Ақли заъифи хеши нигаҳи дор аз шароб

عقل ضعیف خویش نگه دار از شراب

Дар зери бол мавҷ манеҳ байзаи ҳиҷоб

در زیر بال موج منه بیضه حجاب

То аз Суҳайли ақли тавон сурх рӯй буд

تا از سهیل عقل توان سرخ روی بود

Рангини мсози чеҳра ба гулгунаи шароб

رنگین مساز چهره به گلگونه شراب

Тухми афкан шарор шавад пунбаи зори мағз

تخم افکن شرار شود پنبه زار مغز

Чун ҷамъ шуд ба оташ май оташи шабоб

چون جمع شد به آتش می آتش شباب

То чун чанори машриқ оташ нагашта Эй

تا چون چنار مشرق آتش نگشته ای

Кӯтоҳи дори дасти азин оби синаи тоб

کوتاه دار دست ازین آب سینه تاب

Сари панҷа бо шароб задани кор ақл нест

سر پنجه با شراب زدن کار عقل نیست

Ақласт шери барф ва шаробаст офтоб

عقل است شیر برف و شراب است آفتاب

Бо ақли ончии бода гулранг ме кунад

با عقل آنچه باده گلرنگ می کند

Бо коғазин сипар накунад новаки шаҳоб

با کاغذین سپر نکند ناوک شهاب

Зулфи Аёзро ба дами теғ додан аст

زلف ایاز را به دم تیغ دادن است

Додани Аннани дил ба кафи муваҷҷаҳи шароб

دادن عنان دل به کف موجه شراب

Ақли сабки рикоб чаҳ созад ба зӯр май

عقل سبک رکاب چه سازد به زور می

Чун пои нахли муми нлғзд дар офтоб ?

چون پای نخل موم نلغزد در آفتاب؟

Шераст ақлу бодаи гулранг оташ аст

شیرست عقل و باده گلرنگ آتش است

Расмаст шер мекунад аз оташи иҷтиноб

رسم است شیر می کند از آتش اجتناب

Аз ранги сабзи шиша чу хуршед равшан аст

از رنگ سبز شیشه چو خورشید روشن است

Коиинаҳ хирад шавад аз бода занг ёб

کآیینه خرد شود از باده زنگ یاب

Дар мағриб завол равад офтоби шарм

در مغرب زوال رود آفتاب شرم

Чун сар занад зи машриқи миноӣ май шароб

چون سر زند ز مشرق مینای می شراب

Куфраст бар чароғи ҳаёи остин задан

کفرست بر چراغ حیا آستین زدن

Нури чароғи эмини имон буд ҳиҷоб

نور چراغ ایمن ایمان بود حجاب

Чун офтоб , ақли зи равзан бадар занад

چون آفتاب، عقل ز روزن بدر زند

Дар маҷлисӣ ки духтари рузи вокнди ниқоб

در مجلسی که دختر رز واکند نقاب

Бо зӯри бодаи ақли тнки зарф чун кунад ?

با زور باده عقل تنک ظرف چون کند؟

Шабнам чигуна теғ шавад пеши офтоб ?

شبنم چگونه تیغ شود پیش آفتاب؟

Сайлоби фитна аз дили хам ҷӯш ме занад

سیلاب فتنه از دل خم جوش می زند

Юнони ақл чун накушуд сар ба зери об ?

یونان عقل چون نکشد سر به زیر آب؟

Май дар кадуии сар ки надорад ҳаловатӣ

می در کدوی سر که ندارد حلاوتی

эй ақл дар гузари зи сар хӯрдани шароб

ای عقل در گذر ز سر خوردن شراب

Аз бухл зотӣаст бтар ҷӯади оризӣ

از بخل ذاتی است بتر جود عارضی

Эҳсони мастро нишморанд дар ҳисоб

احسان مست را نشمارند در حساب

Дар роҳи дузд , шамъ ки шаб барфурӯхтааст ?

