Кард мизони ҳисоби омодаи баҳри хокён

کرد میزان حساب آماده بهر خاکیان

Аз шабу рӯзи мусовии мейри адли навбаҳор

از شب و روز مساوی میر عدل نوبهار

Аз шукуфаи номаи аъмоли ашҷори чаман

از شکوفه نامه اعمال اشجار چمن

Музтариб омад ба парвоз аз ямин ва аз ясор

مضطرب آمد به پرواز از یمین و از یسار

Гул чу хуршеди қиёмати оташин рухсор шуд

گل چو خورشید قیامت آتشین رخسار شد

Хок шуд саҳрои маҳшар аз фурӯғи лолаи зор

خاک شد صحرای محشر از فروغ لاله زار

Рехти шабнам аз рухи гулҳо чу анҷум аз сипеҳр

ریخت شبنم از رخ گلها چو انجم از سپهر

Абрҳо чун кӯҳ шуд сайёр дар рӯзи шумор

ابرها چون کوه شد سیار در روز شمار

Абри раҳмати басти домони шафоат бар камар

ابر رحمت بست دامان شفاعت بر کمر

Дид аз гирди гунаҳ чун хокёнро шармсор

دید از گرد گنه چون خاکیان را شرمسار

Гирди исёнро ба дасти гўҳроФшони поки шаст

گرد عصیان را به دست گوهرافشان پاک شست

Ҳала фирдавс пӯшонед дар ҳар шохсор

حله فردوس پوشانید در هر شاخسار

намебидиҳ соқӣ ки саҳбо дар биҳишт омад ҳалол

می بده ساقی که صهبا در بهشت آمد حلال

Сози шӯи мутриб ки шуд оҳанг , вазъи рӯзгор

ساز شو مطرب که شد آهنگ، وضع روزگار

Барг ъушрат кун ки тамҳиди бисоти айш ро

برگ عشرت کن که تمهید بساط عیش را

Аз раги абр баҳорон шуд муҳайёи пуду тор

از رگ ابر بهاران شد مهیا پود و تار

Хоссаи ҳангомӣ ки чун хуршед ъолмтоб кард

خاصه هنگامی که چون خورشید عالمتاب کرد

Рӯй дар байти алшрФи соҳибқирони комкор

روی در بیت الشرف صاحبقران کامکار

Аввали шоҳони олам , сонии аббоси шоҳ

اول شاهان عالم، ثانی عباس شاه

Афсари фармонравоён , хокрўби ҳашту чор

افسر فرمانروایان، خاکروب هشت و چار

Соҳиби иқболӣ ки то бар маснад давлат нишаст

صاحب اقبالی که تا بر مسند دولت نشست

Тавба кард аз фитнаи ангезии мизоҷи рӯзгор

توبه کرد از فتنه انگیزی مزاج روزگار

Дар шарофати ҳамчуи бисмии аллоҳ аз оёт дигар

در شرافت همچو بسم الله از آیات دگر

Сарфарозаст аз шаҳаншоҳони асри он номдор

سرفرازست از شهنشاهان عصر آن نامدار

Ҷилва дар пероҳан беҷурм Юсуф ме кунад

جلوه در پیراهن بی جرم یوسف می کند

Ҳар гуноҳиро ки бошад бахшиш ӯ пардаи дор

هر گناهی را که باشد بخشش او پرده دار

Нест дар рӯй замини ҷузи остони давлаташ

نیست در روی زمین جز آستان دولتش

Ҳаст агар хоки Муродӣ дар бисоти рӯзгор

هست اگر خاک مرادی در بساط روزگار

намешавад тавқи гиребони ҳалқаи фитрок ӯ

می شود طوق گریبان حلقه فتراک او

Ҳар ки српичди зи амри нофизи он шаҳриёр

هر که سرپیچد ز امر نافذ آن شهریار

Ҳаст аз дасти вилояти қӯти бозуӣ ӯ

هست از دست ولایت قوت بازوی او

Оби шамшераш буд аз ҷӯйбори зулфиқор

آب شمشیرش بود از جویبار ذوالفقار

Халқ ӯ дарёӣ файёзӣаст каз ҳар муваҷҷаҳ Эй

خلق او دریای فیاضی است کز هر موجه ای

Анбар андозад ба ҷои кафи ҷаҳонро бар канор

عنبر اندازد به جای کف جهان را بر کنار

Аз сиёсат буд доими малики шоҳони мунтазам

از سیاست بود دایم ملک شاهان منتظم

Чун баҳор аз ҳасани халқ ӯ дод назми рӯзгор

