марҷон

ز خون هندیان پنجاب شد چون پنجه مرجان

Ба малики ҳинд то шамшер ӯ дар корзор омад

به ملک هند تا شمشیر او در کارزار آمد

Зиҳии иқболи рӯзафзӯн ки аз як азми шоҳона

زهی اقبال روزافزون که از یک عزم شاهانه

Чиҳил ҳсни ҳсин дар қабзаи он шаҳриёр омад

چهل حصن حصین در قبضه آن شهریار آمد

Чаҳ сарҳо гашт бетан то ҳисом ӯ тноўр шуд

چه سرها گشت بی تن تا حسام او تناور شد

Чаҳ танҳо гашт бесар то синон ӯ ба бор омад

چه تنها گشت بی سر تا سنان او به بار آمد

Яке шуд довари Ҳиндӯстон бо чори фарзандаш

یکی شد داور هندوستان با چار فرزندش

Ба ин сари панҷа бо ӯ дар мақом гирудор омад

به این سر پنجه با او در مقام گیرودار آمد

Чунон афшурд бо сарпанҷаи иқболи дасташ ро

چنان افشرد با سرپنجه اقبال دستش را

Ки хок аз бргризи нохунаш дар зинҳор омад

که خاک از برگریز ناخنش در زینهار آمد

Зиҳии давлат , зиҳии шавкат , зиҳии иқболи рӯзафзӯн

زهی دولت، زهی شوکت، زهی اقبال روزافزون

Ки оҷиз дар масофаши панҷ соҳиб иқтидор омад

که عاجز در مصافش پنج صاحب اقتدار آمد

Чунин сарпанҷаҳо бисёр хоҳад тофт иқболаш

چنین سرپنجه ها بسیار خواهد تافت اقبالش

Хдиўиро ки бозуии вилоят дастёр омад

خدیوی را که بازوی ولایت دستیار آمد

Муруввати байн ки фармуд аз тъоқби манъи лашкар ро

مروت بین که فرمود از تعاقب منع لشکر را

Чу аз майли табиии хасмро вақт фирор омад

چو از میل طبیعی خصم را وقت فرار آمد

Паии исботи иқболаш ки мустағнӣаст аз шоҳид

پی اثبات اقبالش که مستغنی است از شاهد

Ду шоҳи одил аз турон ба касб эътибор омад

دو شاه عادل از توران به کسب اعتبار آمد

Яке шуд сарфароз аз давлати уқбои зи иқболаш

یکی شد سرفراز از دولت عقبی ز اقبالش

зи имдодаши якеро малики дунё дар канор омад

ز امدادش یکی را ملک دنیا در کنار آمد

Агар инаст рӯзафзӯнии иқбол , давлат ро

اگر این است روزافزونی اقبال، دولت را

Ба хок даргааш хоҳанд шоҳон бешумор омад

به خاک درگهش خواهند شاهان بی شمار آمد

Чу аз хоўрзмин бо нусрату иқболу фирӯзӣ

چو از خاورزمین با نصرت و اقبال و فیروزی

Ба доролмлки худ он подшоҳ номдор омад

به دارالملک خود آن پادشاه نامدار آمد

Паии таърихи ташриф ҳумоюн зад рақами соиб

پی تاریخ تشریف همایون زد رقم صائب

« бо сафоҳони ливои шоҳи дайн аз Қандаҳор омад »

«با صفاهان لوای شاه دین از قندهار آمد»

мухиллади бод ёрб соя ӯ бар сари олам

مخلد باد یارب سایه او بر سر عالم

Ки зот бе мисолаши раҳмат парвардгор омад

که ذات بی مثالش رحمت پروردگار آمد