در راه دزد، شمع که شب برفروخته است؟

Тарк мешабона кун эй хонимони хароб

ترک می شبانه کن ای خانمان خراب

Барномаи сиёҳи миФзои гуноҳ май

برنامه سیاه میفزا گناه می

Мӯии сиёҳро накунад ҳеҷ каси хизоб

موی سیاه را نکند هیچ کس خضاب

Дил хона худост чу мусҳафи азиздор

دل خانه خداست چو مصحف عزیزدار

Зон пештар ки сайл шаробаш кунад хароб

زان پیشتر که سیل شرابش کند خراب

Дар роҳи ашк , чашми надомат сифед шуд

در راه اشک، چشم ندامت سفید شد

Чанд аз лаб пиёла кунӣ бӯсаи интихоб ?

چند از لب پیاله کنی بوسه انتخاب؟

Фардо чу лолаи срзнд аз хоки сурх рӯй

فردا چو لاله سرزند از خاک سرخ روی

Ҳар каси зи бодаи дарин ншأаҳи иҷтиноб

هر کس ز باده درین نشأه اجتناب

Ҷодӯгараст духтари руз , даст азу бишӯй

جادوگرست دختر رز، دست ازو بشوی

Оташ дамаст шиша май , рӯ азу битоб

آتش دم است شیشه می، رو ازو بتاب

Ашки надомат аз дили огоҳ гул кунад

اشک ندامت از دل آگاه گل کند

Пайвастаи хезад аз тарафи қиблаи ин саҳоб

پیوسته خیزد از طرف قبله این سحاب

Зинҳор чун ҳубоб нагардӣ ба гирд май

زنهار چون حباب نگردی به گرد می

Каз май баннои хона тақво шавад хароб

کز می بنای خانه تقوی شود خراب

Бар гирди худ зи тавбаи муҳкам ҳисор кун

بر گرد خود ز توبه محکم حصار کن

Аз рӯй шишаи хона машраб макун ҳиҷоб

از روی شیشه خانه مشرب مکن حجاب

Фардои ҳарифи соқии кавсар наме шӯй

فردا حریف ساقی کوثر نمی شوی

Аз ном мебишӯй даҳанро ба ҳафт об

از نام می بشوی دهن را به هفت آب

Бигузар зи токи бдгҳру об ӯ ки ҳаст

بگذر ز تاک بدگهر و آب او که هست

Ҳар донаи аиши хӯнии фарзанди Бутуроб

هر دانه ایش خونی فرزند بوتراب

Султони Абулҳасани алии Мӯсои он ки ҳаст

سلطان ابوالحسن علی موسی آن که هست

Глмихи остона ӯ моҳу офтоб

گلمیخ آستانه او ماه و آفتاب

Он каъбаи умед ки сандӯқи марқадаш

آن کعبه امید که صندوق مرقدش

Гардӣда пойтахти дуоҳои мустаҷоб

گردیده پایتخت دعاهای مستجاب

Буии гули Маҳмадии боғи халқ ӯ

بوی گل محمدی باغ خلق او

Дар чин ба бод атса диҳад мағзи машки ноб

در چین به باد عطسه دهد مغز مشک ناب

Бо асби чӯб аз оташи дӯзах гузар кунад

با اسب چوب از آتش دوزخ گذر کند

Тобут ҳар ки тўФ кунад гирди он ҷаноб

تابوت هر که طوف کند گرد آن جناب

Гардад чу хӯни мурда ба шарёни ток , май

گردد چو خون مرده به شریان تاک، می

Наяш чу тозӣонаи برارد ба эҳтисоб

نهیش چو تازیانه برآرد به احتساب

Нашигифт агар зи партави аҳди дуруст ӯ

نشگفت اگر ز پرتو عهد درست او

Берун равад шикастагӣ аз ранги моҳтоб

بیرون رود شکستگی از رنگ ماهتاب

Қадараш кашида курсии рифъати зи зери чарх

قدرش کشیده کرسی رفعت ز زیر چرخ

Як чор баргааст аносир дар он ҷаноб

یک چار برگه است عناصر در آن جناب

Тамкин ӯ чу бар камари кӯҳи по наад

تمکین او چو بر کمر کوه پا نهد

Кӯҳи сухани шинави надиҳади бозпаси ҷавоб