چون بهار از حسن خلق او داد نظم روزگار

Чарх зангорӣаст бар иқболи рӯзафзӯн ӯ

چرخ زنگاری است بر اقبال روزافزون او

Танги майдон чун либоси ғунча бар ҷӯши баҳор

تنگ میدان چون لباس غنچه بر جوش بهار

Офтоб олам афрӯзаст дар бурҷи шараф

آفتاب عالم افروزست در برج شرف

Зери чатри зарнигори он сояи парвардгор

زیر چتر زرنگار آن سایه پروردگار

намехуранд аз хўшдлӣ дар навбаҳори адл ӯ

می خورند از خوشدلی در نوبهار عدل او

Дар раҳми атфоли ҷои хӯни шароби хушгувор

در رحم اطفال جای خون شراب خوشگوار

Ҷабҳаи иқбол ӯ ойӣна Искандарӣ аст

جبهه اقبال او آیینه اسکندری است

Шоҳӣ рӯй замин гардӣда дар ваии ошкор

شاهی روی زمین گردیده در وی آشکار

Теғаш аз бисёре фатҳ ва зафар гаштааст хам

تیغش از بسیاری فتح و ظفر گشته است خم

Шохи хам пайдо кунад чун мива бошад бе шумор

شاخ خم پیدا کند چون میوه باشد بی شمار

Дар хами чавгони иқболи ҷаҳони паймоӣ ӯ

در خم چوگان اقبال جهان پیمای او

Чун фалаки гӯии замини як ҷо намегирад қарор

چون فلک گوی زمین یک جا نمی گیرد قرار

То нашуд пайваста бо теғи каҷаши абрӯии фатҳ

تا نشد پیوسته با تیغ کجش ابروی فتح

Тоқи абрӯӣ ҷавонмардӣ нигарадед ошкор

طاق ابروی جوانمردی نگردید آشکار

Гар ба дарёи сояи теғ ҷҳонсўзш фитад

گر به دریا سایه تیغ جهانسوزش فتد

Пӯст андозанд яксар моҳӣонаши ҳамчуи мӯр

پوست اندازند یکسر ماهیانش همچو مور

Чархро чун омили маъзул дар даврон ӯ

چرخ را چون عامل معزول در دوران او

Сбҳаҳ анҷум намеуфтад зи дасти раъшаи дор

سبحه انجم نمی افتد ز دست رعشه دار

Ҳамчуи гавҳар каз шараф дорад баландӣ бар садаф

همچو گوهر کز شرف دارد بلندی بر صدف

Қадар ӯ зери фалак бар осмон бошад савор

قدر او زیر فلک بر آسمان باشد سوار

Ранг ҷуръат медиҳад бар чеҳраи миррӣхи пушт

رنگ جرأت می دهد بر چهره مریخ پشت

Офтоби рояташ ҳар ҷо ки гардад ошкор

آفتاب رایتش هر جا که گردد آشکار

Моҳе каз ҳифз ӯ бошад дуои ҷавшанаш

ماهیی کز حفظ او باشد دعای جوشنش

Фалсаш аз оташ барояд чун зари комили айёр

فلسش از آتش برآید چون زر کامل عیار

Ҳар гавазниро ки ёди тир ӯ дар дили гузашт

هر گوزنی را که یاد تیر او در دل گذشت

Устихонаши сар ба сар зиҳгир шуд бе ихтиёр

استخوانش سر به سر زهگیر شد بی اختیار

Бас ки тираш май ҷаҳд аз синаи нахҷӣри соф

بس که تیرش می جهد از سینه نخجیر صاف

Гирд чун хезад , ба фикр захм меуфтад шикор

گرد چون خیزد، به فکر زخم می افتد شکار

Ҳлмш аз ҷои дрнёрд аз гуноҳони бузург

حلمش از جا درنیارد از گناهان بزرگ

Кӯҳи қоф аз соя анқо нагардад бе қарор

کوه قاف از سایه عنقا نگردد بی قرار

Пилаи хок аз гаронии нола қорун кунад

پله خاک از گرانی ناله قارون کند

Чун ба афшодан сабк созад кафи гавҳари нисор

چون به افشاندن سبک سازد کف گوهر نثار

Ҳифз ӯ то шуд заъифони ҷаҳонро дидаи бон

حفظ او تا شد ضعیفان جهان را دیده بان

намекунад чун чашми моҳии сайр дар дарёи шарор

می کند چون چشم ماهی سیر در دریا شرار

Аз ишорат мекунад дасти тамошоеи қалам

