Хокёнро аз фалаки умед осоиш хатост
خاکیان را از فلک امید آسایش خطاست
Осмон бо ин ҷалолати гӯй чавгон қазост
آسمان با این جلالت گوی چوگان قضاست
Парда хораст агар дорад гулии ин бӯстон
پرده خارست اگر دارد گلی این بوستان
Нӯши ин ғмхонаҳро чошнӣ заҳр фаност
نوش این غمخانه را چاشنی زهر فناست
Соҳилӣ гар дорад ин дарё лаб гӯрасту бас
ساحلی گر دارد این دریا لب گورست و بس
Ҳаст агар комии дарин вайрона ком аждаҳост
هست اگر کامی درین ویرانه کام اژدهاست
Доғ носўрст ҳаст ин хонарогар равзанӣ
داغ ناسورست هست این خانه را گر روزنی
Оҳ ҷонсӯзаст агар шамъии дарин мотам сарост
آه جانسوزست اگر شمعی درین ماتم سراست
Сахтии даврон ба арбоб саодат ме расад
سختی دوران به ارباب سعادت می رسد
Устихон аз суфраи ин сангдил ризқ ҳумост
استخوان از سفره این سنگدل رزق هماست
Нест солими домани покони з даст андоз ӯ
نیست سالم دامن پاکان ز دست انداز او
Гурги тӯҳмати Юсуфи гули перҳанро дар қафост
گرگ تهمت یوسف گل پیرهن را در قفاست
Санг май борад ба нахли миваи дор аз шаш ҷиҳат
سنگ می بارد به نخل میوه دار از شش جهت
Сарв аз бе ҳосилии пайваста дар нашав ва намост
سرو از بی حاصلی پیوسته در نشو و نماست
Қурси меҳру моҳи гардунро касе нашикаста аст
قرص مهر و ماه گردون را کسی نشکسته است
Аз дили худ рӯзии меҳмон дарин меҳмонсарост
از دل خود روزی مهمان درین مهمانسراست
Ҳар забонӣ каз фурӯғ сидқ дорад равшанӣ
هر زبانی کز فروغ صدق دارد روشنی
Зиндаи зери хоки доим чун чароғ Асияст
زنده زیر خاک دایم چون چراغ آسیاست
Тирборони қазои нозил ба мардон ме шавад
تیرباران قضا نازل به مردان می شود
Аз Нитсаатон шерро оромгоҳ ва муттакост
از نیستان شیر را آرامگاه و متکاست
Ҳаст агар осоишӣ дар зери теғ ва ханҷараст
هست اگر آسایشی در زیر تیغ و خنجرست
Дидаи ҳайрони қурбонӣ бар ин маънии гўост
دیده حیران قربانی بر این معنی گواست
Бо қазои осмон судӣ надорад эҳтиёт
با قضای آسمان سودی ندارد احتیاط
Бештар уфтад ба чаҳ ҳар каси дарин раҳ бо Асост
بیشتر افتد به چه هر کس درین ره با عصاست
Кӣ мусаллам мегузорад зиндагонро рӯзгор ?
کی مسلم می گذارد زندگان را روزگار؟
Каз сияҳи рӯзони ин мотами саро об бақост
کز سیه روزان این ماتم سرا آب بقاست
Нест ғайр аз ноМуродӣ дар ҷаҳони хоки мурод
نیست غیر از نامرادی در جهان خاک مراد
Муддаоӣ ҳар ду олам дар дил бе муддаост
مدعای هر دو عالم در دل بی مدعاست
Орифонеро ки сар дар ҷайби фикрат барда анд
عارفانی را که سر در جیب فکرت برده اند
Чун зи раҳи сад чашми ибрати байни ниҳон зер қабост
چون ز ره صد چشم عبرت بین نهان زیر قباست
Лаб гушӯдан мешавад мавҷи хатарро болу пар
لب گشودن می شود موج خطر را بال و پر
Лангари ин баҳри пурошӯб , таслим ва ризост
لنگر این بحر پرآشوب، تسلیم و رضاست
Зери гардуни мо зи ғифлат шодмонӣ ме кунем
زیر گردون ما ز غفلت شادمانی می کنیم
Варна гандуми синаи чок аз бим захм Асияст
ورنه گندم سینه چاک از بیم زخم آسیاست
Ҳар гадо чашмӣ набошад мустаҳаққ ин навол
هر گدا چشمی نباشد مستحق این نوال
Дард ва меҳнат назул хоси анбиё ва авлиёст
درد و محنت نزل خاص انبیا و اولیاست
Захми дандон надомат мерасад сбобаҳ ро
زخم دندان ندامت می رسد سبابه را
Аз миёни ҷумлаи ангуштон , ки имонро гўост
از میان جمله انگشتان، که ایمان را گواست
Дар хур зарфаст ӣнҷо ҳар даҳонро луқма Эй
در خور ظرف است اینجا هر دهان را لقمه ای
Зарбати теғи шаҳодати туъма шер худост
ضربت تیغ شهادت طعمه شیر خداست
Нест ҳар нахҷӣри лоғари лоиқи фитроки ишқ
نیست هر نخجیر لاغر لایق فتراک عشق
Оли тмғои шаҳодати хосса ол ъабост
آل تمغای شهادت خاصه آل عباست
Кӣ дилаши сӯзад ба доғи дардмандон дигар ?
