Ин ҳарим кист каз ҷӯши млоики рўзбор

این حریم کیست کز جوش ملایک روزبار

Нест дар ваии партави хуршедро роҳи гузор

نیست در وی پرتو خورشید را راه گذار

Кист ёрб шамъи ин фонӯс каз назора аш

کیست یارب شمع این فانوس کز نظاره اش

Об мегардад ба гирди дидаҳо парвонаи вор

آب می گردد به گرد دیده ها پروانه وار

Ин шабистон хобгоҳ кист каз мавҷи сафо

این شبستان خوابگاه کیست کز موج صفا

Дӯд шамъаш мерибоед дил чу зулфи мшкбор

دود شمعش می رباید دل چو زلف مشکبار

Ёрб ин хоки гиромии мағриб хуршед кист

یارب این خاک گرامی مغرب خورشید کیست

Каз фурӯғаш мешавад чашми млоики ашкбор

کز فروغش می شود چشم ملایک اشکبار

Ин мақом кист каз ҳар байзаи қандил ӯ

این مقام کیست کز هر بیضه قندیل او

Сари براردи тоирӣ чун Ҷабраили номдор

سر برآرد طایری چون جبرئیل نامدار

Кист ёрб дар пас ин парда каз анфоси хуш

کیست یارب در پس این پرده کز انفاس خوش

Май барад аз чашмҳо чун буии пероҳани ғубор

می برد از چشم ها چون بوی پیراهن غبار

Ин мазор кист ёрб каз ҳуҷуми зоирон

این مزار کیست یارب کز هجوم زایران

Ғунча мегардад дар ӯ боли млоик дар мтор

غنچه می گردد در او بال ملایک در مطار

Ҷилва гоҳ кист ёрб ин замини машки хез

جلوه گاه کیست یارب این زمین مشک خیز

Каз шамемаш мехӯрд хӯни нофи оҳӯии ттор

کز شمیمش می خورد خون ناف آهوی تتار

Сокини ин маҳд заррин кист каз шавқи лабаш

ساکن این مهد زرین کیست کز شوق لبش

Шер меҷӯшад зи пистони субҳро бе ихтиёр

شیر می جوشد ز پستان صبح را بی اختیار

Ин ҳумоюни буқъа ёрб аз кадомин сарвараст

این همایون بقعه یارب از کدامین سرورست

Каз шарофат мезанад паҳлу ба арши кирдигор

کز شرافت می زند پهلو به عرش کردگار

Сарвари дунёу дайни султони алии Мӯсои алрзо

سرور دنیا و دین سلطان علی موسی الرضا

Он ки дорад ҳамчуи дил дар синаи олами қарор

آن که دارد همچو دل در سینه عالم قرار

Ҷадвали баҳри рисолат каз вуҷӯди фоизаш

جدول بحر رسالت کز وجود فایضش

Хоки пок Тӯс шуд аз баҳри раҳмати мояи дор

خاک پاک طوس شد از بحر رحمت مایه دار

Гавҳари баҳри вилоят каз замири анвараш

گوهر بحر ولایت کز ضمیر انورش

Ҳар чаҳ дар на пардаи пинҳон буд гардид ошкор

هر چه در نه پرده پنهان بود گردید آشکار

Он кигар авроқи фазлашро ба рӯй ҳам ниҳанд

آن که گر اوراق فضلش را به روی هم نهند

Чун либос ғунча гардад чоки ин нилии ҳисор

چون لباس غنچه گردد چاک این نیلی حصار

Осмон аз боғи қадараши ғунча нилӯфарӣ аст

آسمان از باغ قدرش غنچه نیلوفری است

Як гул раъност аз гулзор ӯ лайл ва наҳор

یک گل رعناست از گلزار او لیل و نهار

Муҳра мумӣаст дар сарпанҷа ӯ осмон

مهره مومی است در سرپنجه او آسمان

намедиҳад ӯро ба ҳар шаклӣ ки мехоҳад қарор

می دهد او را به هر شکلی که می خواهد قرار

Ҳосили дарёу конрогар ба муҳтоҷӣ диҳад

حاصل دریا و کان را گر به محتاجی دهد

Шқ шавад аз ҷӯши гавҳари осмонҳо чун анор

شق شود از جوش گوهر آسمان ها چون انار

намешавад гавҳари ҷавоҳири серума дар ҷайби садаф

می شود گوهر جواهر سرمه در جیب صدف

Дар дили дарёи шиква ӯ намоядгар гузор

در دل دریا شکوه او نماید گر گذار

Рози сарпӯшидагони ғайб бар саҳро фитад

راز سرپوشیدگان غیب بر صحرا فتد

Парда бардорад агар аз рӯй хуршеди иштиҳор

پرده بردارد اگر از روی خورشید اشتهار

Ончӣ то рӯзи ҷазо дар пардаи шаб мхтФӣ аст

آنچه تا روز جزا در پرده شب مختفی است

Пеши олам ӯ буд чун рӯзи равшани ошкор

پیش عالم او بود چون روز روشن آشکار

Гар сипар аз мум бошад дар диёри ҳифз ӯ

گر سپر از موم باشد در دیار حفظ او

Теғи хуршеди қиёматро кунад дандонаи дор

تیغ خورشید قیامت را کند دندانه دار

Буии гул дар ғунча аз хиҷлат ҳисорӣ гашта аст

بوی گل در غنچه از خجلت حصاری گشته است

То насими халқ ӯ печида дар мағзи баҳор

تا نسیم خلق او پیچیده در مغز بهار

Теғ ӯ чун срброрд аз ниёами мшкФом

تیغ او چون سربرآرد از نیام مشکفام

намешавад субҳи қиёмат аз дили шаби ошкор

می شود صبح قیامت از دل شب آشکار

Он ки теғи каҳкашон дар қабза фармон ӯст

آن که تیغ کهکشان در قبضه فرمان اوست

Чун тавонад хасм бо ӯ теғ шуд дар корзор ?

چون تواند خصم با او تیغ شد در کارزار؟

Теғи ҷавҳардор ӯро гӯ ба чашм худ бибин

تیغ جوهردار او را گو به چشم خود ببین

Он ки гуяд барнамеи хезади наҳанг аз чашма сор

آن که گوید برنمی خیزد نهنگ از چشمه سار

Чун тавонад хасми рӯ ба боз бо ӯ панҷа кард ?