از اشارت می کند دست تماشایی قلم

Теғ чун моҳи нӯш ҳар ҷо ки гардад ошкор

تیغ چون ماه نوش هر جا که گردد آشکار

Гирди бодаши Осиёи хӯн ба гардиш оварад

گرد بادش آسیای خون به گردش آورد

Домани даштӣ ки шуд аз оби теғаши лолаи зор

دامن دشتی که شد از آب تیغش لاله زار

Хӯн шавад ширӣ ки дар айёми ширин хӯрда аст

خون شود شیری که در ایام شیرین خورده است

Бесутунро гар диҳад сарпанҷаи қаҳраши фишор

بیستون را گر دهد سرپنجه قهرش فشار

Хушк чун на?ил қалам дар остин шуд дасти зулм

خشک چون نال قلم در آستین شد دست ظلم

То баровард аз ниёами адли теғи обдор

تا برآورد از نیام عدل تیغ آبدار

Шҳпр симурғ бошад бар фарози кӯҳи қоф

شهپر سیمرغ باشد بر فراز کوه قاف

Теғ дар сарпанҷаи мардонаи он шаҳриёр

تیغ در سرپنجه مردانه آن شهریار

Ҳаст аз теғи каҷ ӯ такяи гоҳи иқбол ро

هست از تیغ کج او تکیه گاه اقبال را

Пурхам ояд дар назар зон рӯй чун абрӯии ёр

پرخم آید در نظر زان روی چون ابروی یار

Воми чандини солаи хуршедро вопас диҳад

وام چندین ساله خورشید را واپس دهد

Нур гирад моҳ агар зон рӯй хуршеди иштиҳор

نور گیرد ماه اگر زان روی خورشید اشتهار

Гар хулди хорӣ ба пои раҳравон дар аҳд ӯ

گر خلد خاری به پای رهروان در عهد او

Аз сиёсат дар хатар бошад сарсабзи баҳор

از سیاست در خطر باشد سرسبز بهار

Ҳамчуи золи зари ҷаҳд аз хоб бо мӯии сифед

همچو زال زر جهد از خواب با موی سفید

Гар ба хоб рустам ояд ҳайбати он шаҳриёр

گر به خواب رستم آید هیبت آن شهریار

Абҷади тифлонаи шамшер оламгир ӯст

ابجد طفلانه شمشیر عالمگیر اوست

Достони рустаму афсонаи Исфандиёр

داستان رستم و افسانه اسفندیار

Офтоби фатҳро дар остин дорад чу субҳ

آفتاب فتح را در آستین دارد چو صبح

Рояти Байзоӣ ӯ ҳар ҷо ки гардад ошкор

رایت بیضای او هر جا که گردد آشکار

Ҳар раг сангӣ шавад ангушти зинҳор дигар

هر رگ سنگی شود انگشت زنهار دگر

Гар намояди имтиҳон бар кӯҳ , теғи обдор

گر نماید امتحان بر کوه، تیغ آبدار

Пӯст гардад чун зира аз тири борони хасм ро

پوست گردد چون زره از تیر باران خصم را

Аз камони моҳи тамом ӯ чу гардад ҳолаи дор

از کمان ماه تمام او چو گردد هاله دار

Кӯчаҳо пайдо шавад дар осмон чун равад нил

کوچه ها پیدا شود در آسمان چون رود نیل

Гар зи азми содиқи оради рӯ ба ин нилии ҳисор

گر ز عزم صادق آرد رو به این نیلی حصار

Аз мсомши лаъл чун май аз ҳарир ояд бурун

از مسامش لعل چون می از حریر آید برون

Гар ба кон лаъл уфтад зилли он кӯҳи виқор

گر به کان لعل افتد ظل آن کوه وقار

Ханда бар лаби бахя алмос гардад хасм ро

خنده بر لب بخیه الماس گردد خصم را

Рахнаҳои маликро кардааст аз баси устувор

رخنه های ملک را کرده است از بس استوار

Бигузарандгар шикваи зотӣ ӯро ба дил

بگذراند گر شکوه ذاتی او را به دل

Чок гардад чун либоси ғунчаи ин нилии ҳисор

چاک گردد چون لباس غنچه این نیلی حصار

Барнаме гардад зи кӯҳи ҳлмш аз тамкини садо

برنمی گردد ز کوه حلمش از تمکین صدا

Бо сбкрўҳӣ ки як ҷо ҷамъ кардааст ин виқор ?