کی دلش سوزد به داغ دردمندان دگر؟
Чарх каз лаби ташнагон ӯ шаҳид Карбалост
چرخ کز لب تشنگان او شهید کربلاست
Ончӣ аз зулму ситам бар қурраи алъайни расӯл
آنچه از ظلم و ستم بر قرة العین رسول
Рафт аз сангини дилон , бар сидқи ин маънии гўост
رفت از سنگین دلان، بر صدق این معنی گواست
Мазҳари анвори раббонӣ , ҳусайни бен алӣ
مظهر انوار ربانی، حسین بن علی
Он ки хоки остонаши дардмандонро шифост
آن که خاک آستانش دردمندان را شفاست
Абри раҳмати соябони қуббаи пари нур ӯ
ابر رحمت سایبان قبه پر نور او
Равзаашро аз пару бол млоик бӯрёст
روضه اش را از پر و بال ملایک بوریاست
Дасти холӣ барнаме гардад дуо аз равза аш
دست خالی برنمی گردد دعا از روضه اش
Соилонро остонаши каъба ҳоҷат равост
سایلان را آستانش کعبه حاجت رواست
Дар раҷаб ҳар кас муваффақ шуд ба тўФи марқадаш
در رجب هر کس موفق شد به طوف مرقدش
Бе тараддуди ҷой ӯ дар мақъад сидқ худост
بی تردد جای او در مقعد صدق خداست
Дар раҳ ӯ зоиронро ҳар чаҳ аз нақди ҳаёт
در ره او زایران را هر چه از نقد حیات
Сарф гардад , бо вуҷӯди сарф гардидан баҷост
صرف گردد، با وجود صرف گردیدن بجاست
Чун фитодааст ин мусӣбати зоиронро умри коҳ
چون فتاده است این مصیبت زائران را عمر کاه
Дар талофӣ зон тавофаши рӯҳи бахшу ҷонФзост
در تلافی زان طوافش روح بخش و جانفزاست
Нест аҳли байтро рангинтар аз ваии мисраӣ
نیست اهل بیت را رنگین تر از وی مصرعی
Гар буд бар садр на маъсӯми ҷой ӯ , баҷост
گر بود بر صدر نه معصوم جای او، بجاست
Кӯр агар равшан шавад дар равза аш набӯд аҷаб
کور اگر روشن شود در روضه اش نبود عجب
Кони ҳарими хоси моломол аз нур худост
کان حریم خاص مالامال از نور خداست
Бо лаби хушк аз ҷаҳон то рафт он султони дайн
با لب خشک از جهان تا رفت آن سلطان دین
Обро хоки мазаллат дар даҳон зин моҷарост
آب را خاک مذلت در دهان زین ماجراست
Зин мусӣбат мекунад хӯни гиряи чархи сангдил
زین مصیبت می کند خون گریه چرخ سنگدل
Ин шафақ набӯд ки субҳу шоми зоҳири брсмост
این شفق نبود که صبح و شام ظاهر برسماست
Уқдаҳо аз мотамаш рӯй заминро дар дил аст
عقده ها از ماتمش روی زمین را در دل است
Донаи тасбеҳ , ашки хок пок Карбалост
دانه تسبیح، اشک خاک پاک کربلاست
Дар раҳи дайн ҳар ки ҷони хешро созад фидо
در ره دین هر که جان خویش را سازد فدا
Дар гулӯии ташна ӯ оби теғ об бақост
در گلوی تشنه او آب تیغ آب بقاست
То Бадахшон шуд ҷигаргоҳи замин аз хӯн ӯ
تا بدخشان شد جگرگاه زمین از خون او
Ҳар гиёҳӣ каз замини сари барзанад лаълӣ қабост
هر گیاهی کز زمین سر برزند لعلی قباست
Нест як дил каз вуқуъи ин мусӣбат доғ нест
نیست یک دل کز وقوع این مصیبت داغ نیست
Гиряи фарзи айни ҳафтод ва ду миллат зин азост
گریه فرض عین هفتاد و دو ملت زین عزاست
намедиҳад ғусли зиёрати халқро дар оби чашм
می دهد غسل زیارت خلق را در آب چشم
Ин чунин хоки ҷигарсӯзии зи мазлӯмони крост ?