کوه سخن شنو ندهد بازپس جواب

Рӯзӣ ки даст ӯ ба шафоат илм шавад

روزی که دست او به شفاعت علم شود

Хиҷлат кашад зи домани поки гунаҳи савоб

خجلت کشد ز دامن پاک گنه ثواب

Ҷўдш ба шер парда диҳад туъмаи сахо

جودش به شیر پرده دهد طعمه سخا

Афваш кашад ба рӯй хатои пардаи савоб

عفوش کشد به روی خطا پرده صواب

Ҳар шаб шавад ба сӯрати парвонаи ҷилва гар

هر شب شود به صورت پروانه جلوه گر

Рӯҳи аломин ба равзаи он осмони ҷаноб

روح الامین به روضه آن آسمان جناب

Қандил то ба сақф ҳаримаш набаст нақш

قندیل تا به سقف حریمش نبست نقش

Дарёии раҳмати азалӣ буд бе ҳубоб

دریای رحمت ازلی بود بی حباب

Маълум мешавад ки дил офариниш аст

معلوم می شود که دل آفرینش است

Зон гашти марқадаши зи ҷаҳони синаи туроб

زان گشت مرقدش ز جهان سینه تراب

Хуршед аз уфуқи натавонад сифед шуд

خورشید از افق نتواند سفید شد

Аз ҷӯши зоирон дар он фалаки ҷаноб

از جوش زایران در آن فلک جناب

Ҳаргоҳ мерасад ба гули ҷоми равза аш

هرگاه می رسد به گل جام روضه اش

Тағйир ранг мекунад аз хиҷлати офтоб

تغییر رنگ می کند از خجلت آفتاب

Набӯд аҷаб ки марқад ӯ гиря оварад

نبود عجب که مرقد او گریه آورد

Ореи з офтоб шавад дидаҳо пари об

آری ز آفتاب شود دیده ها پر آب

Куфраст по ба мусҳафи боли малик задан

کفرست پا به مصحف بال ملک زدن

Баргард ӯ бигард ба мижгон чу офтоб

برگرد او بگرد به مژگان چو آفتاب

Чун кардааст каъба ба бар рахти шбрўӣ ?

چون کرده است کعبه به بر رخت شبروی؟

Дилҳои шаб агар накунад тўФи он ҷаноб

دلهای شب اگر نکند طوف آن جناب

Мавҷаш кашад ба риштаи гуҳарҳои обдор

موجش کشد به رشته گهرهای آبدار

Гар ёди даст ӯ гузарад дар дили сароб

گر یاد دست او گذرد در دل سراب

Аз дӯди шамъи равза ӯ субҳи сидқи кеш

از دود شمع روضه او صبح صدق کیش

Ҳар субҳдам ба нур кунад мӯии худ хизоб

هر صبحدم به نور کند موی خود خضاب

Рӯҳи аллоҳӣ ки аз нафасаш мечакад ҳаёт

روح اللهی که از نفسش می چکد حیات

Нозад ба хокрўбии он осмони ҷаноб

نازد به خاکروبی آن آسمان جناب

Бар ҳеҷ кас дараш чу дар файз баста нест

بر هیچ کس درش چو در فیض بسته نیست

Аз шарми хеш дар пас дармондаи офтоб

از شرم خویش در پس درمانده آفتاب

Дар давр ӯ ки фитна ба доман кашида пой

در دور او که فتنه به دامن کشیده پای

Дар хона камон фиканд тир , рахти хоб

در خانه کمان فکند تیر، رخت خواب

Шавқи хитоб бар дар дил ҳалқа ме занад

شوق خطاب بر در دل حلقه می زند

То чанд ҳузур ба ғайбат кунам хитоб ?

تا چند حضور به غیبت کنم خطاب؟

эй шуълае зи субҳи замири ту офтоб

ای شعله ای ز صبح ضمیر تو آفتاب

Аз дафтари итоби ту мадии хати шаҳоб

از دفتر عتاب تو مدی خط شهاب

Ҳаҷи пиёда дар қадамаш рӯй май наад

حج پیاده در قدمش روی می نهد

Ҳар кас шавад зи тўФи ҳарими ту комёб

هر کس شود ز طوف حریم تو کامیاب

Хуршеди по ба хишти ҳарими ту чун наад ?