با سبکروحی که یک جا جمع کرده است این وقار؟

Гавҳарашро нест ҷузи ҷайби фақирони махзанӣ

گوهرش را نیست جز جیب فقیران مخزنی

Баҳр ӯро нест ғайр аз домани соили канор

بحر او را نیست غیر از دامن سایل کنار

Нофи оҳӯи нофаро аз шарм бар саҳро фиканд

ناف آهو نافه را از شرم بر صحرا فکند

Кард бар саҳрои чин то накҳати халқаши гузор

کرد بر صحرای چین تا نکهت خلقش گذار

Моҳ агар молад ба хоки остон ӯ ҷабин

ماه اگر مالد به خاک آستان او جبین

Аз клФ дигар нагардад чеҳра ӯ доғдор

از کلف دیگر نگردد چهره او داغدار

Теғ ӯ олӯда кам гардад ба хӯни душманон

تیغ او آلوده کم گردد به خون دشمنان

Хасм бе мағзаши зи худ оташи برارد чун чанор

خصم بی مغزش ز خود آتش برآرد چون چنار

Гург дар айёми адлаш чун саги асҳоби Каҳф

گرگ در ایام عدلش چون سگ اصحاب کهف

Барнаме ояд зи бими гӯсфанд аз кунҷи ғор

برنمی آید ز بیم گوسفند از کنج غار

Чун дуои расатон каз осмон ҳо бугзарад

چون دعای راستان کز آسمان ها بگذرد

намекунад аз ҷавшан на ту хаданг ӯ гузор

می کند از جوشن نه تو خدنگ او گذار

Дидаи махмур аз хоби парешон эмин аст

دیده مخمور از خواب پریشان ایمن است

Мунтазам гардӣдааст аз бас ки вазъи рӯзгор

منتظم گردیده است از بس که وضع روزگار

Ҳасани халқаши тозаи рӯ бар мехӯрд бо хори вгл

حسن خلقش تازه رو بر می خورد با خار وگل

Нест ҳайфу майл дар мизони адли навбаҳор

نیست حیف و میل در میزان عدل نوبهار

Бар замири равшан ӯ хурдаи рози фалак

بر ضمیر روشن او خرده راز فلک

Бар тибқ пайваста бошад чун зари гули ошкор

بر طبق پیوسته باشد چون زر گل آشکار

Об гардад устихони бесутун чун ҷӯии шер

آب گردد استخوان بیستون چون جوی شیر

Барқ шамшераш кунадгар дар дили хорои гузор

برق شمشیرش کند گر در دل خارا گذار

Хона бар дӯшӣ ба ғайр аз ҷғд дар олам намонад

خانه بر دوشی به غیر از جغد در عالم نماند

Бас ки шуд маъмур аз меъмории адлаши диёр

بس که شد معمور از معماری عدلش دیار

Оҳӯони сайр чироғон мекунанд аз чашми шер

آهوان سیر چراغان می کنند از چشم شیر

Бо ҳузури хотир , аз адлаш , дили шабҳои тор

با حضور خاطر، از عدلش، دل شبهای تار

Оҳӯони сайр чироғон мекунанд аз чашми сайр

آهوان سیر چراغان می کنند از چشم سیر

Бо ҳузури хотир , аз адлаш , дили шабҳои тор

با حضور خاطر، از عدلش، دل شبهای تار

Нест дар ақли матин ӯ тасарруфи бода ро

نیست در عقل متین او تصرف باده را

Сайли кӯҳи қофро ҳаргиз насозад бе қарор

سیل کوه قاف را هرگز نسازد بی قرار

Гар дароради навбаҳори халқ ӯро дар замир

گر درآرد نوبهار خلق او را در ضمیر

Бар сапанди оташ гулистон гардад иброҳӣми вор

بر سپند آتش گلستان گردد ابراهیم وار

Баҳри мазлӯмон агар Нӯшервони занҷири баст

بهر مظلومان اگر نوشیروان زنجیر بست

намедиҳад доман ба дасти додхоҳи он шаҳриёр

می دهد دامن به دست دادخواه آن شهریار

Хизрро дар раҳнавардии раҳбарӣ дар кор нест

خضر را در رهنوردی رهبری در کار نیست

Бахти сабз ӯ надорад эҳтиёҷи мусташор

بخت سبز او ندارد احتیاج مستشار

Абри дасташи хӯни дарёро ба ҷӯш оварда аст

ابر دستش خون دریا را به جوش آورده است

Нест марҷони ин ки гардӣдааст аз баҳри ошкор

نیست مرجان این که گردیده است از بحر آشکار

Ғайри ҷом май ки хунаш дар шариъат хӯрданӣ аст

غیر جام می که خونش در شریعت خوردنی است

Холӣ аз вай брнгрдидаҳаст ҳеҷ умедвор

خالی از وی برنگردیده است هیچ امیدوار

Лаб гушӯдан рафт аз ёди садаф дар аҳд ӯ

لب گشودن رفت از یاد صدف در عهد او

Бесавол аз бас ки бахшад он кафи гавҳари нисор

بی سؤال از بس که بخشد آن کف گوهر نثار

Тифл аз пистон гирифтан мекунад паҳлуи тиҳӣ

طفل از پستان گرفتن می کند پهلو تهی

Дар замони ҳиммат ӯ шуд гирифтани бас ки ор

در زمان همت او شد گرفتن بس که عار

Аз варақи гирдонеи боди хазон осӯда аст

از ورق گردانی باد خزان آسوده است

Нахли умедӣ ки ояд дар замон ӯ ба бор

نخل امیدی که آید در زمان او به بار

Бар умеди бахшиши даст гуҳарбораш кунад

بر امید بخشش دست گهربارش کند

Сад ҳазорон даст аз як остини беруни чанор

صد هزاران دست از یک آستین بیرون چنار

Дахли баҳру кон чаҳ бошад бо сахои зотяш ?

دخل بحر و کان چه باشد با سخای ذاتیش؟

Хурда гул чист пеши харҷи боди навбаҳор ?