این چنین خاک جگرسوزی ز مظلومان کراست؟
Баҳри зуввораш ки меоянд бо чандини умед
بهر زوارش که می آیند با چندین امید
Ҳар кафи хок аз замини Карбало даст дуост
هر کف خاک از زمین کربلا دست دعاست
Мурдагон бо асби чубини қатъи ин раҳ ме кунанд
مردگان با اسب چوبین قطع این ره می کنند
Зиндагонро тоқати даврии з даргоҳаш куҷост ?
زندگان را طاقت دوری ز درگاهش کجاست؟
Аз сиёҳии доғи ин мотам намеояд бурун
از سیاهی داغ این ماتم نمی آید برون
Ин мусӣбат ҳаст бар ҷо то баҷои арз ва самост
این مصیبت هست بر جا تا بجا ارض و سماست
Аз ҷигарҳо мекашад ин нахли мотами оби хеш
از جگرها می کشد این نخل ماتم آب خویش
То қиёмати зини сабаби пайваста дар нашав ва намост
تا قیامت زین سبب پیوسته در نشو و نماست
Гарчи аз ҳуҷҷат буд ҳалами илоҳӣ бе ниёз
گرچه از حجت بود حلم الهی بی نیاز
Ин мусӣбати ҳуҷҷати ҳалам гаронсанг худост
این مصیبت حجت حلم گرانسنگ خداست
Қатраи ашкӣ ки ояд дар азоӣ ӯ ба чашм
قطره اشکی که آید در عزای او به چشم
Гӯшвори аршро аз покӣ гавҳар сазост
گوشوار عرش را از پاکی گوهر سزاست
Зоиронро чун насозад пок аз гирди гуноҳ ?
زائران را چون نسازد پاک از گرد گناه؟
Шҳпри рӯҳи аломини ҷоруби ин ҷинат сарост
شهپر روح الامین جاروب این جنت سراست
Сбҳаҳ эй каз хоки поки Карбало сомон диҳанд
سبحه ای کز خاک پاک کربلا سامان دهند
Бетазаккур бар забони риштааш зикр худост
بی تذکر بر زبان رشته اش ذکر خداست
Чанд рӯзӣ буд агар меҳри сулаймони муътабар
چند روزی بود اگر مهر سلیمان معتبر
То қиёмати саҷдаи гоҳи халқ меҳр Карбалост
تا قیامت سجده گاه خلق مهر کربلاست
Хоки ин дар шӯ ки пеши ҳиммати дарёи дилаш
خاک این در شو که پیش همت دریا دلش
Зоиронро пок кардан аз гунаҳ камтар сахост
زایران را پاک کردن از گنه کمتر سخاست
Мағзи имон тоза мегардад зи буии хок ӯ
مغز ایمان تازه می گردد ز بوی خاک او
Ин шамеми ҷонФзо бо машк ва бо анбар куҷост ?
این شمیم جانفزا با مشک و با عنبر کجاست؟
Зери сақфи осмон , хокӣ ки аз рӯй ниёз
زیر سقف آسمان، خاکی که از روی نیاز
наме тавон мард аз барояш , хок пок Карбалост
می توان مرد از برایش، خاک پاک کربلاست
То шуд аз қаҳри илоҳии туъмаи дӯзахи язид
تا شد از قهر الهی طعمه دوزخ یزید
Наъраи ҳилли ман мазид аз оташи дӯзахи нхост
نعره هل من مزید از آتش دوزخ نخاست
Такяи гоҳаш буд аз дӯши расӯли ҳошимӣ
تکیه گاهش بود از دوش رسول هاشمی
Он сиррӣ каз теғи бедоди язид аз тан ҷудост
آن سری کز تیغ بیداد یزید از تن جداست
Он ки мешуд пайкараш аз барги гули нилӯфарӣ
آن که می شد پیکرش از برگ گل نیلوفری
Чоки чоки имрӯз монанди гул аз теғ ҷафост
چاک چاک امروز مانند گل از تیغ جفاست
Он ки буд оромгоҳаш аз канори Мустафо
آن که بود آرامگاهش از کنار مصطفی
Пайкари симин ӯ афтодаи зери даст ва пост
پیکر سیمین او افتاده زیر دست و پاست
Чарх аз анҷум дар азояши домани пар ашк шуд
چرخ از انجم در عزایش دامن پر اشک شد
То ба домони ҷазогар абр хӯн гиряд равост
تا به دامان جزا گر ابر خون گرید رواست
Мадҳаш аз мо оҷизони соиб буд тарки адаб
مدحش از ما عاجزان صائب بود ترک ادب
Он ки мамдуҳи худоу Мустафоу мртзост
آن که ممدوح خدا و مصطفی و مرتضاست
Соли таърихи мдиҳи ин эмом аламтқин
سال تاریخ مدیح این امام المتقین
Чун наад « ҷон » сар ба поиш « мадҳ шоҳ Карбалост »
چون نهد «جان » سر به پایش «مدح شاه کربلاست »