چون تواند خصم رو به باز با او پنجه کرد؟

Он ки шери пардаро фурмонаши орад дар шикор

آن که شیر پرده را فرمانش آرد در شکار

Ҳамчуи маънӣ дар замири лафз пинҳон гашта аст

همچو معنی در ضمیر لفظ پنهان گشته است

Дар ризоӣ ӯ ризои ҳазрати парвардгор

در رضای او رضای حضرت پروردگار

Шикваи ғурбати ғарибонро зи хотири бори баст

شکوه غربت غریبان را ز خاطر بار بست

Дар ғарибӣ то иқомат кард он кӯҳи виқор

در غریبی تا اقامت کرد آن کوه وقار

Заҳр дар ангур то доданд ӯро душманон

زهر در انگور تا دادند او را دشمنان

Монад чашми ток то рӯзи қиёмати ашкбор

ماند چشم تاک تا روز قیامت اشکبار

Токро чун мор ҳар ҷо сабз шуд сар ме зананд

تاک را چون مار هر جا سبز شد سر می زنند

То шуд аз ангури коми шаккаринаши зҳрбор

تا شد از انگور کام شکرینش زهربار

Ваа чаҳ гӯям аз сафои равзаи пурнур ӯ

وه چه گویم از صفای روضه پرنور او

Каз фурӯғаши кӯр равшан мешавад бе ихтиёр

کز فروغش کور روشن می شود بی اختیار

Гӯшвори худ ба ришват медиҳад арши барин

گوشوار خود به رشوت می دهد عرش برین

То магар ёбад дар ӯ як лаҳза чун қандили бор

تا مگر یابد در او یک لحظه چون قندیل بار

наметавон хонд аз сафои кошии девор ӯ

می توان خواند از صفای کاشی دیوار او

Акси хати сарнавишти халқро шабҳои тор

عکس خط سرنوشت خلق را شبهای تار

Равзаи пари нур ӯро зинатӣ дар кор нест

روضه پر نور او را زینتی در کار نیست

Панҷаи хуршед мустағнӣаст аз нақш ва нигор

پنجه خورشید مستغنی است از نقش و نگار

Хира мешуд дидаҳо аз диданаш чун офтоб

خیره می شد دیده ها از دیدنش چون آفتاب

Гар намешуд қуббаи нӯронӣ ӯ зарнигор

گر نمی شد قبه نورانی او زرنگار

наме тавон дидан чу рӯй дилбарон аз зери зулф

می توان دیدن چو روی دلبران از زیر زلف

Аз мҳҷрҳоӣ ӯ хулди баринро ошкор

از محجرهای او خلد برین را آشکار

Ҳамчуи авроқи хазони боли млоик рехта аст

همچو اوراق خزان بال ملایک ریخته است

Ҳар куҷо по менаҳй дар равзаи он шаҳриёр

هر کجا پا می نهی در روضه آن شهریار

наме тавон рафтан ба осонӣ ба боли қудсён

می توان رفتن به آسانی به بال قدسیان

Аз ҳарими равза ӯ то ба арши кирдигор

از حریم روضه او تا به عرش کردگار

Қулзуми раҳмати ҳубобӣ чанд берун дода аст

قلزم رحمت حبابی چند بیرون داده است

Нест қандили ин ки май бинӣ ба сақфаш бе шумор

نیست قندیل این که می بینی به سقفش بی شمار

Зери боли қудсён чун байза пинҳон гашта аст

زیر بال قدسیان چون بیضه پنهان گشته است

Қуббаи нӯронии он сарви арши иқтидор

قبه نورانی آن سرو عرش اقتدار

Аз мҳҷрҳои зарринаш ки дом раҳмат аст

از محجرهای زرینش که دام رحمت است

наме тавон омурзиши ҷовидро кардани шикор

می توان آمرزش جاوید را کردن شکار

То ғубори остонаши ҷилва гар шуд , ҳурён

تا غبار آستانش جلوه گر شد، حوریان

Аз абир хулд афшонанд зулфи мшкбор

از عبیر خلد افشانند زلف مشکبار

Ҳар шаб аз гардуни зи шавқи саҷдаи хок дараш

هر شب از گردون ز شوق سجده خاک درش