خرده گل چیست پیش خرج باد نوبهار؟

Нофи оламро ба ном ӯ бурӣдааст осмон

ناف عالم را به نام او بریده است آسمان

Маккаро тасхир хоҳад кард он олами мадор

مکه را تسخیر خواهد کرد آن عالم مدار

Дар нахустин разм , малик аз зода Акбар гирифт

در نخستین رزم، ملک از زاده اکبر گرفت

Дар ҷиҳоди Акбар ӯ аз хусравон шуд номдор

در جهاد اکبر او از خسروان شد نامدار

Сар ба сари филони масти кишвари Ҳиндӯстон

سر به سر فیلان مست کشور هندوستان

Чун кҷки гаштанд аз теғи каҷ ӯ ҳӯшёр

چون کجک گشتند از تیغ کج او هوشیار

Чун сулаймон мешавад бар деву дади фармонраво

چون سلیمان می شود بر دیو و دد فرمانروا

Шаҳсавориро ки бошад фили масти аввали шикор

شهسواری را که باشد فیل مست اول شکار

То ба давлат бар сарири подшоҳӣ такя кард

تا به دولت بر سریر پادشاهی تکیه کرد

Омад аз турон ба даргоҳаши ду шоҳи номдор

آمد از توران به درگاهش دو شاه نامدار

Аз аноятҳои он фармондиҳи дунёу дайн

از عنایت های آن فرمانده دنیا و دین

Ҳар ду гардиданд аз ?данеу уқбои комкор

هر دو گردیدند از دنیی و عقبی کامکار

Гарчи дар даъвӣаст иқболаши зи шоҳид бе ниёз

گرچه در دعوی است اقبالش ز شاهد بی نیاز

Зини ду одил шуд мубарҳан бар сғор ва бар кбор

زین دو عادل شد مبرهن بر صغار و بر کبار

То шавад аз партави хуршед , моҳи нави тамом

تا شود از پرتو خورشید، ماه نو تمام

То ба гирд хок бошад чархи гардонро мадор

تا به گرد خاک باشد چرخ گردان را مدار

Бод дар зери нигин ӯро ҷаҳон чун офтоб

باد در زیر نگین او را جهان چون آفتاب

То шавад нури зуҳӯри соҳиби аламри ошкор

تا شود نور ظهور صاحب الامر آشکار

Бодҳо мишкӣн нафас шуд абрҳо гўҳрнсор

بادها مشکین نفس شد ابرها گوهرنثار

Хуш ба ойини тамом имсол меояд баҳор

خوش به آیین تمام امسال می آید بهار

Занги кулуфти абр аз дилҳо ба трдстӣ задуд

زنگ کلفت ابر از دلها به تردستی زدود

Рафт гирд аз синаҳо бо домани гули навбаҳор

رفت گرد از سینه ها با دامن گل نوبهار

Абрҳо дар икдгри пайваст чун боли парӣ

ابرها در یکدگر پیوست چون بال پری

Шуд бисоти хок чун тахти сулаймони сояи дор

شد بساط خاک چون تخت سلیمان سایه دار

Ҷӯши гули бардошт чун хишт аз сари хами хок ро

جوش گل برداشت چون خشت از سر خم خاک را

Чархи миноеи зи барги айш пар шуд ғунчаи вор

چرخ مینایی ز برگ عیش پر شد غنچه وار