خورشید پا به خشت حریم تو چون نهد؟

Наниҳодааст бар сари мусҳаф касе китоб

ننهاده است بر سر مصحف کسی کتاب

Гардун ба назри марқади поки ту баста аст

گردون به نذر مرقد پاک تو بسته است

Сарриштаи шуъоъ ба қандили офтоб

سررشته شعاع به قندیل آفتاب

Аз мӯии анбарин ту дуздидааст буи

از موی عنبرین تو دزدیده است بوی

Дар шаръ азон шудааст ҳадари хӯни машки ноб

در شرع ازان شده است هدر خون مشک ناب

Юсуфи тамоми перҳани худ фатила кард

یوسف تمام پیرهن خود فتیله کرد

Рашки малоҳати ту зи баси гашти синаи тоб

رشک ملاحت تو ز بس گشت سینه تاب

Аз турбати ту хоки хуросон ҳаёт ёфт

از تربت تو خاک خراسان حیات یافت

Ореи зи дил ба сина расад файз бе ҳисоб

آری ز دل به سینه رسد فیض بی حساب

Аз заҳри рашк , хоки ншобўри сабзи гашт

از زهر رشک، خاک نشابور سبز گشت

То гашти арзи Тӯси зи ҷисми ту комёб

تا گشت ارض طوس ز جسم تو کامیاب

Ғурбат ба чашми халқ чу Юсуф азиз шуд

غربت به چشم خلق چو یوسف عزیز شد

Рӯзӣ ки гашти шоҳи ғарибони турои хитоб

روزی که گشت شاه غریبان ترا خطاب

Ҳифози равзаи ту чу овоз баркашанд

حفاظ روضه تو چو آواز برکشند

Булбул шавад ба шуълаи овози худ кабоб

بلبل شود به شعله آواز خود کباب

Аз даврии ту каъбаи сияҳ пӯш гашта аст

از دوری تو کعبه سیه پوش گشته است

эй офтоби мағриби ғурбат бар ӯ битоб

ای آفتاب مغرب غربت بر او بتاب

Илми ту бар сафинаи минбар чу пои ниҳод

علم تو بر سفینه منبر چو پا نهاد

Юнон кашид сари зи хиҷолат ба зери об

یونان کشید سر ز خجالت به زیر آب

Аз бас ба марқади ту ишорат намӯда аст

از بس به مرقد تو اشارت نموده است

Нилӯфарӣ шудааст сарангушти офтоб

نیلوفری شده است سرانگشت آفتاب

Аз бӯстони хашми ту як ҳанзаласт чарх

از بوستان خشم تو یک حنظل است چرخ

Миррӣх кист бо ту шавад чеҳра дар итоб ?

مریخ کیست با تو شود چهره در عتاب؟

Ҳар кас ки бо влои ту дар зер хок рафт

هر کس که با ولای تو در زیر خاک رفت

Ояд ба субҳи ҳашари буруни ҳамчуи офтоб

آید به صبح حشر برون همچو آفتاب

эй пардаи пӯши номаи сиёҳон ки шамъи тавр

ای پرده پوش نامه سیاهان که شمع طور

Аз оФтобрўӣ замират кунад ҳиҷоб

از آفتابروی ضمیرت کند حجاب

Аз болу прФшонии тоўси орзӯ

از بال و پرفشانی طاوس آرزو

Овардаам зи ҳинди дилӣ чун пари ғроб

آورده ام ز هند دلی چون پر غراب

Зон пештар ки адли илоҳӣ ба интиқом

زان پیشتر که عدل الهی به انتقام

Аз хӯни ман нигор кунад панҷаи уқоб

از خون من نگار کند پنجه عقاب

Дар соя эй шафоат маро бигир

در سایه همای شفاعت مرا بگیر

То сари бароварами зи гиребони офтоб

تا سر برآورم ز گریبان آفتاب