Қудсён резанд чун барги хазон аз шохсор

قدسیان ریزند چون برگ خزان از شاخسار

Киштӣ Нӯҳаст сандӯқаш ки аз тӯфони ғам

کشتی نوح است صندوقش که از طوفان غم

Ҳар ки дар вай даст зад омад саломат бар канор

هر که در وی دست زد آمد سلامت بر کنار

Ходимони сандӯқи пӯш марқадаш ме сохтанд

خادمان صندوق پوش مرقدش می ساختند

Гар наме буд атласи гардуни зи анҷуми доғдор

گر نمی بود اطلس گردون ز انجم داغدار

Бо камол бе ниёзии марқади заррин ӯ

با کمال بی نیازی مرقد زرین او

намекунад бо доми симини мурғи дилҳоро шикор

می کند با دام سیمین مرغ دلها را شکار

Ашки шамъи равза ӯро зи дасти икдгр

اشک شمع روضه او را ز دست یکدگر

Ҳур ва ғулмон мерубойанд аз барои гӯшвор

حور و غلمان می ربایند از برای گوشوار

Нақд месозад биҳишти насяро бар зоирон

نقد می سازد بهشت نسیه را بر زایران

Равзаи ҷинати мисолаш дар дили шабҳои тор

روضه جنت مثالش در دل شبهای تار

наметавон хонд аз ҷабини раҳли мусҳафҳои ӯ

می توان خواند از جبین رحل مصحف های او

Розҳои ғайбро чун лавҳи маҳфӯзи ошкор

رازهای غیب را چون لوح محفوظ آشکار

Бас ки қуръон дар ҳарим ӯ таловат ме кунанд

بس که قرآن در حریم او تلاوت می کنند

Сафҳаи бол млоик мешавад қуръон нигор

صفحه بال ملایک می شود قرآن نگار

Ҳар шаб аз ҷӯши малик дар равзаи пурнур ӯ

هر شب از جوش ملک در روضه پرنور او

Шамъҳо ангушт бурдоранд баҳр зинҳор

شمعها انگشت بردارند بهر زینهار

То дами субҳ аз фурӯғи қуббаи заррин ӯ

تا دم صبح از فروغ قبه زرین او

Об мегардад ба чашми ахтарон бе ихтиёр

آب می گردد به چشم اختران بی اختیار

Ҳар шабии сад бор аз мавҷи сафо дар равза аш

هر شبی صد بار از موج صفا در روضه اش

Дар ғалат аз субҳ уфтад зоҳиди шаби зиндаи дор

در غلط از صبح افتد زاهد شب زنده دار

Ҳасани халқаш дил намебахшед агар зуввор ро

حسن خلقش دل نمی بخشید اگر زوار را

Об мешуд аз шиквааши Зуҳраҳо бе ихтиёр

آب می شد از شکوهش زهره ها بی اختیار

Ихтиёри хизмати худоами ин дар ме кунад

اختیار خدمت خدام این در می کند

Ҳар ки мехоҳад шавад махдуми аҳли рӯзгор

هر که می خواهد شود مخدوم اهل روزگار

Аз сафои ҷабҳаи худоам ӯ дилҳои шаб

از صفای جبهه خدام او دلهای شب

наме тавон кардани мусҳафи хати ғубор

می توان کردن مصحف خط غبار

Аз сари гулдастааш чун нахли эмин то саҳар

از سر گلدسته اش چون نخل ایمن تا سحر

Бар худоҷӯён шавад барқи таҷаллии ошкор

بر خداجویان شود برق تجلی آشکار

Аз навой андалебони сари гулдаста аш

از نوای عندلیبان سر گلدسته اش

Қудсён дар ваҷд ва ҳол оянд азин нилии ҳисор

قدسیان در وجد و حال آیند ازین نیلی حصار

Доғ дорад чилчроғ ӯ дарахти тавр ро

داغ دارد چلچراغ او درخت طور را

Ин чунин нахлӣ надорад ёди чашми рӯзгор

این چنین نخلی ندارد یاد چشم روزگار

Аз сари дарбонеи фирдавс , ризвон бугзарад

از سر دربانی فردوس، رضوان بگذرد

Гар бидонад мекунандаш кафшдори ин мазор

گر بداند می کنندش کفشدار این مزار