Маҳв шуд чун субҳи козиб аз ҷаҳони осори барф

محو شد چون صبح کاذب از جهان آثار برف

То шуд аз шохи шукуфаи субҳи содиқи ошкор

تا شد از شاخ شکوفه صبح صادق آشکار

Заҳри сарморо шикарханди шукуфаи ҳамчуи шер

زهر سرما را شکرخند شکوفه همچو شیر

Нарм нарм оварад берун аз урӯқи шохсор

نرم نرم آورد بیرون از عروق شاخسار

Аз алиф зон сон ки пайдо шуд ҳуруфи мухталиф

از الف زان سان که پیدا شد حروف مختلف

Сад ҳазорон ранги гул зоҳир шуд аз ҳар нӯки хор

صد هزاران رنگ گل ظاهر شد از هر نوک خار

Домани дарёӣ ахзар шуд зи шодобии чаман

دامن دریای اخضر شد ز شادابی چمن

Моҳӣ симин шуд аз сими шукуфаи ҷӯйбор

ماهی سیمین شد از سیم شکوفه جویبار

Аз ақиқу лаълу ёқӯти ончӣ дар ганҷина дошт

از عقیق و لعل و یاقوت آنچه در گنجینه داشت

Дар либоси лола ва гул дод беруни кӯҳсор

در لباس لاله و گل داد بیرون کوهسار

Аз раги абри осмон чун сина шаҳбоз шуд

از رگ ابر آسمان چون سینه شهباز شد

Хок чун бол тзрўон шуд зи гулҳо пурнигор

خاک چون بال تذروان شد ز گلها پرنگار

Ончунон каз хам май пурзӯри дўроФкнди хишт

آنچنان کز خم می پرزور دورافکند خشت

Хокро аз ҷои худ бардошти ҷӯши лолаи зор

خاک را از جای خود برداشت جوش لاله زار

Гиряи шодии зи шабнам бар рухи гулҳо давид

گریه شادی ز شبنم بر رخ گلها دوید

То кашид абри баҳорони бӯстонро дар канор

تا کشید ابر بهاران بوستان را در کنار

То чаҳ дар гӯш дарахтон гуфт боди субҳдам

تا چه در گوش درختان گفت باد صبحدم

Каз тараб шуд поикўбони сарви дасти афшони чанор

کز طرب شد پایکوبان سرو دست افشان چنار

Аз шикваи боғи дарёии пар аз гавҳар шуда аст

از شکوه باغ دریایی پر از گوهر شده است

Ҳар раги шохии раг абрӣаст мрўоридбор

هر رگ شاخی رگ ابری است مرواریدبار

Чун ғубори хат ки бархезад з рӯй глрхон

چون غبار خط که برخیزد ز روی گلرخان

Сабзи бармеи хезад аз рӯй замини гирду ғубор

سبز برمی خیزد از روی زمین گرد و غبار

Бас ки ҳар хорӣ мулоим шуд зи таъсири ҳаво

بس که هر خاری ملایم شد ز تأثیر هوا

намекунад гул дар гиребони ошиқонро хорхор

می کند گل در گریبان عاشقان را خارخار

Аз шукуфа ҳар кафи хокии яди Байзо шуда аст

از شکوفه هر کف خاکی ید بیضا شده است

Сахра Мӯсоаст ҳар сангии зи ҷӯши чашма сор

صخره موسی است هر سنگی ز جوش چشمه سار

Аз бунафшаи боғҳо пари шуъла нилӯфарӣаст ?

از بنفشه باغ ها پر شعله نیلوفری است؟

ё ма Мисраст аз силӣ шудаи нилии изор

یا مه مصرست از سیلی شده نیلی عذار

Нгслди фарёди мурғони чаман аз икдгр

نگسلد فریاد مرغان چمن از یکدگر

Рӯзу шаб аз трдмоғӣ чун садои обшор

روز و شب از تردماغی چون صدای آبشار

Абрҳо мустағнӣ аз омад шуд дарё шуданд

ابرها مستغنی از آمد شد دریا شدند

Аз тароват шуд ҷаҳони хок аз баси обдор

از طراوت شد جهان خاک از بس آبدار

Шастаи рӯ аз хоб мехезанд хубони ҳамчуи гул

شسته رو از خواب می خیزند خوبان همچو گل

Бас ки гардӣдааст олам аз рутӯбати мояи дор

بس که گردیده است عالم از رطوبت مایه دار

Аз хумори оради буруни касби ҳавои махмур ро

از خمار آرد برون کسب هوا مخمور را

Шуд ҷаҳон аз бас ба кайфияти зи файзи навбаҳор

شد جهان از بس به کیفیت ز فیض نوبهار

Гар кунад сайёди доми худ ниҳон дар зери хок

گر کند صیاد دام خود نهان در زیر خاک

Дар кашӣдан сунбул сероб гардад ошкор

در کشیدن سنبل سیراب گردد آشکار

Ҷилва нашаву намо аз баси баланд афтода аст

جلوه نشو و نما از بس بلند افتاده است

Аз барои чидани гул хам намегардад савор

از برای چیدن گل خم نمی گردد سوار

Аз лаб хандон кунад гул дар гиребони ҳадаф

از لب خندان کند گل در گریبان هدف

Ғунчаи пайкони зи файзи инбисоти навбаҳор

غنچه پیکان ز فیض انبساط نوبهار

Шох гул мегардад аз трдстии обу ҳаво

شاخ گل می گردد از تردستی آب و هوا

Чӯби таълимӣ агар дар даст худ гирад савор

چوب تعلیمی اگر در دست خود گیرد سوار

Сабз шуд чун боли тӯтии болу пари парвона ро

سبز شد چون بال طوطی بال و پر پروانه را

Бас ки шуд оташи зи лутфи навбаҳорони обдор

بس که شد آتش ز لطف نوبهاران آبدار

Аз фурӯғи лолау гул об мегардад ба чашм

از فروغ لاله و گل آب می گردد به چشم

Зин сабаб бошанд доими абрҳо гўҳрнсор

زین سبب باشند دایم ابرها گوهرنثار

Тозаи рӯйони чамани маҳв тамошоӣ худанд

تازه رویان چمن محو تماشای خودند

Ҳар гулии ойӣна ҳо дорад зи шабнам дар канор

هر گلی آیینه ها دارد ز شبنم در کنار

Ҳамчуи захми об , захм санг меҷӯшад ба ҳам

همچو زخم آب، زخم سنگ می جوشد به هم

Бас ки аз лутф баҳорон шуд мулоими кӯҳсор

بس که از لطف بهاران شد ملایم کوهسار

Аз хиҷолат дар гиребони саркашад чун хорпушт

از خجالت در گریبان سرکشد چون خارپشت

Гар дарин мавсими биҳишт адан гардад ошкор

گر درین موسم بهشت عدن گردد آشکار

Юсуф гум карда худро Фромш ме кунад

یوسف گم کرده خود را فرامش می کند

Пери канъонро ба тарафи боғ агар уфтад гузор

پیر کنعان را به طرف باغ اگر افتد گذار

Сар бароварданд арвоҳи наботӣ аз замин

سر برآوردند ارواح نباتی از زمین

Сувари исрофил то аз раъд гардид ошкор

صور اسرافیل تا از رعد گردید آشکار