Хизри трдстӣ ки мироби зулол зиндагӣ аст

خضر تردستی که میراب زلال زندگی است

намекунад саққоеи ин остонро ихтиёр

می کند سقایی این آستان را اختیار

намефитад дар дасту пои ходимонаши офтоб

می فتد در دست و پای خادمانش آفتاب

То магар чун ъўдсўз онҷо тавонад ёфт бор

تا مگر چون عودسوز آنجا تواند یافت بار

Матлаби кунин онҷо бар сари ҳам рехта аст

مطلب کونین آنجا بر سر هم ریخته است

Чун барояд ноумед аз ҳазраташи умедвор ?

چون برآید ناامید از حضرتش امیدوار؟

Рӯзи маҳшари сари برارد аз гиребони биҳишт

روز محشر سر برآرد از گریبان بهشت

Ҳар ки ӣнҷои тавқ бар гардан гузорад бандаи вор

هر که اینجا طوق بر گردن گذارد بنده وار

намекунад бо асби чӯб аз оташи дӯзахи гузар

می کند با اسب چوب از آتش دوزخ گذر

Ҳар киро тобут гардонанд гирди ин мазор

هر که را تابوت گردانند گرد این مزار

Чашмаи кавсар ба истиқболаш ояд рӯзи ҳашар

چشمه کوثر به استقبالش آید روز حشر

Ҳар киро зини остон бар ҷабҳа биншинад ғубор

هر که را زین آستان بر جبهه بنشیند غبار

Аз фишори қабр то рӯзи ҷазо осӯда аст

از فشار قبر تا روز جزا آسوده است

Ҳар ки ӣнҷо аз ҳуҷум зоирон ёбад фишор

هر که اینجا از هجوم زایران یابد فشار

намеравад фардои саросар дар хиёбони биҳишт

می رود فردا سراسر در خیابان بهشت

Ҳар киро имрӯз уфтад дар хиёбонаши гузор

هر که را امروز افتد در خیابانش گذار

Ҳар ки бошад дар шумори зоирони даргааш

هر که باشد در شمار زایران درگهش

наметавонад шуд шафиъи олимии рӯзи шумор

می تواند شد شفیع عالمی روز شمار

Оташ дӯзах намегардад ба гардиши рӯзи ҳашар

آتش دوزخ نمی گردد به گردش روز حشر

Аз сари ихлос ҳар каси гашти гирди ин мазор

از سر اخلاص هر کس گشت گرد این مزار

Бар ҷабин ҳар ки бошад сиккаи ихлос ӯ

بر جبین هر که باشد سکه اخلاص او

Аз лаҳади беруни хиромад чун зари комили айёр

از لحد بیرون خرامد چون زر کامل عیار

намешавад ҳамсояи девор бар девори хулд

می شود همسایه دیوار بر دیوار خلد

Дар ҷавори равза ӯ ҳар киро бошад мазор

در جوار روضه او هر که را باشد مزار

Ҳар ки шамъи нимсўзии барад бо худ зини ҳарим

هر که شمع نیمسوزی برد با خود زین حریم

Эмин аз торикӣ қабраст то рӯзи шумор

ایمن از تاریکی قبرست تا روز شمار

Май кушояди чашми зери хок бар рӯй биҳишт

می گشاید چشم زیر خاک بر روی بهشت

Ҳар ки аз хок дараш бо худ баради як серумаи вор

هر که از خاک درش با خود برد یک سرمه وار

Бар ҷабин ҳар ки биншинад ғубори даргааш

بر جبین هر که بنشیند غبار درگهش

Дохил ҷинат шавад аз гирди раҳ бе интизор

داخل جنت شود از گرد ره بی انتظار

Ҳар киро чун меҳр дар пои хори роҳаши бишиканад

هر که را چون مهر در پا خار راهش بشکند

Сӯзани исои буруни оради зи поиши нӯки хор

سوزن عیسی برون آرد ز پایش نوک خار

Он ки бошад як тавофи марқадаши ҳафтод ҳаҷ

آن که باشد یک طواف مرقدش هفتاد حج

Фикри соиб чун тавонад кард фазлашро шумор ?

فکر صائب چون تواند کرد فضلش را شمار؟